บทที่ 1171 แต่งงานกันเถอะ เพราะเราทำเรื่องเลวร้ายในรถม้า

นี่คือพูดจาการเกี้ยว!?

โอ้......ไม่นะ.

เสด็จอาเก้ากำลังหยอกล้อ ไม่ได้ปิดบังคำพูดที่กำลังเกี้ยวอยู่เลย

เฟิ่งชิงเฉินตกตะลึง เธอไม่เคยคาดหวังว่าจู่ๆ เสด็จอาเก้าจะแสดงท่าทีเช่นนี้เมื่อเขาพูดถึงเรื่องสำคัญ เธอไม่รู้ว่าจะโต้ตอบอย่างไร จึงนิ่งมาสักระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อเสด็จอาเก้าเห็นสิ่งนี้ เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอ แต่เขาโน้มตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง หยิบติ่งหูของเฟิ่งชิงเฉินเข้าปากแล้วเลียเบา ๆ : "ชิงเฉิน เจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไรดี?"

เห็นได้ชัดว่าเขาถามเกี่ยวกับเรื่องร้ายแรง แต่เสด็จอาเก้าพูดออกมาอย่างมีเสน่ห์และคลุมเครือ ดูเหมือนจะมีฟองสีชมพูอยู่ทุกที่ในรถม้า

อาการขนลุกมาจากติ่งหู เฟิ่งชิงเฉินสั่นไปทั้งตัวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง

“ท่าน... รำคาญ” มันมากเกินไปที่จะหยอกล้อเธอในเวลากลางวันแสกๆ

เฟิ่งชิงเฉินโกรธและยื่นมือออกไปผลักเสด็จอาเก้าออกไป โดยไม่คาดคิด เสด็จอาเก้าเตรียมพร้อมไว้แล้ว หันไปด้านหนึ่ง เฟิ่งชิงเฉิน ก็ตกลงไปในอากาศ นอกจากนี้ เยังล้มไปทางทิศทางของเสด็จอาเก้าด้วย

เสด็จอาเก้าหัวเราะ ยื่นมือออกไปจับเฟิ่งชิงเฉินไว้ในอ้อมแขนของเขา ไม่เพียงแต่เขาไม่ได้บอกว่าเขาใช้ประโยชน์จากมือของเขาแล้ว ยังปฏิเสธที่จะให้โทษตัวเองด้วย: "ชิงเฉิน วันนี้เจ้าเป็นอะไร? เพราะอ๋องผู้นี้ละเลยเจ้าหรือเปล่า?”

“ท่านจริงจังหน่อย” เฟิ่งชิงเฉินคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้อายและเก็บตัว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเมื่อเผชิญกับการล้อเล่นแปลกๆ ของเสด็จอาเก้า

เสด็จอาเก้าลบรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาทันที และพูดอย่างเคร่งขรึม: "ภรรยาถูกละเลยเพราะสามี เจ้าจะไม่ให้ข้าจริงจังในฐานะสามีได้อย่างไร?"

ดูรูปลักษณ์ที่สง่างามของเขา ร่างกายของเขาเปล่งรัศมีอันสง่างามออกมา นี่ไม่ใช่ความจริงจัง ดังนั้นอะไรคือความจริงจัง

“เพี๊ยะ...” เฟิงชิงเฉินตบมืออันซุกซนของเสด็จอาเก้าบนตัวของเธอ: “โปรดแสดงช่วงเวลาคุยงานที่จริงจังกว่านี้หน่อยเถอะ”

มันกำลังจะกระแทกหน้าอกซึ่งเรียกอีกอย่างว่าความจริงจัง

“สามีจริงจังมาก ภรรยาคงอ่านผิดไปแล้ว” หลังจากพูดจบ นอนลงบนหน้าอกซ้ายของเฟิ่งชิงเฉินและยังคงนิ่งอยู่: “เพราะสามีจริงจังมาก”

แต่ไม่สามารถทำได้ เมื่อมองดูสีหน้าจริงจังของเสด็จอาเก้า เฟิ่งชิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: "ท่านอยู่กับโต้วโต้วนานเกินไป ทำให้ท่านถึงได้เรียนรู้วิธีการเกี้ยวของเขามาด้วย"

อ่า... เมื่อเปรียบเทียบกับโต้วโต้ว เสด็จอาเก้ารู้สึกว่าเขาได้ทำผิดร้ายแรง เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังหมกมุ่นอยู่และต้องการแกล้งเธอ

อย่างไรก็ตาม หากเห็นว่าชิงเฉินอ่อนโยนและโกรธโต้วโต้วก็คือโต้วโต้ว

“อะแฮ่ม…” เสด็จอาเก้าไอเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อ๋ององค์นี้และโต้วโต้วไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน”

แม้ว่าเขาจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่เขาก็ยังเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่ดีกว่าโต้วโต้วเขาไม่เหมือน โต้วโต้วที่สามารถทำสิ่งที่ไร้ยางอายได้ทุกประเภทในที่สาธารณะ

อย่างดีที่สุด เขาปิดประตูแล้วทำร่วมกับเฟิ่งชิงเฉิน

"ใช่ ใช่ ใช่ ท่านเก่งกว่าโต่วโต้วมาก" ก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่จะเปรียบเทียบอาเสด็จเก้ากับโต้วโต้ว

มุมปากของเสด็จอาเก้ากระตุกและเขาก็ตระหนักว่าเขาพูดประโยคผิด การเผชิญหน้าเล็ก ๆ นี้อาจจะไม่ใช้ประโยชน์จากมัน ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างเด็ดขาด

“ชิงเฉิน ข้ากำลังพูดถึงสำคัญกับท่าน แล้วทำไมท่านถึงเข้าไปเรื่องของโต้วโต้วล่ะ ชิงเฉิน บอกข้าหน่อย ช่วยข้าทำอะไรหน่อยได้ไหม” การแกล้งทำเป็นป่วยนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน การปะทุที่อ่อนแอนี้มีแนวโน้มที่จะดึงดูดผู้คนได้มากกว่าเพราะความสงสัย

พวกเขาต้องคิดถึงกลยุทธ์ที่แน่นอน ไม่ใช่แค่อยู่ข้างนอกเท่านั้น แต่ยังเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้คนสงสัยพวกเขาด้วย