บทที่ 1148 การรักษา การคาดหวังและความกลัว

เจ๋อเจ๋อตื่นขึ้นมา ชื่อเซวี่ยถังถูกทำลาย และพวกเขายังหลบหนีจากขอบเขตอิทธิพลของหนานหลิงจิงฝานแต่ทุกคนไม่มีความสุขเลย

เมื่อเสด็จอาเก้ากลับมา เขาได้ยินว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บที่มือเพราะช่วย เจ๋อเจ๋อถ้าเฟิ่งชิงเฉินไม่ห้ามเขา เขาคงแบ่งเจ๋อเจ๋อออกเป็นสองส่วนไปแล้ว

โต่วโต้วดูงุนงง อาจารย์โต่วโต้ว ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน มือของเฟิ่งชิงเฉินเพิ่งหัก เมื่อเชื่อมต่อแล้ว นางดูเหมือนคนธรรมดา เฟิ่งชิงเฉินไม่จำเป็นต้องทำงานหนัก และไม่สำคัญว่า เขาได้รับความเสียหายแค่ไหน เสด็จอาเก้าสามารถการฆ่าเจ๋อเจ๋อด้วยเรื่องเล็กน้อย ไม่ว่าจะพูดอย่างไร มันคือชีวิตมนุษย์

เมื่อแพทย์ผู้ลึกลับกูกู่บอกทักษะทางการแพทย์ของเฟิ่งชิงเฉินว่ามีคนกี่คนที่เขาช่วยชีวิตด้วยมือของเขาเอง เปิดใจของอวิ้นเซียวและเติมเต็มหัวใจขององค์รัชทายาทตงหลิง โต่วโต้วและท่านอาจารย์ของโต่วโต้วก็เห็นด้วยที่ทั้งตื่นเต้นและโกรธ

“ไอ้เจ๋อเจ๋อนั่น นั่นกำลังทำลายหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ?” โต่วโต้วกระโดดขึ้นด้วยความโกรธ

วู้ว... เขายังไม่เห็นเปิดกระโหลกแล้วเย็บกระโหลก เขายังไม่เห็นเปิดหัวใจคนออกมา ถ้ามือของเฟิ่งชิงเฉินใช้การไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน เขาคงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว

อ่า...เขาช่างน่าสงสาร

โต่วโต้วมีใบหน้าที่เศร้าหมอง และ กูกู่หมอลึกลับก็แสดงความโล่งใจในดวงตาของเขา ในที่สุดถั่วโง่นี้ก็มีความกตัญญูอยู่บ้าง

อาจารย์ของโต่วโต้ว รู้สึกภูมิใจในตอนแรก แต่แล้วเขาก็เศร้าอีกครั้ง และถามอย่างประหม่า: "ไม่มีทางที่จะทำอะไรเลยหรือข้าจำชื่อเหลียนสุ่ยแพทย์อัจฉริยะผู้ซึ่งเชี่ยวชาญในการฝังเข็มจุดเข้าเส้นประสาทด้วยเข็มทองคำ คิดว่ามัน การใช้เข็มทองมีผลไหม ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้กูกู่หมอลึกลับก็โกรธจัด: "หมออัจฉริยะประเภทไหนกัน ทักษะทางการแพทย์ของข้าดีกว่าเขามาก ถ้าข้าทำไม่ได้ แล้วใครล่ะจะรักษาเขาได้ดี"

น่าเสียดายที่ไม่เชื่อฝีมือแพทย์ของเขา

"ทำไมท่านต้องโมโหด้วย ไม่ใช่เพราะมีคนมากมาย ท่านแข็งแกร่งก็เก่งในการต่อกระดูก" คนอื่น ๆ กลัวหมอลึกลับกูกู่ แต่ปรมาจารย์โต่วโต้วเดิมทีซึ่งเป็นนักฆ่าไม่กลัว

"ข้าไม่ได้โมโห เพียงแต่เจ้ากำลังดูถูกข้า ข้าเป็นปรมาจารย์หมอลึกลับกูกู่ เมื่อพูดถึงทักษะทางการแพทย์ ข้าเป็นที่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ถ้าข้าไม่เก่ง มันคืออะไร ต่อกระดูกคืออะไร ในโลกนี้ไม่มีโรคใดที่ฉันไม่เก่ง" กูกู่แพทย์ผู้ลึกลับไม่เคยอนุญาตให้ใครบางคนดูถูกทักษะทางการแพทย์ของเขา

