บทที่ 1271 มากเกินไป,ต้องให้ผู้ชายตนเองร่วมมือ

เฟิ่งชิงเฉินเดินไปตามทางเดิน นอกจากนี้เฟิ่งชิงเฉินยังแสดงความดุดันผ่านความความเฉียบคมผ่านสายตาและด้วยท่วงท่าที่แข็งแกร่ง

ดวงตาเสด็จอาเก้าเป็นประกายและมีความปลื้มใจอย่างไม่อาจปิดมิด เขารู้ว่า เมื่อแต่งตัวเช่นนี้ชิงเฉินของเขาจะต้องดูดีแน่นอน

องค์หญิงหมิงเว่ยตรงกันข้ามกับเสด็จอาเก้า เมื่อนางเห็นเฟิ่งชิงเฉินผู้ทรงเสน่ห์เข้ามาใกล้ๆ เธอกลับรู้สึกถึงอันตราย แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับเฟิ่งชิงเฉินที่ทั้งแข็งแกร่งทั้งยังหยิ่งผยอง องค์หญิงหมิงเว่ยรู้สึกตกตะลึงและไม่รู้ว่าควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

รังสีของผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งกว่าของไทเฮ่าเสียอีก และดูก็ไม่ได้เป็นคนง่ายๆ เลย

ขันทีที่อยู่ถัดจากองค์หญิงหมิงเว่ยมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หมิงเว่ยจะฟื้นขึ้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและตะโกน: “ท่านกล้าดียังไง ท่านเป็นใคร ท่านกล้าบุกเข้ามาในตำหนักโดยไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร”

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองขันที ไม่ตอบคำถาม แต่เธอกลับเดินไปหาเสด็จอาเก้าและหมิงเว่ย และโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา: “ข้าเฟิ่งชิงเฉิน สาวชาวบ้านธรรมดา เคยพบกับท่านเสด็จอาเก้าแล้ว”

หลังจากพูดจบ เสด็จอาเก้าก็ลุกขึ้นก่อนที่เขาจะพูดอะไร ส่วนองค์หญิงหมิงเว่ย? เฟิ่งชิงเฉินเพิกเฉยต่อนางโดยสิ้นเชิง

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าคือเฟิ่งชิงเฉินหรือ?” องค์หญิงหมิงเว่ยโกรธกับความหยาบคายของเฟิ่งชิงเฉิน แต่หลังจากที่รู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอคือเฟิ่งชิงเฉิน องค์หญิงหมิงเว่ยก็ไม่มีได้สนใจท่าทีความหยาบคายของเฟิ่งชิงเฉินต่อไป

การปรากฏตัวของเฟิ่งชิงเฉินนั้นน่าตกใจมากจนทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

จริงๆแล้วองค์หญิงผู้สง่างามพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวกำพร้าในเรื่องของแรงผลักดัน ซึ่งน่าอายที่จะกล่าวเช่นนี้

เฟิ่งชิงเฉินหันไปมององค์หญิงหมิงเว่ยแล้วพยักหน้าเล็กน้อย: “หญิงสาวธรรมดาได้พบกับองค์หญิงท่านแล้ว”

นี่ถือเป็นการทักทายองค์หญิงหมิงเว่ยผู้ที่มีความสง่างามและใจกว้างมาโดยตลอด แม้ว่านางจะไม่พอใจ นางก็จะไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา นางทำได้เพียงโบกมืออย่างไม่ถือสา: “ท่านหญิงเฟิ่ง เจ้าสุภาพมาก ทำไมท่านหญิงเฟิ่งถึงมาหนานหลิง ทำไมข้าถึงไม่ทราบข่าวกันล่ะ?”

องค์หญิงหมิงเว่ยพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อระงับความตกใจ ความไม่พอใจเอาไว้ พยายามอ่อนโยนและสุภาพ

“มาเมื่อวานนี้เพคะ เสด็จอาเก้าไม่ได้รับสั่งบอกองค์หญิงหรือเพคะ?” เฟิ่งชิงเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อยและมองเสด็จอาเก้าด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเขากำลังตำหนิเสด็จอาเก้าที่เช่นนั้น

เสด็จอาเก้าคืนสติออกมาจากความสุขที่ได้พบอีกครั้ง หลังจากการแยกจากกันมานาน เขาสังเกตเห็นความไม่พอใจของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้ามีรอยยิ้มในดวงตา แต่พูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน: “ข้าลืมไป”

แม้ว่าจะรู้ว่าสองคนนี้กำลังโกหก แต่องค์หญิงหมิงเว่ย จะแยกพวกเขาออกจากกันไม่ได้ นางทำได้เพียงร่วมแสดงเออออกับพวกเขาและเชิญเฟิ่งชิงเฉินนั่งลงกับพวกเขาอย่างแสร้งเป็นมิตร

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ และนั่งลงข้างๆ เสด็จอาเก้า เมื่อเห็นจอกสองใบบนโต๊ะ เฟิ่งชิงเฉินก็หันไปมองเสด็จอาเก้าก่อนจะพูดว่า “พอดี ข้ากำลังกระหายน้ำ”

เฟิ่งชิงเฉิน หันหลังให้กับองค์หญิงหมิงเว่ย และไม่ปิดบังความไม่พอใจอีกต่อไป เธอจ้องไปที่เสด็จอาเก้าอย่างดุดัน เสด็จอาเก้ามีสีหน้าหมองลง ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เขาเพียงแค่หยิบกาน้ำชาขึ้นมาเทใส่จอก ก่อนจะยื่นจอกนั้นให้เฟิ่งชิงเฉิน

จอกใบนั้นคือจอกเดียวกับที่เสด็จอาเก้าเพิ่งใช้

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้หยิบถ้วยชามา แต่พูดอย่างจงใจอย่างหาเรื่อง: “ข้าไม่ดื่มชา”

“ไปเอากาน้ำอุ่นมา” เสด็จอาเก้าสั่งขันทีที่อยู่ข้างๆ ขันทีไม่รู้ว่าตนก่อเรื่องอะไรหรือไม่ แต่รีบวิ่งไปเอาน้ำทันที

องค์หญิงหมิงเว่ยมองทั้งสองคนด้วยความตกตะลึง เสด็จอาเก้าผู้สูงศักดิ์ เย็นชา และหยิ่งยโส มีท่าทีสิโรราบต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน นี่คือเสด็จอาเก้าที่นางรู้จักจริงๆ หรือ

ไม่ใช่สิ สองคนนี้สับสนอะไรหรือเปล่า นี่คือตำหนักแยกในหนานหลิง เหตุใดคนสองคนนี้จึงทำตัวสบายเกินกว่าเจ้านายอย่างนางกัน?

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังพูดคุยกับเสด็จอาเก้า แต่ก็ยังคงให้ความสนใจกับองค์หญิงหมิงเว่ย เมื่อเห็นใบหน้าขององค์หญิงหมิงเว่ยเปลี่ยนไป เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกพอใจมาก