บทที่ 140 หลานจิ่วชิง เจ้ามีแต่ความประหลาดและไม่มีความเป็นคน

อาการบาดเจ็บของปู้จิงหยุนดูน่ากลัว แต่ก็ไม่ร้ายแรง อย่างน้อยก็ไม่เจ็บกล้ามเนื้อหรือกระดูก พอเลือดหยุดไหลก็ใช้เวลาสิบกว่าวันในการฟื้นฟูร่างกาย

ดังนั้นเฟิ่งชิงเฉินจึงไม่ต้องเปิดกล่องเครื่องมือแพทย์และใช้เฉพาะอุปกรณ์ฉุกเฉินที่ผูกติดอยู่กับขาของนางพันแผลให้เขา เรื่องดูแลหลังจากนี้ค่อยว่ากัน

อันที่จริงนางสามารถทำความสะอาดบาดแผลของปู้จิงหยุนทั้งหมดเลยก็ได้ แต่ว่า...

หลานจิ่วชิงฉลาดเกินไป นางเคยได้เปิดเผยความลับไปแล้ว นางจะต้องไม่เปิดเผยความลับเรื่องชุดเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะอีก

ดังนั้นปู้จิงหยุนจึงทำได้เพียงแต่ยอมรับว่าเขาโชคไม่ดี

นับตั้งแต่เวลาที่เฟิ่งชิงเฉินเข้ามา ปู้จิงหยุนก็ให้ความสนใจนางทุกการเคลื่อนไหว

สงบ เด็ดขาด โหดเหี้ยม เป็นมือสังหารโดยธรรมชาติ ส่วนที่นางผ่าอาวุธลับในกะโหลกศพนั้น เขาก็เมินเฉยต่อมันไปโดยอัตโนมัติ

สรุปก็คือเขาชื่นชมเฟิ่งชิงเฉิน สตรีผู้นี้ทำได้ถึงเพียงนี้แสดงว่านางไม่ได้ยอดเยี่ยมอย่างธรรมดาเท่านั้น

ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าทึ่งและคู่ควรกับเขา

ปู้จิงหยุนอยากรู้อยากเห็นยิ่งนักว่าหลานจิ่วชิงไปหาหญิงสาวที่มีเย็นชาและมีเสน่ห์น่าดึงดูดใจเช่นนี้มาจากไหน

เมื่อเขาได้ยินหลานจิ่วชิงบอกให้นางช่วยตรวจบาดแผล ปู้จิงหยุนก็มองเฟิ่งชิงเฉินด้วยดวงตาเป็นประกาย หญิงผู้นี้มีความสามารถรอบด้านเลยหรือ?

หลายครั้งที่เขาต้องการเริ่มสนทนากับเฟิ่งชิงเฉิน แต่ภายใต้รัศมีกดดันที่ไม่ยอมให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้นางก็เขาหยุด จนกระทั่งเขาเห็นฝีมือการทำแผลที่ล้ำเลิศยิ่งกว่าหมอทั่วไป ปู้จิงหยุนจึงอดรนทนไม่ไหวและเอ่ยถามขึ้น "เจ้าเป็นหมอหรือ?"

"อืม" เฟิ่งชิงเฉินหวงแหนคำพูดราวกับทองคำตามหลักการพูดน้อยผิดน้อย นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่เปิดปาก ดวงตาของนางแน่วแน่และไม่ได้มองสิ่งใดเลยนอกจากบาดแผล

แม้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้านางจะมีรูปร่างไม่เลว แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

หลานจิ่วชิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แต่ปู้จิงหยุนกลับรู้สึกเซ็ง

อย่างไรเขาก็เป็นชายเจ้าสำราญที่ผ่านสตรีในยุทธภพมานับไม่ถ้วน แต่แม่นางผู้นี้ไม่แม้แต่จะมองเขาโดยตรงด้วยซ้ำ

แม้ว่าก่อนหน้านี้ท่าทางของเขาจะน่าอายเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาก็เรียบร้อยดีแล้ว

