บทที่ 1272 เป็นทาส,การช่วยเหลือไม่ใช่แค่คำพูด

องค์หญิงหมิงเว่ยมีเหตุผลมากพอ เมื่อนางเดินออกไป นางก็เอาทหารยามและเหล่าข้ารับใช้ที่อยู่รอบตัวนางออกไปด้วย ชัดเจนว่านางต้องการเว้นที่ว่างไว้ให้เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินอยู่เพียงลำพัง

พอองค์หญิงหมิงเว่ยไม่ได้อยู่ตรงนี้ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ทำตัวอย่างคนเกียรติและสง่างามอีกต่อไป และเธอก็รู้สึกผ่อนคลาย ยังคงสวมเสื้อผ้าตัวเดิม แต่กลับดูผ่อนคลายกว่ามาก

เฟิ่งชิงเฉินมองไปที่เสด็จอาเก้าและพูดด้วยรอยยิ้มเฝื่อนว่า “ข้ามาผิดเวลาหรือ?” ข้ามาทำลายสาวงามของท่านน่ะหรือ

เสด็จอาเก้าพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม: “มาผิดเวลาจริงๆ” มาช้ามาก ความอดทนของเขาเกือบจะหมดลง

“ดูเหมือนว่าข้าจะรบกวนเวลาของท่านเสด็จอาเก้า” รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินเริ่มจริงใจมากขึ้นเรื่อยๆ ให้ตายเถอะ เสด็จอาเก้ากำลังพบกับผู้หญิงอีกคนและเธอก็ดันจับได้คาหนังคาเขา ทำให้ยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก

“ไม่ได้ขัดจังหวะ” น้ำเสียงของเขายังคงจริงจัง ทำให้ไม่ทราบได้ว่าจริงหรือเท็จ

เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าเสด็จอาเก้าและองค์หญิงหมิงเว่ยไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน มันเป็นความปรารถนาขององค์หญิงหมิงเว่ยเท่านั้น แต่เธอก็ยังคงไม่มีความสุขเพราะ..... เธอมาพบเสด็จอาเก้าด้วยความคาดหวังต่างๆ แต่กับว่ามาพบเสด็จอาเก้ากำลังชมสวนอยู่กับองค์หญิงหมิงเว่ย

จะเร็วก็ไม่ใช่ จะช้าก็เชิง บังเอิญเป็นวันที่เธอเข้าเมืองมา เหตุบังเอิญนี้น่ารำคาญจริงๆ เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองเสด็จอาเก้าด้วยความโกรธและเดินหน้าต่อไปด้วยท่าทางอันสูงส่งและดูดีของเธอ

เสด็จอาเก้าตามเฟิ่งชิงเฉินอย่างสบาย ๆ ด้วยรอยยิ้มในดวงตาของเขา

ยามเมื่อเฟิ่งชิงเฉินโกรธนั้นน่าเอ็นดูมาก และการที่เฟิ่งชิงเฉินหึงหวงก็น่ารักมากเช่นกัน มุมหายากแบบนี้เขาไม่พลาดโอกาสที่จะทดสอบเพื่อมองปฏิกิริยานั้น

ทั้งสองเดินตามหลังกันมา เมื่อพวกเขามาถึงศาลากลางบัว องค์หญิงหมิงเว่ยได้เตรียมของมาไม่เพียงแค่ชาและของว่างเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกู่ฉินด้วย

องค์หญิงหมิงเว่ยนั่งอยู่ข้างๆ กู่ฉิน เมื่อนางเห็นเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินเข้ามาใกล้ นางก็ยืนขึ้นเพื่อทักทายพวกเขาทันที นางไม่ได้แสดงท่าทีว่าเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เลย สำหรับเฟิ่งชิงเฉินนางเป็นคนเข้าถึงได้ง่ายและใจดีมาก

“เสด็จอาเก้า ชิงเฉิน หากพวกท่านยังไม่มา ข้านึกห่วงกลัวจะหลงทางไปเสีย” องค์หญิงหมิงเว่ยชวนพูดคุย แต่คำห่วงใยนี้สื่อความหมายได้มากมาย

“ขออภัยทำให้องค์หญิงเป็นกังวล” เฟิ่งชิงเฉินยังคงสงบ มองผ่านองค์หญิงหมิงเว่ยมองไปยังสระบัวที่ไม่มีที่สิ้นสุด: “มันสวยงามมาก แต่น่าเสียดายที่ข้ามาผิดเวลา หากข้ามาก่อนหน้านี้สองเดือน บางทีอาจมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามของดอกบัวเมื่อสะท้อนแสงแดดก็เป็นได้”

“ใช่ ชิงเฉินมาช้าไป หากชิงเฉินอยากเห็นมันอีกครั้งก็เชิญมาในปีหน้า หากมาช้าก็จะไม่เห็นเลย” เมื่อองค์หญิงหมิงเว่ยพูด นางก็เหลือบมองไปที่เสด็จอาเก้า แล้วดึงสายตากลับ ราวกับอะไรเกิดขึ้น วิธีการพูดทำให้อบอุ่นใจจริงๆ

เฟิ่งชิงเฉินชำเลืองมองเสด็จอาเก้าจากหางตาส่งเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา

องค์หญิงหมิงเว่ยคนนี้น่าสนใจจริงๆ กล้าล่อลวงเสด็จอาเก้าหน้าเธอ อยากจะบอกว่าข้ามาสายเกิน? พวกท่านก้าวไปข้างหน้าแล้ว? องค์หญิงหมิงเว่ยไม่ใช่ เฟิ่งชิงเฉิน ที่ไม่มีประโยชน์

เฟิ่งชิงเฉิน ไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับองค์หญิงหมิงเว่ยในเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะโจมตีองค์หญิงหมิงเว่ย

เฟิ่งชิงเฉินชี้ไปที่สระบัวแล้วพูดกับเสด็จอาเก้า “เสด็จอาเก้า ข้าอยากกินเมล็ดบัว”

“ได้...” ลุเสด็จอาเก้าตอบรับ และองค์หญิงหมิงเว่ยก็พูดทันที: “ชิงเฉินอยากกินเมล็ดบัว ข้าจะให้คนเก็บมันให้ตอนนี้เลย”

“ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง แต่ไม่จำเป็นเพคะ” เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธอย่างสุภาพ องค์หญิงหมิงเว่ยคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินสุภาพ เฟิ่งชิงเฉินหันกลับไปพูดกับเสด็จอาเก้า: “เสด็จอาเก้าไปเถอะ พวกเราอยู่หนานหลิง เราอย่าสร้างปัญหาให้กับผู้คนในหนานหลิงเลย”

น้ำเสียงจริงจังนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้องค์หญิงหมิงเว่ยหวาดกลัวเท่านั้น แต่ยังทำให้เสด็จอาเก้าตกตะลึงเล็กน้อยด้วย แต่เมื่อเขาเห็นายตาเตือนของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทัตอบรับเท่านั้น

ทำไมเขาถึงรู้สึกอยากจะทุบตัวเองจริงๆ ！

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะกังวลเกี่เรื่องเขา แต่ดูเหมือนจะโกรธแล้วจึงถือโอกาสจับเขาไปเป็นทาส และเขาเองก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน