บทที่ 1088 ขายคนรับใช้ ฉู่ฉางฮว๋าคือที่หมายปอง

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... เฟิ่งชิงเฉินเย้ยหยัน หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

“พวกเจ้าคิดว่าข้า เฟิ่งชิงเฉินเป็นภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง ดังนั้นพวกเจ้าทุกคนจึงกลายเป็นคนไร้ยางอาย? ถึงขนาดกล้าแพร่ข่าวซุบซิบเกี่ยวกับนาย?”

"ทาส (คนใช้) ไม่กล้า" คนรับใช้คุกเข่าลงทีละคนและร้องขอความเมตตา มีเพียงทงจื๊อ ทงเหยา แม่บ้าน ซุนซือสิง และเจ๋อเจ๋อเท่านั้นที่ยืนอยู่ที่นั่น

"ไม่กล้า ทำไมเจ้าไม่กล้า" เมื่อมองไปที่ผู้คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น หัวใจของเฟิ่งชิงเฉินก็เย็นยะเยือก แม้แต่คนในครอบครัวของนางเองก็ยังพูดเช่นนั้น เฟิ่งชิงเฉินล้มเหลวในชีวิตจริงๆ

นางรู้ว่าเพราะข่าวลือ คนรับใช้ของจวนเฟิ่งได้รับสายตามากมาย และนางรู้สึกผิด แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าคนรับใช้ของจวนเฟิ่งมีคุณสมบัติที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของนางลับหลัง

ตำแหน่งนายและคนรับใช้อยู่ที่นี่ เฟิ่งชิงเฉินไม่ขอให้นายคนใดทำให้บ่าวของนางอับอายถึงตาย แต่เมื่อนายของนางถูกวิจารณ์ อย่างน้อยคนเหล่านี้ควรยืนอยู่ในค่ายเดียวกันกับนาง แทนที่จะพูดคุยถึงสิทธิของนางและ ผิดที่ลับหลังนาง

กล้าที่จะเอาเรื่องระหว่างนนางกับเสด็จอาเก้าเป็นตัวอย่าง คนเหล่านี้เกียจคร้านเกินไปจริงๆ คิดว่านางมีน้ำใจต่อคนรับใช้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เต็มใจที่จะลงโทษพวกเขาใช่ไหม?

เฟิ่งชิงเฉินมองอย่างเย็นชาไปยังผู้คนที่อยู่ในปัจจุบัน ยกเว้นซุนซือสิง ทุกคนรู้สึกถึงอันตราย แม้แต่เจ๋อเจ๋อก็ไม่มีข้อยกเว้น

ในเวลานี้เจ๋อเจ๋อตระหนักว่าเฟิ่งชิงเฉินโหดร้ายพอๆ กับเสด็จอาเก้า แต่นางมักจะไม่แสดงออก และใช้เหตุผลที่ไม่แยแสเพื่อปกปิดความโหดเหี้ยมของนนาง

เฟิ่งชิงเฉินนั้นโหดเหี้ยมพอตัว เมื่อแม่บ้านถามเฟิ่งชิงเฉินว่าควรจัดการกับคนรับใช้เหล่านี้ที่นินทาว่าถูกและผิดอย่างไร เฟิ่งชิงเฉินกล่าวว่า "แม่บ้าน ยกเว้นทงจ๊อ ทงเหยาและคนใช้ที่ได้รับบาดเจ็บในลานอื่น ๆ แม่บ้าน คนใช้ของข้าถูกขายไปหมดแล้ว”

คนรับใช้ คนส่วนใหญ่รังเกียจที่จะทำเช่นนี้ ประการแรก พวกเขากลัวว่าคนรับใช้ที่ขายตัวจะไม่พอใจและกล่าวร้ายต่อตนเองภายนอก

