บทที่ 1390 จั่วอั้น, จะพบหรือว่าไม่พบ

การที่จั่วอั้นได้มาพบกับเฟิ่งชิงเฉินนั้นถือเป็นโชคดีหรือว่าโชคร้าย เรื่องนี้หวังจิ่นหลิงก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือ การที่เขาได้เจอกับเฟิ่งชิงเฉินนั้นคือความโชคดีที่สุดในชีวิตของเขา

ไม่มีเฟิ่งชิงเฉิน เขาก็คงไม่มีทางได้เห็นท้องฟ้าอันสดใส ไม่มีทางรู้ว่าอะไรคือสีฟ้า สำหรับชีวิตในปัจจุบันของเขา เขารู้สึกพอใจกับมันเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงมีทัศนคติที่สดใสเมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องของเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน

“ชิงเฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเสด็จอาเก้ากำลังป่วย?” เมื่อพูดคุยเรื่องสำคัญเรียบร้อย หวังจิ่นหลิงก็ถามมันออกมาอย่างไม่ลังเล

“เรื่องนี้แพร่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร” ทุกคนลือกันว่าเสด็จอาเก้าล้มป่วยเพราะเสียใจที่นางต้องเดินทางไปเป่ยหลิง อย่างที่ทุกคนทราบกันดี คนในโลกนี้กำลังถูกชายผู้นั้นหลอก

เห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ หวังจิ่นหลิงจึงพูดออกมาอีกครั้ง “ชิงเฉิน เสด็จอาเก้าเขาป่วยหนักจริง ๆ ข้าเพิ่งจะเดินทางออกมาจากจวนอ๋องเก้า”

“ข้ารู้แล้ว” บาดแผลรุนแรงขนาดนั้น หากไม่ป่วยก็คงบ้าไปแล้ว ชายผู้นั้นคิดว่าตนเองเป็นพระเจ้าหรืออย่างไร

“เจ้าไม่ไปดูอาการเขาหน่อยหรือ?” หวังจิ่นหลิงมั่นใจเป็นอย่างมากว่าเฟิ่งชิงเฉินกับเสด็จอาเก้ากำลังทะเลาะกันอยู่ ส่วนทะเลาะกันเพราะเรื่องอะไร เขาก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง

เรื่องแบบนี้ คนนอกอย่างเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง

หากตกหลุมรักชายที่มีความทะเยอทะยาน เจ้าก็ถูกกำหนดให้ต้องทุกข์ทรมาน เขาหวังมาโดยตลอดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะยอมแพ้กับคนอย่างเสด็จอาเก้า แต่เขาก็รู้ดีว่าคนอย่างเฟิ่งชิงเฉินนั้นดื้อรั้นเพียงใด

“อาการป่วยของเสด็จอาเก้านั้นต้องการหมอในการรักษา ไม่ใช่ข้า เจ้าดูสภาพของข้า ไปจวนอ๋องเก้าตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้”

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าแขนซ้ายของเฟิ่งชิงเฉินนั้นไร้ประโยชน์ไปแล้ว เขาคิดว่าแขนซ้ายของเฟิ่งชิงเฉินใช้ไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น เห็นเฟิ่งชิงเฉินพูดออกมาแบบนี้ เขาก็คิดว่ามันคงเป็นเพราะความโกรธ จึงพูดชักชวนออกมาสองสามคำ แต่เฟิ่งชิงเฉินกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด และไม่มีความลังเลแต่อย่างใด

หวังจิ่นหลิงเองก็จนปัญญา ทำได้เพียงนำหลักฐานที่เฟิ่งชิงเฉินมอบให้กลับบ้าน มีหลักฐานชิ้นนี้ของเฟิ่งชิงเฉิน เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหวังก็หยุดลงเสียที หยุดโวยวายเกี่ยวกับเรื่องความสูญเสียของตระกูลหวังที่เกิดจากการให้ความช่วยเหลือเฟิ่งชิงเฉิน

มีหลักฐานพวกนี้อยู่ในมือ แม้ว่าพวกเขาไม่สามารถครอบครองตระกูลเซี่ยได้ แต่ก็สามารถแทรกซึมเข้าไปและเข้าควบคุมตระกูลเซี่ยอย่างช้า ๆ ทำให้ตระกูลเซี่ยอยู่ในกำมือ และบดขยี้ตระกูลเซี่ย

