บทที่ 139 คุณชาย ถอดเสื้อผ้าออกเสียเถอะ

เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองเข้าไปด้านในมองดูสถานการณ์ภายในและพบว่าพวกเขากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด หลานจิ่วชิงสู้หนึ่งต่อเจ็ด แม้ว่าเขาจะเสียเปรียบ แต่เขาก็คงไม่ตายไปอีกพักหนึ่ง

เฟิ่งชิงเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป นางเห็นช่องโหว่จึงรีบเข้าไปด้านใน ไม่สามารถสุ่มยิงได้ แต่อย่างน้อยนางก็สามารถใช้โอกาสนี้เพื่อจัดการคนหนึ่งหรือสองคนได้

แต่นางประเมินความเฉียบคมและการป้องกันตนเองจากนางของยอดฝีมือเหล่านี้ต่ำไป เพียงนางยกเท้าก็ถูกเห็นทันที มีดบินเล็กๆ พุ่งมาที่หน้าผากของนาง...

ประสบการณ์ในสนามรบทำให้เฟิ่งชิงเฉินไม่ทันคิด ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์บอกให้นางก้มลงเพื่อหลบการโจมตีนี้ทันที

เสียงตึงดังขึ้น... เฟิ่งชิงเฉินปกป้องจุดสำคัญไว้ได้ ในขณะที่นางล้มลงกับพื้น นางก็กลิ้งแล้วยิงอีกนัดไปที่เป้าหมาย แต่เนื่องจากไม่ได้เล็งให้ดีจึงยิงถูกที่ต้นขาของคู่ต่อสู้เท่านั้น

หลานจิ่วชิงไม่ใช่คนใจดี เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ดาบในมือของเขาก็วาดออกไปและชายผู้ถูกยิงก็ล้มลงกับพื้นทันที

คราวนี้ประสานมือกันได้เหมาะเจาะพอดี

น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย ตอนที่นางล้มลง นางก็ตระหนักว่า...

ให้ตายเถอะ นี่ไม่ใช่สนามรบ สิ่งที่บินมาคือมีดไม่ใช่ระเบิด นางเบี่ยงกายหลบก็พอแล้ว จะกลิ้งให้เจ็บตัวเช่นนี้ทำไมกัน

เฟิ่งชิงเฉินกลิ้งไปอีกสามรอบก่อนจะหยุดลง ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้นก็พบว่าคนสองคนที่เข้ามารายงานดูเหมือนจะคิดว่านางเป็นลูกพลับอ่อนจึงได้ถือดาบเข้ามาจะจัดการนาง

หลานจิ่วชิงเห็นแล้วและเขาสามารถปกป้องนางได้ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้นเพราะเขาต้องการดูว่านางมีความสามารถพอในการเดินร่วมทางไปกับเขาหรือไม่

หากมีความสามารถพอก็ไม่ต้องมีเขาคอยคุ้มกันให้อีก แต่ถ้าไม่มีก็ไม่มีประโยชน์ที่จะปกป้องไว้ มิสู้ตายไปเสียเลยดีกว่า

โดยไม่ทำให้หลานจิ่วชิงผิดหวัง เมื่อทั้งสองอยู่ห่างจากเฟิ่งชิงเฉินราวสิบก้าว พวกเขาถูกนางยิงเข้าที่หัวใจจนล้มลง

คนเหล่านี้ไม่รู้จักความร้ายแรงของปืนเลย พลังป้องกันของพวกเขาจากปืนในมือของนางนั้นต่ำเกินไป

เฟิ่งชิงเฉินยืนขึ้นและพูดกับหลานจิ่วชิงว่า "หลานจิ่วชิง เจ้าระวังตัวด้วย อย่าพุ่งเข้ามาชน"

กระสุนไม่มีตา คนเหล่านี้กำลังต่อสู้อยู่รอบๆ นางตาลายยิ่งนักเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการวิจารณ์ นางแค่ต้องการโจมตีอีกฝ่ายเท่านั้น

"ปัง…" กระสุนอีกนัดเข้าที่ปอด แม้ว่าจะยังไม่ตายทันที แต่ยังมีหลานจิ่วชิงอยู่ เขาสามารถลงดาบจัดการซ้ำได้

คนจากเย่เฉิงก็ไม่ได้โง่เช่นกัน หลังจากที่เสียเปรียบไปแล้ว อีกสามคนที่เหลือก็เรียนรู้ที่จะฉลาด "ทุกคนระวังตัวด้วย หลบอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ที่ส่งมาจากสตรีผู้นั้น"

ดังนั้น…

"ปัง..."

ยิงปืนพลาดเป้า

เป็นไปตามคาด

คนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือในการแยกแยะเสียง ไม่ยากเลยที่จะหลบกระสุนนี้ เพียงแต่พวกเขาต้องแยกสมาธิทำสองอย่าง ทั้งต้องหลบเฟิ่งชิงเฉินและรับมือของหลานจิ่วชิง ยากที่จะหลีกเลี่ยงความยากลำบากได้

เฟิ่งชิงเฉินเห็นว่าหลานจิ่วชิงต่อสู้หนึ่งต่อสามอย่างมั่นคงและไม่รีบร้อน นางเลือกตำแหน่งที่ปลอดภัยและพร้อมที่จะยิงปืนอีกครั้ง

แต่คิดไม่ถึงว่าคนจากเย่เฉิงจะเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิง

"ไป ไปฆ่านางผู้หญิงนั้น อาวุธลับของนางใช้หมดแล้ว" ชายทั้งสามก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับมือการโจมตีของหลานจิ่วชิงและพูดกับพรรคพวกของเขา

ยอดฝีมือสิบอันดับแรกแห่งเย่เฉิงใช้ปู้จิงหยุนเป็นเหยื่อล่อเพื่อล่อหลานจิ่วชิง แต่ปรากฏว่า…

ไม่เป็นไรถ้าไม่สามารถจับเป็นหลานจิ่วชิงได้ ถอดหน้ากากเขาออกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเช่นกัน แต่ถ้ากองกำลังทั้งหมดหายไป เรื่องนี้จะทำให้เย่เฉิงเสียหน้าอย่างร้ายแรง

"ขอรับ"

ภายใต้การคุ้มกันของพวกพ้องเพื่อถอยหนี สองคนที่เหลือไม่ใช่คู่มือของหลานจิ่วชิงเลย

"สวรรค์มีทางเจ้าไม่ไป กลับจะบุกประตูนรก ในเมื่ออยากตายนัก ข้าก็จะช่วยให้เจ้าสมประสงค์"

"ปัง..."

เฟิ่งชิงเฉินยิงออกไปอย่างง่ายดาย จัดการสังหารคนที่พุ่งเข้ามาหานาง ในเวลาเดียวกันก็ก้าวเท้าไปทางซ้ายแล้วยิงอีกครั้งที่ข้อมือของอีกฝ่าย

โจมตีที่จุดอ่อนเสมอ หลานจิ่วชิงลงมืออย่างเด็ดขาดแทงคู่ต่อสู้เข้าที่หัวใจด้วยดาบ คนจากเย่เฉิงอีกคนพุ่งเข้ามาข้างหน้าทันที แต่เฟิ่งชิงเฉินก็เข้ามาใกล้แล้วยิงเข้าที่หัวของเขา