บทที่ 1147 กำจัดทิ้งทั้งหมด ไม่มีอะไรติดค้างกัน

เมื่อเจ๋อเจ๋อล้มลงกับพื้น รู้สึกวิงเวียนอยู่พักหนึ่ง และในไม่ช้าก็ตื่นขึ้น แต่ในเวลานี้ ทุกคนยุ่งอยู่กับการจัดการกับนักฆ่าแห่งชื่อเซวี่ยถังและแพทย์ผู้ลึกลับกูกู่ก็วนเวียนอยู่รอบๆ เฟิ่งชิงเฉิน ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาที่ตื่นขึ้นมาแล้ว

เจ๋อเจ๋อเป็นคนเฉลียวฉลาด เขาไม่ได้พูดอะไรมากเมื่อเขาตื่นมาแล้ว เขาแค่นอนอยู่ที่นั่น ฟังเสียงดาบกระทบกัน ฟังการสนทนาระหว่างแพทย์ผู้ลึกลับกูกู่และเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น

เฟิ่งชิงเฉินช่วยเหลือเขา จนทำให้ได้รบบาดเจ็บที่แขน?

สมน้ำหน้า!

ถึงอย่างนั้น เพื่อเห็นแก่เฟิ่งชิงเฉินที่นางได้ช่วยชีวิตเขา เรื่องก่อนหน้านี้เขาจะยุ่งกับเฟิ่งชิงเฉินและไม่ได้ชำระบัญชีกับเฟิ่งชิงเฉินอีก

อะไรคือที่บอกว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่สมควรช่วยเขา?

เป็นไปได้ไหมว่าชีวิตของเขาไม่มีค่าเท่ามือคู่นั้น เจ๋อเจ๋อโกรธ แต่เมื่อเขาคิดว่า เฟิ่งชิงเฉิงช่วยชีวิตเขา เขาก็กลายเป็นคนเงียบงันอีกครั้ง เขาแค่เงี่ยหูขและได้ยินแพทย์ลึกลับกูกู่พูด แขนของเฟิ่งชิงเฉินสรุปช่วยได้หรือไม่?

ถ้ามันสิ้นหวังจริง ๆ อย่างนั้น... เขาจะเลี้ยงดูเฟิ่งชิงเฉินต่อจากนี้เอง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เจ๋อเจ๋อก็รู้สึกดีขึ้นมา

เสด็จอาเก้าเปิดโลกแห่งการสังหารที่นั่น พบพระเจ้าก็สังหารพระเจ้า พบพระพุทธเจ้าก็สังหารพระพุทธเจ้า ทั้งร่างดูเหมือนคนที่เสียสติ เอาแต่โจมตีแต่ไม่ป้องกัน ฆ่าทุกอย่างที่ขว้างหน้า ทั้งห้องโถงเต็มไปด้วยโลหิตสีแดงมีความสูญเสียอย่างหนักในตอนนี้

ฉากนี้สร้างความหงุดหงิดให้กับผู้คนในชื่อเซวี่ยถังเป็นอย่างมาก หัวหน้าของชื่อเซวี่ยถังก็ยิ่งโกรธและสาปแช่ง: "เจ้ามันหยิ่งยโส!"

“ตัวข้าผู้เป็นอ๋องไม่ชอบชื่อนี้ ในเมื่อเจ้าไม่ฟังคำแนะนำของข้า งั้นพวกเจ้าก็ตายกันหมดนี่แหละ” เสด็จอาเก้าตอบอย่างเฉียบขาดพร้อมกับกวาดร่างกายของเขา ตรงไปหาหัวหน้ากลุ่มคนพวกนี้

การเคลื่อนไหวทั้งหมดนั้นไหลลื่นเหมือนหินขนาดใหญ่ที่สยายปีกของมัน และเมื่อพบผู้คนจากชื่อเซวี่ยถังอยู่ระหว่างทางที่เดินไป เห็นปลายดาบของเสด็จอาเก้าและหัวของทุกคนก็เบ่งบานทันที

"ช่างกังฟูที่หล่อเหลาจริงๆ" ท่านโต่วโต้วชมเชยและสายตาของเสด็จอาเก้าก็แปลกไปเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเขาจะเคยเห็นการเคลื่อนไหวของเสด็จอาเก้าที่ไหนมาก่อน?

