บทที่ 1111 ช่วยเหลือ พวกที่รังแกข้าจะต้องชดใช้

โตวโตวและเจ๋อเจ๋อแค่มองหน้ากัน จากนั้นก็หันไปโดยไม่สนใจกันและกัน

โตวโตวต้องการแสดงบทบาทนี้อย่างสุดใจ นางเป็นลูกที่ไม่มีประสบการณ์ของตระกูลขุนนาง รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเจ๋อเจ๋อแต่นางไม่กล้าเปิดเผยมากเกินไป นางแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายแห่งเจตนาฆ่าใน ดวงตาของนาง

เจ๋อเจ๋อไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรกับเขา แต่เขาไม่ชอบให้ซุนซือสิงรู้นิสัยที่แท้จริงของเขา และเมื่อเขาเห็นโตวโตวหลีกเลี่ยงเขา เขาจึงปล่อยมันไป

ข้าไม่รู้ว่าเจ๋อเจ๋อเป็นอย่างไร เขาชอบให้คนอื่นกลัวเขาเสมอ แต่เขาไม่ต้องการให้ซุนซือสิงกลัวเขา ต่อหน้าซุนซือสิงเขาเป็นเด็กดีและเงียบมาโดยตลอด และเขาไม่ต้องการให้ซุนซือสิงรู้ถึงด้านที่กดขี่ข่มเหงของเขา

กลุ่มนี้ ไม่ว่าเจ๋อเจ๋อจะเกลียดโตวโตวมากแค่ไหน เขาก็จะไม่แสดงออก นับประสาอะไรกับซุนซือสิงที่พันแผลให้โตวโตว

เจ๋อเจ๋อก้าวไปข้างหน้าและเดินผ่านซุนซือสิง เมื่อเขาผ่านกล่องยา เขาก็หยุด ยื่นมือออกไปอย่างเขินอาย แต่ไม่ได้สัมผัส เขาแสดงเพียงรอยยิ้มเขินอาย และเดินไปที่มุมอย่างเชื่อฟังและยืนขึ้น

เจ๋อเจ๋อไม่สนใจโตวโตวอีกต่อไป เพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นมองไปที่ซุนซือสิง เฝ้าดูซุนซือสิงหยิบของต่างๆ เช่น มีด ด้าย และยาจากข้างในเป็นครั้งคราว จดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจเงียบๆ

โตวโตวทำงานได้อย่างไร้ที่ติเสมอมาและอาการบาดเจ็บทั้งหมดบนร่างกายของนางเป็นเรื่องจริงและไม่มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อย แม้แต่ทักษะทางการแพทย์ที่ไม่ธรรมดาของซุนซือสิงและมือที่เร็วมากก็ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของโตวโตว

“สองสามวันมานี้ดูแลมันให้ดี อย่าขยับไปไหน” ซุนซือสิงอธิบายข้อควรระวังเล็กน้อย จากนั้นยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แต่เจ๋อเจ๋อหยุดไว้

"สกปรก พี่ซือสิงใช้สิ่งนี้" เจ๋อเจ๋อยื่นผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดต่อหน้าซุนซือสิงด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาโดยปฏิเสธอย่างประจบประแจง

โตวโตวมองตรงไป

เด็กคนนี้โลเลเกินไป ตอนนี้เขายิ้มอย่างเย็นชา แต่ตอนนี้รอยยิ้มของเขาน่ารักราวกับตุ๊กตารูปภาพปีใหม่ น่ารักจนคนเกลียดไม่ลงจริงๆ

แม้แต่โตวโตวก็เกลียดเจ๋อเจ๋อไม่ได้ แล้วทำไมซุนซือสิงจึงปฏิเสธ ซุนซือสิงยื่นมือออกไปจับ แต่พบว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด เมื่อเขากำลังจะพูดว่าลืม เจ๋อเจ๋อก็ดึงเสื้อผ้าของซุนซือสิง "พี่ซือสิงหมอบลง!" เจ็อเจ๋อเช็ดให้เจ้า"

