บทที่ 1113 คำสั่งด่วน เสด็จอาเก้าเป็นคนดีต่อทุกคน

ครั้งนี้โตวโตวซื่อสัตย์มากและบอกจุดประสงค์ของเขาอย่างละเอียด เจ๋อเจ๋อมองโตวโตวอย่างสงสัยหลังจากฟัง

"เจ้าแอบเข้าไปในจวนเฟิ่ง เพื่อฆ่าเฟิ่งชิงเฉินหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับเจ้าหรือไม่" แม้ว่าเขาจะไม่สามารถจัดการกับมันได้ และเขาก็ยังต้องการที่จะฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน นักฆ่าคนนี้ไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาใช่ไหม?

"ข้าเป็นอะไร เหตุใดข้าถึงฆ่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้" โตวโตวสงสัย และโกรธทันทีจนลืมความเจ็บปวดเมื่อกี้ไป และต่อสู้กลับโดยที่คอของนางติดอยู่

เจ๋อเจ๋อดูถูก "เจ้าไม่ดีอย่างมาก เพราะเจ้าต้องการฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน มันจะเป็นไปไม่ได้ในชาติหน้า"

"เจ้าดูถูกข้า" ร่างกายทั้งหมดของโตวโตวกระตุกอย่างตื่นเต้น และบาดแผลบนร่างกายของนางทำให้เลือดไหลจากการเคลื่อนไหว

น่าเสียดายที่ทั้งโตวโตวและเจ๋อเจ๋อจะไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เสียเลือดเล็กน้อยและจะไม่ตาย เมื่อเทียบกับพวกเขา พวกเขาสนใจเกี่ยวกับการฆ่าเฟิ่งชิงเฉินมากกว่า

“เจ้าไม่เป็นอะไร ข้าควรค่าแก่การเคารพ”

เจ๋อเจ๋อมีร่างกายเป็นเด็กและหัวใจเป็นผู้ใหญ่ ในขณะที่โตวโตวตรงกันข้าม เขามีร่างกายของผู้ใหญ่แต่เขาเต็มไปด้วยความเป็นเด็ก เจ๋อเจ๋อดูถูกโตวโตวนั่นเป็นสิ่งที่จำเป็น

“ถึงแม้ข้าจะทุบตีเจ้าให้ตายได้ กับเจ้าแบบนี้ เจ้ายังต้องการฆ่าเฟิ่งชิงเฉิน มันเกินความสามารถของเจ้าจริงๆ”

ถ้าหากเฟิ่งชิงเฉินรับมือได้ง่ายขนาดนั้น เขาคงไม่รู้สึกผิดเหมือนนายน้อยแห่งลัทธิปีศาจ

“เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า...เจ้าเป็นเด็กที่ตายแล้ว ข้าจะไม่สนใจเจ้า ข้าปล่อยเจ้า ใช่ ข้าจะปล่อยเจ้า” โตวโตวตื่นเต้นและทำให้เขาลุกขึ้นนั่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำงานแต่อย่างใดอย่างหนึ่ง เขายังไม่มีพลังที่จะฆ่าเจ๋อเจ๋อ

“เจ้าเป็ดโง่ ข้าขี้เกียจเถียงกับเจ้างี่เง่าแล้ว” เจ๋อเจ๋อดูเหยียดหยาม ดวงตาของเขาทำให้โตวโตวโกรธจนปวดใจ

ฟู่… ไอ้สารเลวของจั่วอันชอบมองเขาด้วยสายตาแบบนี้ และจั่วอันดูถูกเขาและจำเขาได้ ผู้ซึ่งบอกเขาว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจั่วอัน

แต่ถูกเด็กดูถูกดูแคลน เขาทนไม่ได้จริงๆ

“เจ้ารอข้าก่อน ข้าจะฆ่าเฟิ่งชิงเฉินอย่างแน่นอน และแสดงให้เจ้าเห็น” โตวโตวพูดสี่ครั้ง ถ้าเขาไม่ฆ่าเฟิ่งชิงเฉินหลังจากสี่ครั้ง เขาจะไม่กลับไปที่พันธมิตรนักฆ่า

“ถ้าอย่างนั้นเราต้องรอจนถึงปีลิง?” เจ๋อเจ๋อพูดอีกครั้งโดยไม่เสียหน้า

โตวโตวโดนโจมตี ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉยและสัญญาอย่างตั้งใจว่า "ตราบใดที่ข้าสามารถเข้าใกล้เฟิ่งชิงเฉินได้ ข้าจะฆ่าเขาให้ได้"

"ใช่?"

"แน่นอน ข้าก็เป็นนักฆ่าที่เก่งกาจที่สุด และข้าไม่เคยพลาดสักนัด" โตวโตวดูอารมณ์ขัน เจ๋อเจ๋อตะคอกโดยไม่สนใจมันและพูดว่า "เอาล่ะ ข้าจะให้โอกาสเจ้า หลังจากที่เหิ่งชิงเฉินกลับมา ข้าจะหาทางพานางมาที่นี่เพื่อพบเจ้า และเจ้าควรใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์"

“อะไรนะ? เจ้าต้องการช่วยข้างั้นหรือ” โตวโตวตกตะลึงอีกครั้ง และเขารู้สึกกลัวเด็กคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

เขาไม่ได้อาศัยอยู่ในจวนเฟิ่ง เขาจะช่วยเขาฆ่าเฟิ่งชิงเฉินได้อย่างไร

"มันเป็นไปไม่ได้หรือ" เจ๋อเจ๋อกระพริบตาด้วยใบหน้าที่ใสซื่อ แต่โอวหยางโตวโตวรู้สึกหนาวสั่นในใจ เขาพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และพูดเหมือนสุนัข "แน่นอน เจ้าจะทำอะไรก็ได้ตามต้องการ"

“ก็พ่อข้าพูดอย่างนั้น ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ข้าทำไม่ได้ และไม่มีใครที่ข้าจะฆ่าไม่ได้” เจ๋อเจ๋อพูดอย่างจริงจัง “เจ้าดูแลบาดแผลของเจ้าให้ดี ข้าจะพาเฟิ่งชิงเฉินมาที่นี่ มันจะทำลายจั่วอั้น เจ้าต้องคว้าโอกาส หากเจ้าล้มเหลว ... "

เจ๋อเจ๋อไม่ได้พูดคำต่อไปนี้ แต่โตวโตวรู้สึกว่าจุดจบจะน่าสมเพชและเขาตัวแข็งอยู่กับที่ จนกระทั่งเจ๋อเจ๋อเดินเป็นเวลานานเขาจึงรู้ว่า...

"โอย ข้าเจ็บแทบตาย" เมื่อมองไปที่รูทางด้านซ้ายของร่างกายเขาและอีกรูหนึ่ง โตวโตวรู้สึกเหมือนกำลังกัดเจ๋อเจ๋อจนตาย

“เจ้าเด็กนี่ เขาช่างโหดเหี้ยมมาก เขายังเด็กอยู่เลย” เมื่อมองไปที่ก้อนเนื้อบดบนพื้น ดวงตาของโตวโตวเปลี่ยนเป็นสีแดง