บทที่ 229 การขอความช่วยเหลือ ต้องทำตัวให้เหมือนขอความช่วยเหลือ

เฟิ่งชิงเฉินมาถึงที่สวนจิงเยว่ และก่อนที่นางกำลังจะเข้าไปนั้น องค์หญิงเหยาหวาก็ได้มาขวางทางนางไว้ และกล่าวว่า "เฟิ่งชิงเฉิน หากเจ้าไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บขององค์รัชทายาทในวันนี้ได้ เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต"

"เมื่อเป็นเช่นนี้" เฟิ่งชิงเฉินจึงหันกลับมาโดยไม่พูดอะไร แต่ถูกทหารขวางไว้

เฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีท่าทีที่รีบร้อน เพราะอย่างไรก็ตามยิ่งเสียเวลาไปเท่าไหร่คนที่ทุกข์ทรมานก็ไม่ใช่นางอยู่ดี

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่องค์หญิงท่านพูดรึ เชื่อไหมว่าท่านมิอำนาจมากพอที่จะปลิดชีวิตเจ้าได้เดี๋ยวนี้" ซีหลิงเหยาหวาตกใจกับความกล้าของเฟิ่งชิงเฉิน

ฆ่าข้าน่ะเหรอ พวกเจ้าคิดว่าองค์หญิงเหยาหวาจะกล้าทำแบบนั้นจริงๆเหรอ เฟิ่งชิงเฉินเยาะเย้ย: "องค์หญิงเหยาหวา หากท่านเชิญข้ามาที่นี่เพียงเพื่อจะฆ่าข้าก็ทำเสียเถิด หรือจะพาข้ามาเสียเวลานอนเล่นๆ ข้าง่วงมาก ถ้าหากไม่มาในวันนี้คงก็จะสายเกินไปแล้วล่ะ ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาองค์รัชทายาทซีหลิงเท่านั้น"

องค์หญิงมีท่าทีที่ตกใจมาก ถ้าชิงเฉินกลัวจนมือไม้สั่นไม่มั่นคงขึ้นมา จะทำให้การรักษานั้นไม่มีประสิทธิภาพ องค์หญิงครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ซึ่งทบทวนตัวเองว่าเชิญเฟิ่งชิงเฉินมาทำอะไรที่นี่ "

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากล้าดียังไงที่ไม่เคารพท่านองค์หญิง" องค์หญิงเหยาหวาก็กังวลเช่นกันดังนั้นนางจึงปิดกั้นที่นี่ และนางก็ไม่รู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินนั้นเอาความมั่นใจมาจากไหน

"เฟิ่งชิงเฉินมีชื่อเสียงมากมาย องค์หญิงเหยาฮวา หากท่านตัดสินใจได้แล้วก็รีบบอกไป เวลาของเฟิ่งชิงเฉินก็มีค่าเช่นกัน" เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจถึงความเร่งด่วนของสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยดี แต่เขากลับทำให้การรักษาล่าช้าลงไปทุกทีเอง"

"องค์หญิง หมอเฟิ่งยังมาไม่ถึงอีกหรอขอรับ ตอนนี้องค์รัชทายาทอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่มาก" ขันทีที่อยู่ข้างๆ ซีหลิงเทียนเหล่ยเดินออกไปอย่างกังวล เมื่อเห็นดวงตาอันเป็นประกายของเฟิ่งชิงเฉิน เขาเกือบจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงนางออกไป

เมื่อซีหลิงเหยาฮวาได้ยินสิ่งนี้ นางก็รู้สึกกังวล เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้รีบไปรักษา ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากำลังทำอะไร เจ้าไม่ได้ยินที่พูดรึไง"

"ข้าได้ยิน แต่แล้วยังไงล่ะ" ดูเหมือนนางจะเป็นคนงี่เง่าจริงๆ

"รีบพานางเข้าไป" ซีหลิงเหยาฮวาชี้ไปที่ผู้คุ้มกันที่อยู่ข้างหลังนาง ทหารยามไม่ได้พูดอะไรและบิดมือของเฟิ่งชิงเฉินจากนั้นพาเดินไปที่วังของซีหลิงเทียนเหล่ย เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรและให้ความร่วมมือดีมาก

หลังจากที่เข้ามา เฟิ่งชิงเฉินก็ยิ้มเมื่อเห็นซีหลิงเทียนเหล่ย เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้โกรธใดๆ หลังจากที่ถูกคนอื่นควบคุมและใบหน้าของนางก็ไม่แยแส

