บทที่ 370 แต่งงานเพื่อกลั่นแกล้งหญิงที่น่าสงสาร

เฟิ่งชิงเฉินมองว่าเรื่องบางเรื่องจะรีบร้อนไม่ได้ ยิ่งเรื่องการสืบค้นเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อนยิ่งต้องใจเย็นๆ หากผลีผลามขึ้นมาจะเกิดเรื่องวุ่นวาย หากเสียแผนขึ้นมาก็จะยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามมาเล่นงานนางได้

รอมาสิบกว่าปียังรอได้ รอต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ เรื่องการหาหลักฐานค่อยๆดำเนินไปก็ได้ สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการสร้างจวนเฟิ่งขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อยืนกรานที่จะไม่จากไปไหนแล้ว ก็ต้องมีบ้านสักหลังหนึ่ง

แม้ซุนเจิ้งเต้าไม่ได้ว่าอะไร แต่การไปขออาศัยในบ้านของคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ประสบการณ์เมื่อชาติก่อนทำให้นางเกลียดการไปขออาศัยผู้อื่น หากบ้านของตัวเองไม่พัง ถึงอย่างไรก็ยังเป็นบ้านของตัวเอง อยู่บ้านของตัวเองสบายใจที่สุด

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ฝ่ายตรงข้ามก็ยังไม่ปรานีนาง หลังจากนั้นไม่ถึง 3 วัน เฟิ่งชิงเฉินก็ไม่สามารถดำเนินเรื่องการก่อสร้างจวนเฟิ่งขึ้นมาใหม่ ความวุ่นวายวิ่งมาหานางแล้ว......

จากการหารือมาได้สักระยะ พิธีอภิเษกของซีหลิงเหยาหวาและตงหลิงจื่อชุนก็ได้กำหนดขึ้น ก่อนงานอภิเษกได้มีการเลื่อนยศให้ตงหลิงจื่อชุน จากองค์ชายขึ้นเป็นชินอ๋อง

ตอนนี้ไม่มีองค์ชายชุนหยูแล้ว หากแต่เป็นชุนชินอ๋อง เมื่อองค์หญิงเหยาหวาอภิเษกกับเขาก็จะกลายเป็นพระชายาชินอ๋อง ตำแหน่งนี้สูงกว่าตำแหน่งเดิม ซึ่งถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว แม้นางจะไม่ได้แต่งงานกับตงหลิงจื่อลั่วแต่ก็ยังได้เป็นถึงพระชายาชินอ๋อง

สถานะของผู้หญิง ก่อนแต่งงานขึ้นอยู่กับพ่อแม่ หลังแต่งงานขึ้นอยู่กับสามี ซีหลิงเทียนเหล่ยผู้เป็นพี่ชายทำได้ไม่เลวเลย ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ก็ยังจัดหาตำแหน่งพระชายาชินอ๋องมาให้กับนางได้

แน่นอนว่าซีหลิงเทียนเหล่ยเน้นเรื่องทางการเมือง เขาต้องการกอบโกยผลประโยชน์มาให้กับตนเอง โดยไม่ลืมนึกถึงราชวงศ์ซีหลิง

แม้ว่าหากเทียบกันแล้ว พระชายาลั่วอ๋องจะมีศักดิ์สูงกว่าพระชายาชุนอ๋อง แต่การแต่งงานกับผู้ชายอย่างตงหลิงจื่อลั่วเป็นเรื่องที่อันตรายมาก ตงหลิงจื่อลั่วเป็นหนึ่งในผู้แย่งชิงบัลลังก์ หากเขาทำสำเร็จ ซีหลิงเหยาหวาก็จะเลื่อนยศจากพระชายาชินอ๋องขึ้นเป็นฮองเฮา แต่ถ้าหากเขาพ่ายแพ้ นั่นหมายความว่าแม้แต่ชีวิตคงไปต่อไม่ได้แล้ว......