หวังจิ่นหลิงเพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน องครักษ์ก็เข้ามารายงานว่าองค์หญิงอันผิงมาเยี่ยม

“องค์หญิงอันผิง? นางจะมาเพื่อเหตุใด?” นางคิดว่าครั้งที่แล้วนางได้อธิบายทุกอย่างออกไปอย่างชัดเจน คิดไม่ถึงว่าองค์หญิงอันผิงยังกล้ามาหานางถึงจวนอีก

“เชิญไปที่เรือนดอกไม้” เฟิ่งชิงเฉินไม่อยากพบ แต่ใครใช้ให้นางเป็นองค์หญิง

“ถวาย......”

“แม่นางเฟิ่งไม่จำเป็นต้องมากพิธี” ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินเดินเข้ามา องค์หญิงอันผิงก็ลุกขึ้นยืน ไม่รอให้เฟิ่งชิงเฉินทำความเคารพเสร็จ

“ไม่ทราบว่าองค์หญิงมาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด?” เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้แข็งข้อ นั่งลงไปตรงที่นั่งประจำของนาง

แม้ว่าอันผิงจะไม่พอใจกับการกระทำที่ไร้ซึ่งความเคารพของเฟิ่งชิงเฉิน แต่นางก็รู้สถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ดี นางไม่มีสิทธิ์ที่จะเย่อหยิ่งอีกต่อไป ดังนั้นจึงทำได้เพียงปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินนั่งลงไปอย่างนั้นและอธิบายถึงจุดประสงค์ของนางในครั้งนี้

“แม่นางเฟิ่ง ครั้งนี้ข้ามาเพื่อขอบคุณเจ้า ขอบคุณที่เจ้าช่วยท่านพี่ของข้า” พูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าขององค์หญิงอันผิงก็ดูมีความสุขขึ้นเล็กน้อย

“ท่านลั่วอ๋องฟื้นแล้วอย่างนั้นหรือ?” เป็นพลังชีวิตที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ แม้จะไม่มีหมอคอยดูแล แต่สวรรค์ก็ไม่อาจเอาชีวิตของลั่วอ๋องไปได้

“ท่านพี่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่......” องค์หญิงอันผิงหยุดคำพูดของนางไว้ มองมาที่เฟิ่งชิงเฉิน ตอนแรกคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินจะถามนางออกมา แต่คิดไม่ถึงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะแสร้งทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน

องค์หญิงอันผิงทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพูดออกมาต่อด้วยตัวเอง “แม่นางเฟิ่ง แม้ว่าท่านพี่ของข้าจะฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกปวดศีรษะเป็นบางเวลา”

“เรื่องนี้ปกติ นี่เป็นเพราะว่าอาการบาดเจ็บของลั่วอ๋องยังไม่หายดี ข้าเองก็ไม่อาจช่วยอะไรได้” หากมือของนางไม่ได้รับบาดเจ็บ นางอาจจะยกมือขึ้นเพื่อเอาเลือดที่คั่งอยู่ในสมองของลั่วอ๋องออกมา แต่ตอนนี้......

“แม่นางเฟิ่ง ข้าได้ยินมาจากหมอหลวงว่าเจ้าสามารถเปิดกะโหลกศีรษะเพื่อนำเลือดที่คั่งอยู่ออกมาได้ ตอนนั้นเจ้าก็ใช้วิธีการนี้ในการรักษาโรคทางสมองของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหยุน เจ้าไม่สามารถใช้วิธีการเดียวกันในการรักษาท่านพี่ของข้าได้อย่างนั้นหรือ?” องค์หญิงอันผิงพยายามพูดอย่างอ่อนโยนที่สุด หวังว่าเฟิ่งชิงเฉินจะใจอ่อนอีกครั้ง

เฟิ่งชิงเฉินจ้องมององค์หญิงอันผิงด้วยความเย้ยหยัน ยกมือซ้ายที่บาดเจ็บของตนเองขึ้นมา “หากเป็นเมื่อก่อน แน่นอนว่าได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว”