บทที่ 1146 จับแล้ว มือทั้งสองข้างถูกทำลาย

ให้ตายเถอะ!

เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

ตอนนี้นางไม่สามารถป้องกันตัวเองได้และนางไม่รู้ว่าจะถูกฆ่าหรือไม่ ถูกขอให้ช่วยเจ๋อเจ๋อองครักษ์แห่งความมืดไม่ใช่ว่าจะดูถูกนางหรอกนะ?

เมื่อมองไปที่ก้อนหินที่อยู่ห่างจากนางไม่ถึงสิบเมตรเฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเจ๋อเจ๋อ ถูกขว้างหินใส่ นางคิดไม่ออกในตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะถูกก้อนหินขว้างใส่ แต่ เจ๋อเจ๋ออาจจะตกลงสู่ความตายด้วย

พระเจ้า แบบนี้มันขี้โกงเกินไปแล้ว

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตและความตายเฟิ่งชิงเฉินต้องเสียสละไม่ว่านางจะเต็มใจหรือไม่ ไม่ว่าปืนในมือของนางจะล้ำค่าเพียงใด ก็เทียบไม่ได้กับชีวิตของนางเองและเจ๋อเจ๋อ

เฟิ่งชิงเฉินไม่ลังเลที่ปลดปืนในมือด้วยหลังมือทิ่มลงไปในดิน จากนั้นไถลลง... แม้จะถือปืน ก็ลากปืนไปข้างหน้า แต่กระบอกปืนกลับติดอยู่ อย่างน้อยความเร็วก็ช้าลง ลงเล็กน้อย

ความเร็วนี้เพียงพอสำหรับเฟิ่งชิงเฉินท้ายที่สุดแล้ว นางยังเป็นกองกำลังรักษาสันติภาพอีกด้วย และเด็กฝึกงานที่ได้รับการฝึกฝนโดยหัวหน้าทีมเก็บกู้ระเบิด แม้ว่านางจะเรียนรู้ได้เพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็เพียงพอแล้วที่นางจะช่วยตัวเองและ เจ๋อเจ๋อได้ แม้ปืนถูกทำลายไป

ไม่มีอะไรต้องรู้สึกแย่ ชีวิตตัวเองนั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

“เฟิ่งชิงเฉิน...”

เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินอยู่ห่างจากหินเพียงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้นและเห็นว่าเจ๋อเจ๋อ กำลังจะล้มลงกับพื้น องค์รักษ์แห่งความมืดและโต่วโต้วก็เลิกหวัง แม้ว่าเสด็จอาเก้าจะปฏิเสธที่จะยอมแพ้ แต่สุดท้าย น้ำที่อยู่ไกลออกไปก็ช่วยบันทึกที่อยู่ใกล้ไฟไม่ได้

"ชิงเฉิน" เสด็จอาเก้ายื่นมือออก คำพูดนั้นทำให้สะอื้นไห้ แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองห่างกันหลายสิบเมตร: "เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าแม้ว่าเจ้าจะตาย เจ้าต้องฆ่าข้าก่อน"

ดวงตาของเสด็จอาเก้าเป็นสีแดงก่ำ และดูเหมือนจะมีน้ำตาคลอในดวงตาของเขา แต่ในพริบตานี้ เฟิ่งชิงเฉินก็พลิกกลับครั้งใหญ่ และด้วยความช่วยเหลือจากปืนพกที่หักงอ ชนเข้ากับก้อนหิน เฟิ่งชิงเฉินใช้พละกำลังทั้งหมด เตะหิน มีคนล้มลงเนื่องจากเสียสมดุล

"ข้าตายไม่ได้" ในขณะที่บินออกไปเฟิ่งชิงเฉินก็ปล่อยเสียงออกมาอย่างอึดอัดซึ่งทำให้ทุกคนตกใจโดยเฉพาะผู้พิทักษ์ที่ซ่อนอยู่และโต่วโต้ว

นี้ไม่ตายได้หรือ?

หญิงสาวเฟิ่งผู้นี้แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ องค์รักษ์ที่ซ่อนอยู่รู้สึกโล่งใจอีกครั้งเมื่อพวกเขานึกถึงรูปลักษณ์ที่กล้าหาญของเฟิ่งชิงเฉินในสนามแข่ง

"งดงามมาก! เฟิ่งชิงเฉิน ข้าล่ะอยากจะบูชาเจ้าจริงๆ" โต่วโต้วชูกำปั้นอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ

น้ำตาในดวงตาของเสด็จอาเก้าหายไปทันที และเขาแสดงรอยยิ้มที่ทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเปลี่ยนไป: "แน่นอน ข้าเป็นห่วงเจ้ามาเกินพอดี"

เฟิ่งชิงเฉิงคิดออกแล้ว ทิศทางที่นั้นตรงกับจุดที่เจ๋อเจ๋อล้มลงเฟิ่งชิงเฉินหลับตาและยื่นมือออกไปจับมัน

"เจ๋อเจ๋อ ไม่ว่าเจ้าจะโดนหรือไม่ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าเอง" เฟิ่งชิงเฉินปิดตาของนา ไม่มองไปที่มัน นางไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนตำแหน่ง ความเร็วในขณะนี้ ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าสามารถทำได้ ดีหรือไม่ ถ้าจับไม่ได้ ดังนั้นนางจึงไม่ต้องการเห็นเจ๋อเจ๋อล้มลงตายต่อหน้าต่อตา

เจ๋อเจ๋อ... เป็นเด็กที่ทำให้คนอื่นเจ็บหัวใจได้จริงๆ

โชคดีที่เจ๋อเจ๋อมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ และตำแหน่งของเฟิ่งชิงเฉินก็แม่นยำมาก ซึ่งสามารถจับได้พอดี แต่ผลกระทบนั้นใหญ่เกินไป และเจ๋อเจ๋อก็ไม่เบา มือของ เฟิ่งชิงเฉิน ไม่สามารถรองรับเจ๋อเจ๋อได้ เมื่อเฟิ่งชิงเฉินถลาร่อนลงบนพื้น มีเพียงเสียงปั๊ก...

ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความยากลำบากขยับ

แขนทั้งสองของนาง มันหักแล้วแน่ๆ......

เฟิ่งชิงเฉินทิ้งตัวลงบนพื้นเจ๋อเจ๋อกลิ้งออกจากมือของนางแล้ว แต่นางไม่สามารถขยับได้

ในขณะนี้เจ๋อเจ๋อที่ไม่ค่อยมีสติก็ลืมตาขึ้นอย่างสั่นเทา แต่ตอนนี้ขยับไม่ได้แล้ว และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่เพียงว่ามันเจ็บ ร่างกายบาดเจ็บมาก

"ชิงเฉิน" ในเวลานี้เสด็จอาเก้าก็รีบเข้ามากอดเฟิ่งชิงเฉินอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้ากังวล

ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินอยู่บนพื้น แม้ว่าจะไม่ได้ทุบใบหน้าจน แต่ใบหน้าปกคลุมไปด้วยขี้เถ้า มันน่าอายมาก เสด็จอาเก้า ค่อยๆ เช็ดสิ่งสกปรกออกจากใบหน้าของ เฟิ่งชิงเฉิน