บทที่ 1176 สิทธิพิเศษ บุคคลแรกที่ค้นพบเฟิ่งชิงเฉิน

เหมือนคืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนแห่งอาชญากรรมและการนองเลือด นักรบจาก เป่ยหลิงเป็นเหมือนผีกระโดดเข้าไปในทีมที่กำลังรวบรวมอาหารในซีหลิงและก่อนที่คู่ต่อสู้จะทันโต้ตอบเขาก็แทงคู่ต่อสู้ที่หัวใจด้วยมีด

“เคร้ง...”

การโจมตีด้วยดาบทุกครั้งนั้นรวดเร็ว โหดร้าย และแม่นยำ ฝนที่ตกลงมาบดบังสายตาของทุกคน แต่ก็ไม่สามารถหยุดนักรบเป่ยหลิง จากดวงตาที่ดุจหมาป่าและความดุร้ายของพวกเขาได้

สำหรับคนเป่ยหลิง อาหารชุดนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตพวกเขาที่อยู่รอดด้วยอาหารที่มากขึ้นในฤดูหนาวนี้หรือไม่

สำหรับอาหารชุดนี้ พวกเขาสามารถเสี่ยงชีวิตได้ แล้วพวกเขาจะกลัวดาบของซีหลิงได้อย่างไร

ฆ่า ฆ่า ฆ่า!

เพื่อให้ชาวเป่ยหลิงมีชีวิตรอดในฤดูหนาวนี้ พวกเขาจะเสียสละทุกสิ่ง รวมถึงชีวิตของพวกเขาด้วย

คนที่ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดนั้นเป็นคนที่น่ากลัว ภายใต้การโจมตีของนักรบ เป่ยหลิงผู้คนของซีหลิงก็ล่าถอยอย่างต่อเนื่อง

เลือดไหลนองไปทั่วพื้นดิน มีฝนตกหนักก็ถูกพัดพาไปอย่างรวดเร็ว นักรบของ เป่ยหลิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลังจากล้มคน ๆ หนึ่งแล้วก็ลากเข้าไปที่มุมอับถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกเป็นทั้งหมดและเปลี่ยนเสื้อผ้าบนร่างกายทันที

คราบเลือดบนเสื้อผ้าถูกชะล้างออกไปด้วยฝนตกหนักในทันที ใส่หมวกเหล็ก ในคืนที่ฝนตกอันมืดมิดนี้ ไม่สามารถจะบอกได้ว่าเป็นทหารของซีหลิงหรือไม่ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเจ้าของเสื้อตัวนี้ ได้ตายจากไปแล้วด้วยซ้ำ

นักรบกลุ่มนี้จากเป่ยหลิงซึ่งปลอมตัวเป็นกองทหารจากซีหลิง สามารถหลีกเลี่ยงผู้คุมได้สำเร็จและเดินทางไปยังค่าย

แม่ทัพในค่ายก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นชุดที่คุ้นเคย กำลังจะด่าออกไป แต่ไม่คาดคิดคนพวกนี้ ชักดาบออกมาทันที ไม่พูดอะไรสักคำก็แทง นายพลและยึดเอกสารราชการและตราสัญลักษณ์ออกไป

ด้วยสองสิ่งนี้ พวกเขาสามารถออกจากซีหลิงได้อย่างราบรื่น

“มีฆาตกร มีฆาตกร”

“ปกป้องรถขนข้าว มีคนขโมยข้าวไป” ทหารในซีหลิงสับสนวุ่นวาย ทหารแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม วิ่งไปทางค่ายระหว่างทาง ส่วนอีกกลุ่มไปดูเมล็ดพืชและหญ้า

ในขณะนี้ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยลูกธนูซึ่งถูกยิงจากทุกทิศทุกทาง ลูกศรนั้นทรงพลังมาก ผู้คนที่ถูกยิงด้วยลูกธนูที่แหลมคมก็บินออกไปเช่นกัน ทหารในซีหลิง ต้องการซ่อน แต่ลูกศรนั้นมีพลังมากกว่า ยิ่งกว่าฝนตกหนัก หนาทึบ ไม่มีที่ซ่อน

ในคืนที่ฝนตก เสียงร้องแห่งความตายและเสียงครวญครางประสมปนกัน มีเลือดไหลนองมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้แต่ฝนตกหนักก็ไม่มีเวลาที่จะชะล้างมันออกไป...

โต้วโต้วซ่อนตัวอยู่ในความมืดและจับภาพทั้งหมด ดวงตาของเขาแดงราวกับเลือด ราวกับว่าเขาไม่ได้นอนมาหลายวัน

ในความเป็นจริงโต้วโต้ว ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว นับตั้งแต่เฟิ่งชิงเฉินเสด็จอาเก้า เทียนเล่ยปาระเบิดหายไปโต้วโต้วก็ตามหาที่อยู่ของคนสองคนนี้

โต้วโต้วที่ไม่เคยมีเบาะแสมาก่อน คิดว่าเขาเคยได้ยินเฟิงชิงเฉินพูดว่าเขาต้องการปล้นธัญพืชและหญ้าของซีหลิงดังนั้น โต้วโต้วจึงมองหาคนที่ขนส่งธัญพืชไปที่ ซีหลิง

พบร่องรอยของพวกเขาเมื่อสามวันก่อน และโต้วโต้วติดตามพวกเขาอยู่

คิดว่าเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินจะมาปล้นอาหาร หญ้าชุดนี้ตามที่กล่าวไว้บนรถม้า แต่ไม่ได้คาดหวัง...

“อาหารและหญ้าทั้งหมดถูกนำออกไป แต่เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่ปรากฏตัว มีอะไรเกิดขึ้นกับคนสองคนนี้จริงๆ เหรอ?” ในขณะนี้ แม้แต่โต้วโต้วก็ไม่แน่ใจ

เขาเป็นคนที่เห็นเฟิ่งชิงเฉินและเสด็จอาเก้าหายตัวไปพร้อมกับตาของเขาเอง

“ไม่เป็นไร ไปก่อนเถอะ” ไม่มีใครที่เขารออยู่ ดังนั้นโต้วโต้วจึงอยู่ได้ไม่นาน เขาก็หายตัวไปในความมืดด้วยความแกว่งไกว

หลังฝนตกฟ้าจะใส!

วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ดี ฝนถูกพัดพา และอากาศบนภูเขาก็สดชื่นขึ้น เฟิ่งชิงเฉิน สูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความคิดถึง

“เราควรไปได้แล้ว” ชีวิตสบายๆ จบลงแล้วในตอนนี้