บทที่ 1112 คิดหาหนทาง ข้าจะช่วยเจ้าฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน

โตวโตวและเจ๋อเจ๋อกำลังทดสอบกันและกันและไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกัน

โตวโตวลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังไม่ยอมรับตัวตนของเขา ดวงตาของเจ๋อเจ๋อฉายแววแสดงถึงความไม่อดทน และเขาขู่โตวโตวว่าถ้าเขาไม่เปิดเผยจุดประสงค์ เขาจะเปิดเผยตัวตนของโตวโตวและทำให้เขายุ่งโดยเปล่าประโยชน์

หลังจากเจ๋อเจ๋อพูดแล้วซุนซือสิงอาจไม่เชื่อ แต่เหล่าเสนาบดีและผู้พิทักษ์ของจวนเฟิ่ง เพื่อความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉินจะไม่ปล่อยให้โตวโตว ซึ่งเป็นบุคคลที่น่าสงสัยอาศัยอยู่ในจวนเฟิ่งอย่างแน่นอน

"เจ้ากำลังรนหาความตาย" โตวโตวลังเลเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเจ๋อเจ๋อคุกคามนาง นางก็เริ่มดื้อรั้นและลุกจากเตียงทันที พร้อมที่จะฆ่าเจ๋อเจ๋อเพื่อปิดปากนาง

เขาเกลียดการถูกคุกคามเป็นที่สุด!

แต่ก็ไม่อยากทำ ทันทีที่เท้าแตะพื้น คนทั้งร่างก็ทรุดลงกับพื้น "เกิดอะไรขึ้น"

ความกังวลฉายแววในดวงตาของโตวโตว จากนั้นนางก็สงบลงอย่างรวดเร็วและมองไปที่เจ๋อเจ๋อ "เจ้าทำอะไรลงไป"

ให้ตายเถอะ เขาอาจจะถูกปลูกในวันนี้!

"ร่างกายอ่อนแอไปหมดใช่หรือไม่ ข้าสูญเสียพลังงานภายในของข้าไปหมดแล้วใช่หรือไม่" เจ๋อเจ๋อเดินไปหาโตวโตวด้วยรอยยิ้มราวกับนางฟ้าบนใบหน้า มีดผ่าตัด มีดผ่าตัดยังคงเปื้อนเลือด

โตวโตวเห็นว่ายังมีบางอย่างที่ไม่ชัดเจน และทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็มีเหงื่อเย็นหยด "เจ้าเพิ่งดัดแปลงยาของหมอซุนหรือ"

โตวโตวพยายามอย่างหนักที่จะจำได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

หลังจากที่เจ๋อเจ๋อเข้ามา เขาก็ยืนอยู่ที่มุมตลอดเวลา และดูเหมือนจะไม่เข้าใกล้เขาและซุนซือสิงครึ่งทาง

ไม่... ประกายแวววาวในดวงตาของโตวโตว "เมื่อเจ้าเดินไปที่มุมถนนเจ้าผ่านหมอซุนไปหรือไม่" ในขณะนั้นเจ๋อเจ๋อก็ขยับมือและเท้าของเขา

เด็กคนนี้น่ากลัวมาก

"ฉลาดมาก ถ้าก่อนหน้านี้เจ้าฉลาดกว่านี้ ตอนนี้เจ้าคงทรมานน้อยลงแล้ว..." รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ๋อเจ๋อไม่เปลี่ยนแปลง แต่ดวงตาของเขากลับเหี้ยมโหดยิ่งกว่าเดิม

ใบหน้าของโตวโตวซีดเซียว คนกลุ่มนี้ไม่ได้เสแสร้ง แต่รู้สึกหวาดกลัวกับท่าทางที่เข้มงวดของเจ๋อเจ๋อ

เจ๋อเจ๋อถือมีดผ่าตัดเปื้อนเลือดอยู่ในมือ ดวงตาของเขาแดงก่ำ และใบหน้าของเขาก็กระหายเลือด เขาดูเหมือนผีกินคน ปกติแล้ว โตวโตวจะไม่จริงจังเมื่อเห็นคนแบบนี้ แต่ตอนนี้...

มีดปีศาจเล็งมาที่เขา และที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่มีความสามารถที่จะต่อสู้กลับและป้องกันตัวเองได้

“เจ้าต้องการอะไร” โตวโตวเผชิญหน้ากับเจ๋อเจ๋อขณะที่กำลังคิดหาวิธีหลบหนี

แต่ที่แย่คือ มีหน้าต่างและประตูบานเดียวในห้องนี้ หน้าต่างถูกปิดอย่างแน่นหนา และประตู...

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาไม่สามารถหายใจออกได้เลย

เมื่อเห็นมีดของเจ๋อเจ๋อใกล้เข้ามา โตวโตวก็ค่อยๆ ยอมแพ้ ดูเหมือนว่าเขากำลังจะถูกปลูกในวันนี้ แต่โตวโตวไม่เคยคิดว่าเขาจะถูกปลูกด้วยมือของเด็ก

โตวโตงเย้ยหยัน "ข้าไม่นึกเลยว่าข้าจะตกอยู่ในเงื้อมมือของเด็ก และข้าก็ตาย เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นใคร"

ถ้าเขาไม่ตายในครั้งนี้ เขาจะพบที่นี่ในวันหน้าแน่นอน แต่ถ้าเขาตายที่นี่ เขาจะหาทางทิ้งเบาะแสบางอย่างเพื่อให้เจ้านายของเขาหรือจั่วอันสามารถล้างแค้นเขาได้

น่าเสียดายที่โตวโตวไม่ได้เผชิญหน้ากับเด็กธรรมดา เจ๋อเจ๋อถูกหลอกแบบนี้ได้อย่างไร

เจ๋อเจ๋อยิ้มอย่างอ่อนหวาน "ท่านพี่ไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ตอนนี้ข้าไม่ชอบการฆ่าคน พี่ซือสิงบอกว่าการฆ่าคนไม่ใช่สิ่งที่เด็กดีควรทำ"

นัยว่าเป็นเด็กดี

อาจารย์โตวแทบจะกระอักเลือด