เจ๋อเจ๋อเด็กคนนี้ ถ้าเจ้าไม่ทำสิ่งที่โหดร้ายเหล่านั้น ยับยั้งอารมณ์ที่โหดร้ายของเจ้า มันจะเติบโตในหัวใจของเจ้า

ดวงตาที่เหมือนหยกดำ แก้มแดงและอ่อนโยน และใบหน้าที่จริงจัง รูปลักษณ์นี้ทำให้ผู้คนอยากจับนางไว้ในอ้อมแขนและลูบไล้นาง

"ขอบคุณเจ๋อเจ๋อ" ซุนซือสิงนั่งย่อลงอย่างร่วมมือ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเจ๋อเจ๋อก็สดใสยิ่งขึ้น ฟันหน้าที่ขาดหายไปสองซี่ไม่เพียงไม่ทำลายความน่ารักของเขา แต่ยังเพิ่มความน่ารักอีกเล็กน้อย

เจ๋อเจ๋อมีพละกำลังเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เล็ก และการเคลื่อนไหวของเขาจริงจังและพิถีพิถัน เขาปาดเหงื่อบนใบหน้าของซุนซือสิงแล้วก้าวถอยหลังเหมือนผู้ใหญ่ มองเขาเป็นเวลานานแล้วพูดว่า "พี่ซือสิงเช็ดให้สะอาดแล้วยืนขึ้น"

"ขอรับ พี่ซือสิงขอบคุณเจ๋อเจ๋อ" ซุนซือสิงน่ารักกับเจ๋อเจ๋อ เขาเอื้อมมือไปหยิกเจ๋อเจ๋อ แต่เมื่อไปถึงครึ่งทาง เขารู้ว่ามือของเขายังไม่ได้ล้าง เขาจึงวางมันลง ด้วยความลำบากใจ "เจ๋อเจ๋อดีมาก พี่ซือสิงจะซื้อขนมหวานให้เจ๋อเจ๋อพรุ่งนี้"

"ตกลง พี่ซือสิงโปรดจำไว้" ใบหน้าของเจ๋อเจ๋อยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่สนใจเลือดบนมือของ ซุนซือสิงเลย และยิ้มหวาน คิ้วและดวงตาโค้งงอ

เด็กตาย เด็กเหม็น เขารู้ธรรมที่จะโปรดคนตั้งแต่อายุยังน้อย

โตวโตวมองมันเหมือนฟันเจ็บและยิ่งเขามองเจ๋อเจ๋อ เขายิ่งไม่ชอบมัน เขาคิดว่าเขาสามารถแกล้งทำเป็นได้ แต่เขาไม่ต้องการให้เด็กเลวคนนี้เสแสร้งเก่งกว่าเขา เขาแสร้งทำเป็นเป็นธรรมชาติ ว่าเขาถูกหลอก

โตวโตวดูเจ๋อเจ๋อและซุนซือสิงโต้ตอบกันเสร็จแล้ว และเห็นซุนซือสิงถูกเจ๋อเจ๋อเกลี้ยกล่อม โตวโตวกัดฟันด้วยความโกรธ เขาต้องการรักษาซุนซือสิงแต่เขาไม่สามารถหาข้อแก้ตัวได้

หนีหม่าเขายังไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใด ๆ จากซุนซือสิง เจ๋อเจ๋อกลุ่มนี้เกลี้ยกล่อมผู้คนออกไป เขาจะไปหาโอกาสที่ไหน

เจ๋อเจ๋อไม่เพียงเกลี้ยกล่อมให้ซุนซือสิงออกไป แต่ยังขับไล่คนรับใช้ทั้งหมดออกไปด้วย โตวโตวไม่ได้หยุดเขาแต่เพียงมองอย่างเย็นชา

เมื่อเขาเข้ามา เขารู้ว่าสถานที่นี้อยู่ห่างจากลานหลักของจวนเฟิ่ง และไม่มียามหรือยามที่ซ่อนอยู่รอบ ๆ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโล่งใจและมองไปที่เจ๋อเจ๋อด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

เขาไปดูว่าเด็กต้องการทำอะไร