ใช่ว่านางเป็นองค์หญิงจากแคว้นอื่นแล้วจะรอด มิหนำซ้ำ ยิ่งเป็นเช่นนี้ยิ่งต้องรีบกำจัดนาง ในมุมมองของเฟิ่งชิงเฉิน การที่องค์หญิงเหยาหวาได้อภิเษกกับชุนชินอ๋องจะมีความสุขมากกว่า อย่างน้อยๆชีวิตหลังจากนี้ก็ไม่มีสิ่งใดให้กังวล แน่นอนว่าเฟิ่งชิงเฉินเข้าใจดีว่าความทะเยอทะยานขององค์หญิงเหยาหวาคงไม่ยอมอยู่อย่างสงบแน่ ซึ่งตรงจุดนี้ก็หาได้เกี่ยวข้องกับเฟิ่งชิงเฉินไม่

เรื่องการอภิเษกของชุนชินอ๋องกับองค์หญิงเหยาหวาถูกคาดการณ์ไว้นานแล้ว เฟิ่งชิงเฉินไม่ตกใจแต่อย่างใด ทว่าสิ่งที่ทำให้นางตกใจ ก็คือหลังการประกาศเรื่องการอภิเษกเพียงไม่นาน ชุนชินอ๋องก็ทูลขอฮ่องเต้ว่าอยากจะแต่งงานกับตน ซึ่งแน่นอนว่าแต่งเข้ามาเป็นพระชายารอง......

"ฮ่องเต้ทรงเห็นชอบแล้วงั้นหรือ?" เฟิ่งชิงเฉินหัวใจสั่นสะท้าน นางเอ่ยปากถามตี๋ตงหมิงอย่างร้อนใจ

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสุขในอนาคตของนาง การที่ยังไม่แต่งงานยังสามารถเลือกได้ แต่การแต่งงานไปเป็นพระชายารอง ชีวิตนางยังจะมีทางเลือกอยู่อีกหรือ ไม่แน่ว่ายังไม่ทันที่นางจะออกไปจากเมืองหลวงก็คงต้องถูกจับตัวกลับมาก่อน

ตี๋ตงหมิงได้แต่ยิ้มโดยไม่พูด แต่ในใจกลับกระหยิ่มยิ้มย่อง ฮ่าๆๆ ไม่นึกเลยว่าคนอย่างเฟิ่งชิงเฉินก็มีช่วงเวลาเช่นนี้ด้วย เขานึกว่านางจะใจแข็งราวหินผา เห็นคนตายก็สีหน้านิ่งเฉย ผ่ากะโหลกคนก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่นึกเลยว่าเพียงคำสั่งให้แต่งงานกลับทำให้นางตกใจจนหน้าซีดถึงเพียงนี้

ตี๋ตงหมิงดื่มชาอย่างสบายใจ เมื่อเขาชื่นชมท่าทางอันร้อนรนของเฟิ่งชิงเฉินจนพอใจแล้วจึงเริ่มเอ่ยปากพูดกับนาง "เจ้ากังวลอะไรหรือ หากเจ้าได้เป็นพระชายารองแห่งจวนชุนอ๋อง ด้วยความหลงใหลที่ชุนชินอ๋องมีต่อเจ้าก็ทำให้เจ้าเป็นใหญ่ภายในจวนได้นี่นา แถมดูสถานะของเจ้าสิ ได้เป็นถึงพระชายารองก็ไม่เลวเลยทีเดียว"

เฟิ่งชิงเฉินหันไปมองตี๋ตงหมิงด้วยสายตาไม่พอใจ แต่จากที่ได้ฟังเขาพูดมา นี่คงไม่ใช่พระประสงค์ของฮ่องเต้ จึงถอนหายใจและพูดว่า "การเป็นพระชายารองชุนอ๋องถือเป็นศักดิ์ที่สูงมาก แต่ข้าไม่อยากมีชีวิตที่ต้องคอยแก่งแย่งกับองค์หญิงเหยาหวา ก่อนหน้านี้ก็มีเรื่องลั่วอ๋องมาทำให้ข้าต้องไปสู้กับนาง มาตอนนี้ยังจะให้ข้าไปต่อกรกับนางอยู่อีกหรือ"