ปู้จิงหยุนพูดอย่างไม่พอใจ "เมื่อครู่ที่เจ้าสังหารคน ข้าคิดว่าเจ้าเป็นมือสังหารเสียอีก อย่างไรก็ดูไม่เหมือนหมอเอาเสียเลย"

มือของเฟิ่งชิงเฉินชะงักไปเล็กน้อยและเงยหน้าเหลือบมองปู้จิงหยุนและเอ่ยเสียดสี "ฉันเพิ่งเห็นคุณชายถูกตรึงไว้บนจานหมุนอย่างเปลือยเปล่า คิดว่าคุณชายเป็นเพียงกระต่ายน้อย อย่างไรก็ดูไม่เหมือนยอดฝีมือเอาเสียเลย"

"อะไรนะ? กระต่ายน้อย? เจ้าบอกว่าข้าเป็นกระต่ายน้อย?" ปู้จิงหยุนเด้งตัวขึ้นอย่างโกรธเคือง แต่โชคดีที่เฟิ่งชิงเฉินมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางกดเขาลงอย่างแรง "นั่งลง อย่าขยับ"

ปู้จิงหยุนจะยอมอยู่เฉยๆ ได้อย่างไร นี่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเขา "จิ่วชิงรีบบอกนางเร็วเข้าว่าข้าเป็นใคร? กระต่ายน้อยหรือ ข้าเหมือนเสียที่ไหนกัน"

เขารีบดึงหลานจิ่วชิงมาและขอให้เขาเปิดปาก

"อืม" หลานจิ่วชิงรับคำอย่างไว้หน้า ปู้จิงหยุนนึกว่าหลานจิ่วชิงจะชี้แจงให้เขา แต่หลังจากรออยู่นาน หลานจิ่วชิงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"จิ่วชิง เจ้าช่วยข้าอธิบายหน่อยซี่!" ปู้จิงหยุนร้อนใจ ยามสำคัญหลานจิ่วชิงกลับพึ่งพาไม่ได้ไปเสียเฉยๆ ไม่เห็นว่าเขามีความประทับใจที่ดีต่อแม่นางผู้นี้หรือ

"อธิบายอะไร?" หลานจิ่วชิงเหลือบมองเฟิ่งชิงเฉินและพบว่านางไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเลยแม้แต่น้อย

เฟิ่งชิงเฉิน หญิงผู้นี้ไม่ได้ฉลาดธรรมดาเลย ตอนที่อยู่ในห้องลับของจวนซู นางฉลาดเสียจนไม่ถามอะไรเลย ทั้งๆ ที่มีโอกาสถอดหน้ากากของเขาออก แต่กลับไม่มีความอยากรู้แม้แต่น้อย

หลานจิ่วชิงเคยสงสัยว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นผู้หญิงจริงๆ หรือไม่?

สตรีผู้หนึ่งจะสงบเยือกเย็นถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

"อธิบายว่าข้าไม่ใช่กระต่ายน้อยอย่างไรเล่า" น้ำเสียงของปู้จิงหยุนมีความกังวลที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ แต่หลานจิ่วชิงฟังออก ยิ่งเป็นเช่นนี้เขายิ่งไม่มีทางอธิบาย

"เรื่องนี้ยังต้องการคำอธิบายอีกหรือ?"

"แน่นอน..." ปู้จิงหยุนชะงักและพยักหน้ายืนยัน "แน่นอนว่าไม่ต้องการ ข้าไม่ใช่เสียหน่อย ใช่ไหมจิ่วชิง?"

เขาพูดเป็นนัยให้หลานจิ่วชิงพยักหน้าเห็นด้วย

"อืม" หลานจิ่วชิงขานรับ ปู้จิงหยุนมีสีหน้ายินดี แต่น่าเสียดายที่เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้จริงจังกับปู้จิงหยุนเลย เขาผูกผ้าพันแผลแล้วถอยออกมา "ไปได้แล้ว"

ว่าแล้วนางก็ตรงไปรอคนทั้งสองที่หน้าประตู ทำให้ชัดเจนว่านางไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับหลานจิ่วชิงและปู้จิงหยุนมากเกินไป