บทที่ 411 ราชวงศ์จะไม่ทำร้ายกัน

เฟิ่งชิงเฉินช่วยซีหลิงเทียนอวี่ใส่รองเท้าและถุงเท้าอย่างระมัดระวังโดยปราศจากการเกลียดชังหรือการเลือกปฏิบัติ และวางเท้าของซีหลิงเทียนอวี่กลับอย่างไม่มีความลำบากใจใดๆ

สำหรับแพทย์ที่จะมาถึง นี่เป็นเรื่องปกติ แม้ว่างานประเภทนี้ส่วนใหญ่พยาบาลเป็นคนทำ แต่เฟิ่งชิงเฉินคุ้นเคยกับการไม่มีพยาบาลช่วยเหลือในสนามรบ และเขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่ทำด้วยตนเองไม่ได้

เป็นเรื่องปกติสำหรับนาง แต่ไม่ใช่สำหรับคนอื่น

บูม……

ซีหลิงเทียนอวี่นิ่งเงียบ จิตใจของเขาว่างเปล่าราวกับว่าพลังอันทรงพลังโจมตีเขาในทันใด หัวใจที่เย็นชาของเขาอ่อนลง

ในขณะนี้ ไม่มีใครในสายตาของซีหลิงเทียนอวี่อีกแล้ว มีเพียงเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น เฟิ่งชิงเฉินมีใบหน้าที่สงบ สวมรองเท้าและถุงเท้าให้เขา

หลายปีที่ผ่านมา สาวใช้ในวังล้างเท้าและสวมรองเท้าและถุงเท้าทุกวัน แต่เขาไม่เคยตกใจเลย

เนื่องจากขาหักจึงเป็นครั้งแรกที่มีคนมองเขาด้วยสายตาของคนปกติ ครั้งแรกที่มีคนไม่รังเกียจและกลัวโรคที่ขาของเขา เป็นครั้งแรกที่มีคนใส่รองเท้าและถุงเท้าให้เขาตามปกติแทนที่จะระมัดระวังและวิตกกังวล

เฟิ่งชิงเฉิน...แตกต่างนั้นจริงๆ

แค่กแค่ก..

เฟิ่งชิงเฉินกลับมาด้วยมือที่สะอาด ซีหลิงเทียนอวี่ยังไม่ฟื้น เสด็จอาเก้าใช้เสียงดังเตือนเขา โชคดีที่เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความผิดปกติอื่นๆ นอกเหนือจากการมึนงงครั้งแรกไม่เช่นนั้นเขาจะกระอักตายอย่างแน่นอน

"ข้ามึนงงยิ่งนัก" ซีหลิงเทียนอวี่ยิ้มอย่างไม่เห็นแก่ตัวเมื่อเขาได้รับคำเตือนจากเสด็จอาเก้า แม้ว่าเขาจะมีความรู้สึกต่อเฟิ่งชิงเฉินเป็นพิเศษ แต่เขาจะไม่หันหลังให้เสด็จอาเก้าเพราะเฟิ่งชิงเฉิน

เสด็จอาเก้าเป็นผู้ให้ชีวิตของเขา และเขาจะไม่ลืมบุญคุณนี้

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าสายตาของชายทั้งสองจับจ้องมาที่นาง นางเช็ดมือแล้วหันกลับมาและพูดกับซีหลิงเทียนอวี่ "องค์ชายรอง ขาซ้ายของท่านถูกวัตถุหนักทับหัก หมอที่รักษาในตอนนั้นรักษาไม่ดี ทำให้เอ็นหดตัวและเน่าเปื่อย เว้นเสียแต่ว่าต้าหลัวยังอยู่ มิเช่นนั้นก็ไม่อาจจะเติบโตได้"

"หมอรักษาไม่ดี คุณหนูเฟิ่งหมายถึง?" ซีหลิงเทียนอวี่ละประโยคต่อไปโดยอัตโนมัติ เขารู้มานานแล้วว่าขาซ้ายของเขาไม่สามารถเติบโตได้อีก และตอนนี้เขาทำได้เพียงหวังที่จะขยับแขนขาเท่านั้น

"หมายความตามตัวอักษรว่าหมอที่รักษาท่านอาจเป็นหมอต้มตุ๋นหรือเรียกเก็บเงินจากผู้อื่น และสาเหตุที่ทำให้ขาซ้ายของท่านใช้งานไม่ได้ก็เพราะว่ามีปัญหาทำให้เกิดอาการบาดเจ็บทุติยภูมิ"

เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนธรรมดาที่ไม่กลัวจะสร้างปัญหา ภายใต้สถานการณ์ปกติ หมอจะไม่พูดแบบนั้น โดยเฉพาะถ้าผู้บาดเจ็บเป็นราชวงศ์แล้วไม่ต้องคิดเลย เรื่องนี้ต้องอาศัยการมีส่วนร่วมเป็นอย่างมาก

ปกตินางจะไม่พูด แต่วันนี้นางไม่มีความสุข ไม่มีความสุขมาก เหตุผลที่ไม่มีความสุขนั้นเพราะเสด็จอาเก้าให้นางรักษาอาการผู้ป่วยที่ยากจะรักษา มันไม่ได้สร้างปัญหาให้กับนาง และด้วยความรับผิดชอบของแพทย์ทำให้นางไม่สามารถยอมแพ้ง่ายๆ

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่นางวินิจฉัย นางใช้โอกาสในการล้างมือเพื่อตรวจสอบผลการวินิจฉัยของชุดเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะ ชุดเครื่องมือแพทย์อัจฉริยะทำการทดสอบเอ็กซ์เรย์ที่น่องซ้ายของซีหลิงเทียนอวี่ จากฟิล์มเอ็กซเรย์เฟิ่งชิงเฉินสามารถสรุปได้ว่า ขาซ้ายของเขาหักจนใช้การไม่ได้เกิดจากอาการบาดเจ็บที่สองที่เป็นฝีมือของหมอ

"นั่นเป็นเหตุผลของหมอที่จงใจทำให้ขาข้าเป็นเช่นนี้?" ใบหน้าซีดเซียวของซีหลิงเทียนอวี่บิดเบี้ยวทันที และดวงตาที่ซึมเศร้าดูน่ากลัว

"ท่านแม่ เป็นท่านแม่ที่ทำเช่นนี้ ทำไม..."

หน้าผากของซีหลิงเทียนอวี่มีเหงื่อไหลออกมา และร่างกายของเขาสั่น มองแวบแรกคิดว่ามันเป็นลมบ้าหมู แต่เมื่อเข้าไปใกล้ขึ้น เขามีอาการชักจากความเจ็บปวด เฟิ่งชิงเฉินกลัวว่าเขาจะกัดลิ้นตนเอง ดังนั้น จึงหยิบฝาถ้วยน้ำชายัดเข้าไปในปากของซีหลิงเทียนอวี่