พวกเขาส่วนใหญ่ส่งคนรับใช้เหล่านี้ไปที่เหมืองเพื่อทำงานหนักในขณะที่ผู้มีเกียรติที่เพิ่งเลื่อนตำแหน่งเหล่านั้นฆ่าพวกเขาโดยตรง เทียบกันแล้ว ระดับการขายคนรับใช้ของเฟิ่งชิงเฉินนั้นธรรมดาเกินไป

"ซิ่ว มันจะแย่ไหม ทำไมเจ้าไม่ส่งพวกเขาไปที่จวงจือ" แม่บ้านก้าวไปข้างหน้าเพื่อเกลี้ยกล่อมเฟิ่งชิงเฉิน โดยต้องการบอกเฟิ่งชิงเฉินถึงข้อเสียของการขายคนรับใช้ เจ้าต้องรู้ว่าที่อยู่อาศัยของเฟิ่งไม่ได้ขาดแคลนอะไร

เฟิ่งชิงเฉินโบกมือให้นางหยุด "ไม่จำเป็น ทำตามที่ข้าบอก"

"ขอบคุณซิ่ว ขอบคุณซิ่ว ข้าขอบคุณซิ่ว สำหรับความกรุณาของเจ้า" คนรับใช้ทุกคนแอบโล่งใจเมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินพูดแบบนี้ และรีบก้มหัวเพื่อแสดงความขอบคุณ

มันเป็นเพียงการขาย อย่างไรก็ตาม การเป็นคนรับใช้ไม่ใช่เรื่องดี และไม่เป็นไรที่จะเปลี่ยนแปลง แต่น่าเสียดายที่พวกเขามีความสุขมากเกินไป เฟิ่งชิงเฉินเห็นสีหน้าของคนเหล่านี้ในดวงตา มุมปากของเขา ยกขึ้นเล็กน้อยและเขาก็ทำมันอย่างสบายๆ เขาพูดว่า "แม่บ้าน ขายพวกมันให้เป่ยหลิง"

ไม่ใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินไร้ความปรานี แต่คนเหล่านี้เพิกเฉยต่อคำเยินยอ และไม่รู้ความสูงส่งของสวรรค์และโลก ต้องรู้ว่าในฐานะคนรับใช้ของตระกูลเฟิ่งของนาง เฟิ่งชิงเฉินมีคำพูดสุดท้าย เกี่ยวกับชีวิตและความตาย เกียรติยศและความอัปยศผูกติดอยู่กับนาง แต่คนเหล่านี้ทำอะไร?

นางออกมาจากจวนขององค์ชายเก้า และหลังจากเข้าวังมาสามวันก็ไม่มีข่าวใดๆ คนเหล่านี้ไม่สบายใจและพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของนางในจวน นางคิดว่านางปฏิบัติต่อคนรับใช้ของจวนเฟิ่งอย่างดี และความใจดีของนางก็มีส่วนสำคัญเช่นกัน ถ้านางไม่ชำระคนกลุ่มนี้ นางจะจัดการด้านบนและด้านล่างของจวนเฟิ่งได้อย่างไรในอนาคต และนางจะแน่ใจได้อย่างไรว่าข่าวในจวนจะไม่แพร่กระจาย

เฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการให้ใครพูดถึงตลอดทั้งวัน นางไม่โกรธเพราะข่าวลือ และนนางไม่แสดงความเต็มใจที่จะถูกข่าวลือสร้างปัญหา

"ใช่" เมื่อพ่อบ้านได้ยิน ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น และเขาแอบชื่นชมเฟิ่งชิงเฉินอยู่ในใจ เมื่อคนรับใช้คนอื่นๆ ได้ยิน พวกเขาเปลี่ยนจากความสุขเป็นความเศร้าทันที ก้มหน้าอย่างสิ้นหวัง และร้องไห้ขอความเมตตา "ขอโทษ ข้าตัวร้าย (คนใช้) อย่ากล้าอีกซิ่ว ได้โปรด ยกโทษให้คนร้ายสักครั้ง”