"เกิดอะไรขึ้น ปล่อยหมอเฟิ่งเดี๋ยวนี้นะ" ซีหลิงเทียนเหล่ยไม่ได้สลบไปแต่นั่งรออยู่เพื่อรอการมาถึงของเฟิ่งชิงเฉิน

แพทย์ของจักรพรรดิซุนและคนอื่นๆ กล่าวว่าตราบใดที่เส้นเอ็นและเส้นเลือดของเขาสามารถเย็บเข้าด้วยกันได้ และใช้ยาบำรุงเส้นเอ็นของราชวงศ์ เพิ่มเติมเข้าไป จะทำให้ทุเลาเรื่องอาการบาดเจ็บได้

"ครับ!" ยามปล่อยตัวเฟิ่งชิงเฉินและถอยกลับทันที เฟิ่งชิงเฉินโค้งคำนับ

ด้วยแพทย์ของจักรพรรดิมากมาย ทำให้อาการบาดเจ็บของซีหลิงเทียนเหล่ยทุเลาลง

"หมอเฟิ่ง องค์รัชทายาทได้รับบาดเจ็บที่เส้นเอ็นร้อยหวาย ข้าเชิญท่านมาที่นี่เพราะทักษะการเย็บของท่านนั้นเป็นที่เรื่องลือมาก ข้าหวังว่าท่านจะสามารถเย็บเส้นเอ็นที่ขาดขององค์รัชทายาทได้"

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ แล้วกล่าวขอโทษ "ข้าเกรงว่าอาจจะไม่สำเร็จ"

ท่านหมายความว่าอย่างไร" ก่อนที่ทุกคนจะตอบ ซีหลิงเทียนเหล่ยมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินด้วยการแสดงออกที่กังวล

ผู้หญิงคนนี้นี่เจ้าว่ายังไงนะ?

หืม... นางไม่ลืมว่าหลานจิ่วชิงต้องการฆ่าเขา

"ในตอนนี้ชิงเฉินรู้สึกหวาดกลัวและอาจจับเข็มไว้แน่นไม่ได้ และยามของซีหลิงก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างจริงจัง

ฝ่าบาท มือของหมอเฟิ่งนั้นยังเจ็บอยู่ดังนั้นนางจึงจับเข็มไม่ถนัดมือ การเย็บเป็นอะไรที่ละเอียดอ่อน และชิงเฉินเองก็ไม่กล้าประมาทเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของฝ่าบาท"เฟิ่งชิงเฉินพยายามสงบและไม่สนใจซีหลิงเทียนเหล่ย

ไม่ใช่องค์ชายแห่งซีหลิงหรอกหรือ ตงหลิงมีศักดิ์ศรีแบบใดกันแน่

งานเย็บเป็นงานด้านเทคนิคการแพทย์ขั้นสูง ถ้าหากซีหลิงเทียนเหล่ยสามารถหาคนอื่นมาแทนได้ ก็คงไม่พานางมาที่นี่หรอก นางมีทักษะขั้นสูงที่ใครๆก็รู้

"เกิดอะไรขึ้น?" เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้เกี่ยวกับซีหลิงเทียนเหล่ยมากนักแต่ซีหลิงเทียนเหล่ยรู้จักเฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างดี และทันทีที่เขาได้ยินเรื่องนี้ก็รู้ว่าเขาคงโกรธ

หากเป็นเหตุการณ์ปกติเขาจะไม่สนเฟิ่งชิงเฉินเลย และจะใช้อำนาจของจักรพรรดิโดยตรงเพื่อกดขี่ผู้อื่น แต่ในสถานการณ์ตอนนี้นั้นทำไม่ได้เพราะอาการบาดเจ็บของเขาสำคัญกว่า

หลังจากถามถึงสาเหตุและผลกระทบของเรื่องแล้ว ซีหลิงเทียนเหล่ยก็ออกคำสั่งว่า "ไปเถอะ ขอให้องค์หญิงเสด็จมา"

ซีหลิงเหยาหวาเดินเข้ามาอย่างเป็นกังวล และก่อนที่นางจะพูด ซีหลิงเทียนเหล่ยก็ได้สั่งว่า: "ขอโทษหมอเฟิ่งซะ"

"ห้ะ ให้ข้าขอโทษนางงั้นรึ?" ดวงตาของซีหลิงเหยาหวาโกรธมาก

"ฝ่าบาท ชิงเฉินหวาดกลัว" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวโดยไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