บทที่ 230 ลงมือ เฟิ่งชิงเฉินที่ไม่เป็นสองรองใคร

ทำลายมิตรภาพระหว่างสองประเทศ!

แน่นอนว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกันและเหตุผลก็เหมือนกัน ตงหลิงจิ่วก้มศีรษะลงและค่อยๆจับแหวนในมือของเขา: "จริงรึ สิ่งที่กษัตริย์องค์นี้เพิ่งได้ยินมาดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น องค์หญิงเหยาหวาคิดอย่างไร?""

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มองใครแต่นางรู้สึกกดดันมาก ซีหลิงเหยาหวากลืนน้ำลายและไม่ต้องการให้ ซีหลิงเทียนเหล่ยเตือนนางในสิ่งที่จะพูด

"ลุงจิ่วฮวงเข้าใจผิดแล้ว เหยาหวาชื่นชมหมอเฟิ่งมาโดยตลอด เหยาหวาแค่กังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของน้องชาย นางรีบร้อนไปหน่อยแค่นั้นเอง หวังว่าลุงจิ่วฮวงเข้าใจ"

ซีหลิงเหยาหวาเต็มใจที่จะก้มหัวให้ตงหลิงจิ่วเท่านั้น แต่ไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันก็น่าอับอายมากพอแล้ว ที่ซูหว่านกลัวจนเป็นลมต่อหน้านาง ทำให้นางเสียหน้า

"ไม่สำคัญว่ากษัตริย์องค์นี้จะเข้าใจหรือไม่ ไม่ว่าหมอคนสำคัญจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม มีเพียงหมอเฟิ่งเท่านั้นที่สามารถช่วยได้ ดูเหมือนว่าองค์หญิงเหยาหวาจะไม่เข้าใจเรื่องนี้" ตงหลิงจิ่วโบกมือส่งสัญญาณให้เฟิ่งชิงเฉินขึ้นมา "องค์หญิงมีเรื่องจะพูดกับเฟิ่งชิงเฉิน กษัตริย์องค์นี้กำลังสืบสวนอาการบาดเจ็บของฝ่าบาทเท่านั้น พระองค์ไม่ได้ทำร้ายชีวิตของเขา"

ความหมายคือ ตราบใดเจ้ายังไม่ตาย มันก็ไม่มีอะไรกับตงหลิง ถ้าเจ้าพิการไม่ใช่แค่เจ้า แต่องค์ชายคนอื่นๆก็จะได้รับผมกระทบไปด้วย

เหตุการณ์เริ่มไม่ดี ซีหลิงเทียนเหล่ยรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆว่า ลุงจิ่วฮวงนี้น่ารำคาญพอๆกับหลานจิ่วชิง

"หมอเฟิ่ง เหยาหวาเป็นคนใจร้อน โปรดอย่าใส่ใจเลย" เจ้าชายผู้สง่างามกล่าวขอโทษเป็นการส่วนตัว ซึ่งเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

"ข้าน้อยไม่ได้ใส่ใจหรอกฝ่าบาท องค์หญิงเหยาหวาก็แค่กังวลเกี่ยวกับบาดแผลของฝ่าบาท ข้าน้อยเข้าใจ" เฟิ่งชิงเฉินถ่อมตัว ไม่เย่อหยิ่ง จากนั้นก้มศีรษะให้ตงหลิงจิ่ว โดยไม่มองซีหลิงเทียนเหล่ยเลย

"เมื่อเป็นเช่นนี้ โปรดขอให้หมอเฟิ่งรักษาบาดแผลด้วยเถิด" ซีหลิงเทียนเหล่ยโกรธมากจนอยากจะฆ่าใครซักคน แต่เขาทำได้เพียงกำผ้าในมือเพื่อระงับความโกรธ

เฟิ่งชิงเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความเขินอาย แล้วก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

"หมอเฟิ่ง นี่มันหมายความว่ายังไง?"

"ถ้าหากคราวนี้ยังไม่สามารถจับเข็มได้ หรือรักษาได้ไม่ดี ประชาชนทั่วไปอย่างเฟิ่งชิงเฉินก็มีโทษถึงตายเลยทีเดียว " เนื่องจากเฟิ่งชิงเฉินได้รักษาโดยใช้หลักการของนางเอง แต่ก็จะพยายามรักษาผู้บาดเจ็บให้ดีที่สุด

"หากเกิดอะไรขึ้นก็ตาม มันไม่ความผิดเจ้า"

"เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?" ซีหลิงเหยาหวารีบก้าวไปข้างหน้า นี่ไม่ใช่การเปิดโอกาสให้เฟิ่งชิงเฉินรึ

"เจ้าเชื่อในทักษะทางการแพทย์ของหมอเฟิ่งเถอะ" ซีหลิงเทียนเหล่ยเข้าใจว่าในเวลานี้เขาไม่มีทางเลือก

ตงหลิงจิ่วปรากฏตัวอย่างทันท่วงที หมายความว่าคำพูดและการกระทำต่างๆล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาสนับสนุนเฟิ่งชิงเฉิน

"ผู้คนต่างตื่นตระหนก ถ้าหากว่า…" เฟิ่งชิงเฉินไม่พูดอะไร

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเฟิ่งชิงเฉินไม่สามารถรักษาได้?

ซุนเจิ้งเต่ารีบปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก

เขาเชื่อว่าเฟิ่งชิงเฉินจะสามารถรักษาได้ด้วยทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของนาง แต่ทุกอย่างนั้นไม่มีอะไรแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ในโลกใบนี้

"จะไม่มีใครตำหนิหมอเฟิ่งแน่นอน" ซีหลิงเทียนเหล่ยเพียงแค่ขอให้เฟิ่งชิงเฉินรีบขึ้นเพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าเอ็นข้อเท้าเขาขาดหรือไม่

เฟิ่งชิงเฉิน ถอนหายใจด้วยความโล่งอกด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของนาง "ไม่ต้องกังวลไปคงไม่ตายอย่างลึกลับเหมือนตลอดหลายปีที่ผ่านมา"