บทที่ 1198 ร้ายกาจ โอกาสดีๆ ที่ไม่ควรพลาด

เมื่อเสด็จอาเก้าเดินออกจากหอคอยจูเฟิง ลมกระโชกแรงได้พัดพาความหดหู่ในใจของเสด็จอาเก้าออกไป

ในความเห็นของเสด็จอาเก้า แม้ว่าเหตุการณ์ในคืนนี้จะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็บรรลุผลตามที่เขาต้องการ

ด้วยการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง เขาแสดงให้เห็นว่าเขาตกอยู่ในอันตราย เตือนจักรพรรดิ ใช้โอกาสสังหารลั่วอ๋องและคนของเขาอย่างเปิดเผย เพื่อแสดงความแข็งแกร่งของเขาเอง และในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าเขาดูหมิ่นมิตรภาพกับตระกูลขุนนาง

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือ หลังจากวันนี้ สถานการณ์ในเมืองจักรพรรดิยังคงเหมือนเดิม เขาสูญเสียกองกำลังกลุ่มหนึ่ง รวมทั้งลั่วอ๋องและโจวอ๋องไม่ต่างกันมากระหว่างเขายังคงเป็นผู้มีอำนาจ เสด็จอาเก้ายังเป็นผู้ครองรัฐบาลและประชาชน

ทันทีที่ใช้วิธีนี้ในวันนี้ พลังที่สูญเสียไปเนื่องจากการซุ่มโจมตีจะถูกสร้างขึ้นในเวลาอันสั้น

ความแข็งแกร่ง! ในช่วงเวลาวิกฤติ ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่สำคัญที่สุด

ถ้าไม่ใช่เพราะกองพันเครื่องจักรศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ เสด็จอาเก้าคงไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร

ชีวิตและความตายของเขาไม่เป็นที่รู้จัก ทำให้หลายคนมีโอกาส จักรพรรดิยังคงปราบปรามอำนาจของเขาในเมืองหลวง หากเขาไม่แข็งแกร่งและไม่แสดงความแข็งแกร่ง เขาอาจถูกจักรพรรดิทุบตีได้ง่าย

การแข่งขันระหว่างเขากับจักรพรรดิจะนำไปสู่การล่าถอยหากเขาไม่ก้าวหน้า!

ฮู้... เสด็จอาเก้าสูดลมหายใจ มองไปที่หอคอยจูเฟิงที่มีแสงสว่างจ้า แล้วหันหลังกลับและขึ้นรถม้า: “ไปที่จวนเฟิ่ง”

เกิดความวุ่นวายในจวนเฟิ่งเกือบทั้งวัน เฟิ่งชิงเฉินเห็นว่ามันดึกแล้ว จึงชวนทุกคนเข้านอน เมื่อตนเองกลับมาที่สนามหญ้า ไม่ได้รีบไปนอน แต่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ นึกถึงงานเลี้ยงที่เสด็จอาเก้ากล่าวถึง

เสด็จอาเก้าปกติดี ทำไมถึงต้องจัดงานเลี้ยงต้องการให้จินหลิงทำอะไร?

เสด็จอาเก้าแค่เดาว่าเฟิ่งชิงเฉินคงจะคิดมาก ดังนั้นจึงไม่กลับบ้าน แต่มาที่คฤหาสน์เฟิ่งทันที

ทันทีที่เสด็จอาเก้ามาถึงจวนเฟิ่ง ยามลับก็ปรากฏตัวขึ้น: “นายหญิงอยู่ในห้องหนังสือขอรับ”

“อืม” เสด้จอาเก้าขานรับและก้าวเดินไปที่ห้องหนังสือ ยามลับหันกลับมาและสั่งให้คนรับใช้เตรียมน้ำร้อนให้เสด็จอาเก้า

มันดึกมากแล้ว เสด็จอาเก้าต้องพักค้างคืนในจวนเฟิ่ง

ประตูห้องอ่านหนังสือถูกผลักออก เฟิ่งชิงเฉินเงยหน้าขึ้นตามปกติ เมื่อเห็นเสด็จอาเก้าเข้ามาก็ยืนขึ้นทันทีเพื่อทักทายเขา: “ท่านกลับมาแล้วเหรอ?”