โต่วโต้วตะคอกอย่างดูถูกเหยียดหยาม: "เฟิ่งชิงเฉิน รู้ดี ท่านไม่เก่งเรื่องการมีความสุขและสมองปลอดโปร่ง” หากทำได้ดี ต้องเปิดใจให้ให้เฟิ่งชิงเฉินมองหาหมอที่ดีกว่า

“เจ้า... ไอ้สารเลว อยากตายหรือไง” ใบหน้าของหมอลึกลับกูกู่แดงก่ำ

เฟิ่งชิงเฉิง สามารถรับสิ่งเหล่านี้ได้ แม้ว่าเขาจะทำได้ แต่เขาก็ไม่ดีเท่าเฟิ่งชิงเฉินอยู่ดี

"ข้ากลัวความตาย"โต่วโต้วย้ายตำแหน่งอย่างเชื่อฟัง ห่างจากหมอผู้ลึกลับกูกู่: "อย่างจริงจังนักเลย ท่านสามารถรักษาเฟิ่งชิงเฉินได้หรือไม่ ให้ดูใบหน้าของเสด็จอาเก้าข้าล่ะกลัวจริงๆ"

“ข้าไม่มีทางเลือก บางทีไอ้ชื่อเหบียนสุ่ยคนนั้นอาจจะทำก็ได้” หมอผู้ลึกลับกูกู่กล่าวเสียงเบามาก

มีพระคุณที่จะอดทนต่อผู้อื่น แต่มันยากสำหรับที่จะยอมรับว่าทักษะของเขานั้นไม่ดีเท่าคนอื่น

"จริงเหรอ?" ไม่ว่าเสียงจะเบาแค่ไหน โต่วโต้วก็ได้ยิน ดวงตาเป็นประกายทันที และรีบวิ่งไปหาเสด็จอาเก้า: "เสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้า ข้ามีข่าวดี"

โต่วโต้วชี้แจงอย่างชัดเจนพื่อเสนอแนวทางและกูกู่หมอลึกลับก็ไม่ได้ห้ามปราม

เพื่อนลัทธิเต๋าที่ตายไปนั้นไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก เขาถูกเสด็จอาเก้าจ้องมองทุกวันตลอดสองวันที่ผ่านมา ดังนั้นจึงไม่กล้าพูด แม้ว่าชื่อเหลียนสุ่ยจะอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็มีใครบางคนจะเอาความโกรธแค้นของเสด็จอาเก้าไปจากเขาได้

โอ้ ใช่ นั่นเป็นสิ่งที่ดี

สำหรับโต่วโต้ว... ฮิฮิ เขาใช้ประโยชน์จากมันเล็กน้อย เนื่องจากโต่วโต้วก็ไม่รู้อยู่ดี

ตามที่แพทย์ลึกลับกูกู่คิดเมื่อเขาได้ยินคำพูดของโต่วโต้ว เสด็จอาเก้า ก็สั่งให้คนไปเชิญชื่อเหลียนสุ่ยทันที แต่ใช้เวลานานกว่าจะมาที่นี่จากเจียงหนาน และในช่วงเวลานี้หมอผู้ลึกลับกูกู่แห่งยาคือ เจ้าแห่งการเยียวยา

เมื่อได้ยินว่ามือของนางมีความหวังที่จะฟื้นตัว ความเศร้าโศกในคิ้วและดวงตาของ เฟิ่งชิงเฉินก็หายไป และนางก็ปลอบโยนเสด็จอาเก้า โดยบอกเสด็จอาเก้าว่าอย่ากังวลมากเกินไป นางจะสบายดี และนอกจากนั้น...

อย่าเสียวเวลาเพราะนาง พวกเขาเสียเวลาไปมากแล้ว ถึงเวลาต้องเดินทางต่อ อย่างไรก็ตามนางแค่เจ็บมือ ไม่ใช่ร่างกายท้งหมด

เสด็จอาเก้าไม่เห็นด้วย แม้ว่าแผนที่ จิ่วโจวจะมีความสำคัญ แต่แผนที่จิ่วโจว เป็นสิ่งที่ตายตัวแล้ว ตราบใดที่พบ ก็จะพบมันตลอดไป แต่มือของเฟิ่งชิงฉฺนไม่สามารถทำอะไรมากไปกว่านี้ได้

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอีก เขาคงโทษตัวเองไปจนตาย

ด้วยวิธีนี้ หลังจากพักอีกสิบวัน อาการบาดเจ็บของเจ๋อเจ๋อก็ฟื้นตัวแล้ว แต่เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเฟิ่งชิงเฉินและเจ๋อเจ๋อแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกตัว เสด็จอาเก้าและคนอื่นๆ จึงไม่ชอบเขามาก และเขาเกือบจะกลายเป็นคนที่ชายแดนแล้ว