อย่างไรก็ตาม โต่วโต้วไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ คนในชื่อเซวี่ยถังเห็นว่าเสด็จอาเก้ากล้าหาญมากพวกเขาก็สละชีวิตโต่วโต้วและเสด็จอาเก้าบุกเข้าโจมตีส่วนใหญ่

ด้วยวิธีนี้ ภาระของโต่วโต้ว องค์รักษ์ที่ซ่อนอยู่ก็ลดลงอย่างมากโต่วโต้วเห็นว่าสถานการณ์เป็นประโยชน์ต่อเขาดังนั้นเขาจึงถอนดาบของเขาและล้อมรอบกูกู่แพทย์ผู้ลึกลับ

"เป็นอย่างไรบ้าง? เกิดอะไรขึ้นกับมือของเฟิ่งชิงเฉิน?"

"มันหัก" กูกู่แพทย์ผู้ลึกลับไม่ได้เก็บซ่อนมันไว้

เฟิ่งชิงเฉินเตรียมใจของนางไว้แล้ว แต่เมื่อนางได้ยินแบบนี้เข้า นางรู้สึกเจ็บปวดในใจ

"ไม่เป็นไร ไว้ค่อยเชื่อมทีหลังก็ได้" หลังจากเชื่อมแล้วจะต่างออกไป ในอนาคต นางอาจไม่สามารถผ่าตัดที่แม่นยำเหมือนการผ่าตัดหัวใจได้อีก

อย่างไรก็ตาม ไม่เป็นไร นางสามารถสอนซือสิงได้ และซือสิงก็สามารถทำงานได้ดีมากในตอนนี้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกโล่งใจอีกครั้ง

นางไม่สามารถเป็นหมอได้แต่นางก็สามารถทำอย่างอื่นได้ นางยังสามารถช่วยโลกได้อีกด้วย

“นี่มันบ้าจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าตัวเจ้าเป็นอะไรหรือ ถึงมือจะใช้งานไม่ได้อย่างคนธรรมดา แต่เรี่ยวแรงก็เหมือนคนปกติ ต่อจากนี้ไปจะจับไม่ได้แล้ว มีดผ่าตัดติดต่อกันหลายชั่วโมง” มือที่บาดเจ็บไม่ว่าจะมีเรี่ยวแรงเพียงใดก็ไม่สามารถดีเหมือนเดิมได้

แพทย์ลึกลับกูกู่ได้ตรวจสอบแล้ว เมื่อตอนเฟิ่งชิงเฉินล้มลง นางปกป้องมือของตัวเองโดยสัญชาตญาณ กระดูกไม่ได้หัก แม้ว่าความไวจะทำอ่อนแอเล็กน้อยหลังจากการเชื่อมต่อ แต่ก็จะไม่เป็นไรหลังจากการทำกายภาพบำบัดก็อาจจะดีขึ้น ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ...

กระดูกและเส้นเอ็นของเฟิ่งชิงเฉินได้รับความเสียหายและนางจะไม่สามารถถือมีดได้นานๆอีกในอนาคต นี่เป็นระเบิดเวลาที่ร้ายแรงของเฟิ่งชิงเฉินอย่างไม่ต้องสงสัย

เฟิ่งชิงเฉิน แกว่งไปแกว่งมาเล็กน้อย จากนั้นยิ้มอีกครั้ง: "ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็ไม่ถูกหักไปทั้งหมด"

แต่หัวใจของนางกำลังหลั่งเลือด ในขณะนี้ ดูเหมือนว่านางจะเข้าใจความสิ้นหวังของพี่สาวของนางในตอนนั้น

เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่มือ ตัวเองไม่สามารถถือมีดผ่าตัดเล่มโปรดในมือได้ และปฏิเสธอายุรกรรมภายใน อยากเรียนนิติเวชศาสตร์และจัดการกับศพมากกว่า

ขาดยิ่งกว่าล่วงละเมิด!