บทที่ 412 โชคชะตาอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า

เป็นการช่วยชีวิตมากกว่าการรักษา ซีหลิงเทียนอวี่เป็นคนฉลาดและเขารู้สถานการณ์ของตนเองอย่างชัดเจน

เอ่อ... ใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินหยุดนิ่ง ส่งผลกระทบต่องานของนางจริงๆ เนื่องจากอารมณ์ส่วนตัว เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจเสด็จอาเก้าและหันไปหาซีหลิงเทียนอวี่และกล่าวว่า "องค์ชายรอง กล้ามเนื้อขาซ้ายของท่านเป็นเนื้อร้ายอย่างรุนแรง เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับสู่สภาวะปกติหลังการรักษา..."

"เข้าใจแล้ว..." ซีหลิงเทียนเหล่ยเดิมมีความหวังเล็กน้อย แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหายไปในทันที และก่อนที่เฟิ่งชิงเฉินจะพูดจบ เขาก็ขัดจังหวะคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน

"องค์ชายรอง ได้โปรดฟังข้าพูดให้จบ" เฟิ่งชิงเฉินไม่ชอบผู้ป่วยมากที่สุดตรงที่แสร้งทำเป็นยอมรับชะตากรรมของเขา แต่ในความเป็นจริง เขาไม่สามารถยอมรับความจริงได้

"โอ้ เจ้าพูดต่อสิ..." ซีหลิงเทียนอวี่ไม่สนใจ ขาของเขาไม่สามารถรักษาให้หายได้ นางจะพูดอะไรอีก...

เฟิ่งชิงเฉินยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ "แม้ว่าข้าจะไม่สามารถทำให้กล้ามเนื้อที่ตายแล้วเติบโตได้ แต่สามารถทำให้ท่านเดินเหมือนคนปกติได้"

"อะไรนะ เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ ซีหลิงเทียนอวี่ได้ยินเหมือนฟ้าร้องในวันที่แดดจ้า เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เมื่อรู้สึกตื่นเต้น แต่น่าเสียดายที่เขาเดินไม่ได้ เขาเดินด้วยขาขวาเป็นเวลานาน นอกจากนี้เขาเดินเร็วเกินไป และเท้าของเขาล้มลงทันทีที่เขาอ่อนแรง

"ระวังตัวด้วย" เฟิ่งชิงเฉินดูเหมือนจะคิดไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ และเมื่อซีหลิงเทียนอวี่ล้มลง นางก้าวไปข้างหน้าและประคองเขาไว้ พูดในใจอย่างลับๆว่าเจ้าชายสองคนนี้ตื่นเต้นยิ่งกว่าได้ยินว่าขาของเขาถูกตัดขาด

อย่างไรก็ตาม เฟิ่งชิงเฉินสามารถเข้าใจความปรารถนาของซีหลิงเทียนอวี่ที่จะกลับมาเป็นปกติ นางรู้ว่าในสนามรบ ทหารที่ได้รับบาดเจ็บจำนวนมากปลดประจำการเนื่องจากความพิการ ดังนั้นนางเข้าใจดีกว่าแพทย์ทั่วไป คนเหล่านี้ปรารถนาที่จะมีชีวิตปกติ

ความพิการสามารถบดขยี้จิตใจของคนปกติได้ เมื่อได้ยินว่าเขาสามารถเดินได้เหมือนคนปกติ ความตื่นเต้นของซีหลิงเทียนอวี่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

แม้ว่าซีหลิงเทียนอวี่จะผอมและบอบบาง แต่เขาก็ยังเป็นชายร่างใหญ่ น้ำหนักทั้งหมดของเขาอยู่ที่เฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉิน เตรียมพร้อมแล้ว นางก็ยังรับน้ำหนักได้ไม่มั่นคงและเดินถอยหลังไปสองสามก้าว

เฟิ่งชิงเฉินกัดฟันและยกเขาขึ้น น้ำหนักบนร่างกายของเขาก็หายไปในทันที ไม่คิดว่าเสด็จอาเก้าจะช่วยพยุง ดีที่ในห้องมีเพียงสามคน

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่นางเห็นดวงตาที่กล่าวหาของเสด็จอาเก้าเฟิ่งชิงเฉิน ยิ้มอย่างเฉยเมย ในฐานะแพทย์ นางไม่ค่อยกังวลเกี่ยวกับการป้องกันของผู้ชายและผู้หญิงมากกว่าคนทั่วไป นอกจากนี้ นางและ ซีหลิงเทียนอวี่ไม่ได้ ไม่ทำอะไร . .

เสด็จอาเก้าจะไม่สอนบทเรียน เฟิ่งชิงเฉิน ต่อหน้าคนอื่น เขาหันไปมอง ซีหลิงเทียนอวี่: "Tianyu" เสียงของเสด็จอาเก้าไม่ดัง แต่ก็สงบอย่างน่าประหลาดโดยเฉพาะ ซีหลิงเทียนอวี่

"ขอโทษที ฉันหลงทาง" ลูกชายของคุณคือลูกชายของคุณ แม้ว่า ซีหลิงเทียนอวี่จะมีอาการซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เขาก็สามารถฟื้นตัวได้เร็วกว่าคนทั่วไป

เฟิ่งชิงเฉิน รู้ว่า ซีหลิงเทียนอวี่กำลังระงับอารมณ์ที่แท้จริงของเขา เมื่อเห็น ซีหลิงเทียนอวี่เช่นนี้ เฟิ่งชิงเฉิน ก็รู้สึกว่าคนในราชวงศ์น่าสงสารจริงๆ พวกเขาไม่มีความรู้สึกที่แท้จริงและถึงแม้ว่าจะมีก็ไม่สามารถแสดงได้ มัน.

เช่นเดียวกับลุงจิ่วฮวง เขามีใบหน้าที่เย็นชาตลอดทั้งปี ราวกับว่าเขาไม่เคยมีอารมณ์ใดๆ เกินเลย แต่เฟิง ชิงเฉิน รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนที่ปราศจากความสุข ความโกรธ ความเศร้าและความปิติยินดี และลุงจิ่วฮวงก็เช่นกัน มี แต่ภาวะซึมเศร้าลึกเกินไป เมื่อเวลาผ่านไปคนอื่น ๆ ก็ชินกับมันและตัวเขาเองก็จะชินกับมัน

"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ถ้าองค์ชายรองสงบลง เรามาคุยกันและดูว่าคุณจะเห็นด้วยกับแผนการรักษาของฉันไหม" การแสดงออกของเฟิง ชิงเฉินไม่แยแส ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อซีหลิงเทียนอวี่เห็น เขาก็ไม่กังวลอีกต่อไป และความปรารถนาดีของเขาที่มีต่อเฟิ่งชิงเฉินก็เพิ่มขึ้น

ซีหลิงเทียนอวี่ยิ้มโบกมือให้เฟิ่งชิงเฉิน และเมื่อนึกถึงสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าว เขาจึงตั้งใจปิดระยะห่าง "ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าเทียนอวี่จะดีกว่า"

เมื่อคนธรรมดาได้ยินองค์ชายพูดเช่นนี้ แม้ว่าจะไม่ตื่นเต้น แต่ก็จะทำตามรับสั่ง เฟิ่งชิงเฉินนั้นแตกต่างออกไป "มิบังอาจเพคะ เรียกท่านว่าองค์ชายรองจะดีกว่า"