โทนสีที่เป็นธรรมชาติราวกับว่านี่คือบ้านของพวกเขา

ความเยือกเย็นในดวงตาของเสด็จอาเก้าค่อยๆหายไป และเขาก็พยักหน้าเบา ๆ: “กลับมาแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่นอนอีก?”

“ท่านดื่มมากหรือเปล่า?” เฟิ่งชิงเฉิน ไม่ตอบ เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์ไปทั่วทั้งตัวของเสด็จอาเก้าและไม่พอใจอย่างมาก

ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ ไม่ชอบผู้ชายของตนเองไปดื่มสังสรรค์และแม้แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่มีข้อยกเว้น

“คืนนี้ข้าจัดงานเลี้ยงให้กับหวังจินหลิงและคนอื่น ๆ ที่ภัตตาคารจูเฟิง” เสด็จอาเก้านั่งลง หยิบชาที่เฟิ่งชิงเฉินนำมาจิบแล้วพูดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในคืนนี้

บอกเฟิ่งชิงเฉินว่าเกิดอะไรขึ้น

“ข้าก็ว่า โต้วโต้วและโจวอันไปไหน ปรากฏว่าพวกเขาถูกท่านพาตัวไป” เฟิ่งชิงเฉินแสร้งทำเป็นบ่นแล้วถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล: “ท่านไม่กลัวที่จะทำแบบนี้หรือ?”

“กลัวหรือ? กลัวอะไร?” เสด็จอาเก้าเลิกคิ้วราวกับว่าเฟิ่งชิงเฉินถามคำถามที่ฟังดูเหมือนตลก

เฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้ว: “ท่านกำลังฆ่าจักรพรรดิ จักรพรรดิจะปล่อยคุณไปได้อย่างไร และ... การกระทำของท่านคืนนี้ได้สร้างความไม่พอใจให้กับผู้มีอำนาจทั้งหมดในเมือง ดังนั้นท่านไม่กลัวพวกเขาจะตอบโต้ท่านหลับหรือ”

หากทั้งสามตระกูลของหวัง เสวี่ยและชุย รวมถึงลั่วอ๋อง,โจวอ๋อง,ฝูหลิน,ซูอ๋องและผู้ใหญ่เหล่านั้นร่วมมือกัน แม้แต่เสด็จอาเก้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ไม่ต้องพูดถึงว่ามีจักรพรรดิที่กำลังจับตาดูเขาอยู่

“ข้าไม่กลัวการตอบโต้ หากข้ากล้าทำอะไร นอกจากนี้ แม้ว่าฉันจะไม่ทำอะไรคืนนี้ พวกเขาจะไม่ปล่อยข้าไปแน่” อำนาจในเมืองจักรพรรดินั้นยิ่งใหญ่พอ ๆ กับติงจ้านเอ๋อร์เท่านั้น หากต้องการมีอำนาจมากขึ้นต้องแย่งอาหารจากปากเสือเห็นได้ชัดว่าเสด็จอาเก้าคือเสือตัวนั้น

หากเสด็จอาเก้าต้องการรักษาสิทธิของเขา เขาต้องทำให้ทุกคนหวาดกลัวเพื่อไม่ให้พวกเขกล้าขยับ

ครั้งนี้ไม่ทราบข่าวมีชีวิตหรือตายของเสด็จอาเก้า เขาก็หายตัวไปเกือบเดือน โจวอ๋อง ตระกูลชุยและคนอื่น ๆ พบโอกาสที่จะแย่งชิงอำนาจไปมากมาย ในเวลานี้ถ้าเขาไม่ทำอย่างสู้กลับอย่างเข้มแข็ง ขาคงอยู่ในสายตาของโลกอย่างพังทลาย

เฟิ่งชิงเฉินก็เข้าใจสิ่งเหล่านี้ แต่ก็ยังรู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของเสด็จอาเก้านั้นยโสเกินไป

“การประชุมเช้าพรุ่งนี้ ท่านต้องทนให้ได้” เฟิงชิงเฉินคลอเคลียเสด็จอาเก้าตรงหน้าผาก เสด็จอาเก้าดึงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแล้วซบหน้าลงบนไหล่ของเฟิ่งชิงเฉิน