บทที่ 433 เฮ้อ ข้าอยู่เฉยๆ ยังเดือนร้อน

คำตอบเช่นนี้......

ช่างทำให้เขารู้สึกชื่นชอบแต่ก็ผิดหวัง

หลานจิ่วชิงหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ของตนเอง

แม้ว่าคำตอบจะค่อนข้างห่างไกลจากสิ่งที่เขาหวังเอาไว้ แต่ก็ยังดีกว่านางปฏิเสธ แม้หลานจิ่วชิงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักแต่ก็ไม่ได้ผิดหวังจนเกินไป

เอาแบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน หากว่าทำให้เฟิ่งชิงเฉินตกอกตกใจเสียจนหนีไปก่อนก็คงจะไม่ดี

หลานจิ่วชิง เจ้าจงเชื่อเฟิ่งชิงเฉินเถิด ต่อให้นางจะมีความลับอันยิ่งใหญ่อยู่ก็ตาม เจ้าควรจะลองเชื่อนางดู บนโลกใบนี้ใครกันเล่าที่ไม่มีความลับ

แม้ในใจจะรู้สึกถึงความห่างเหิน แต่ก็ดีกว่าเมื่อตอนกลางวันมากยิ่งนัก

“เฟิ่งชิงเฉิน จงจำคำของเจ้าที่กล่าวไว้วันนี้ให้ดี” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาอันดำขลับของหลานจิ่วชิงดูลึกล้ำ เฟิ่งชิงเฉินไม่อาจมองเห็นอารมณ์ของเขาจากแววตานั้นได้เลย

ชายคนนี้บังคับคนอื่นได้เก่งเหลือเกิน

“วางใจเถิด ข้าจะจำคำนี้ของตนเอาไว้ แล้วบัดนี้เจ้าบอกข้าได้หรือยังว่าในวันนี้ที่เจ้าเดินทางมาต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใด” หากไม่มีเรื่องร้องขอให้ช่วยคงไม่เดินทางมาหานางหรอก ทุกครั้งที่หลานจิ่วชิงปรากฏกายขึ้น หากไม่ใช่เพราะเขามีธุระก็คือตอนที่นางกำลังโชคร้ายอยู่

ทั้งเขาและหลานจิ่วชิงเรียกได้ว่าเป็นพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ทั้งสองคนพบเจอแต่เรื่องวุ่นวายไม่ขาดสาย

“ข้าเดินทางมาหาเจ้าจำเป็นต้องให้เจ้าช่วยเหลือไปทุกครั้งหรือ?” หลานจิ่วชิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า และเมื่อนึกถึงเรื่องที่เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยถามเขาเมื่อพบหน้า หลานจิ่วชิง “ในครั้งนี้เจ้าบาดเจ็บเองหรือสหายของเจ้าเล่าที่ได้รับบาดเจ็บ” ยิ่งทำให้หลานจิ่วชิงอึดอัดใจขึ้นกว่าเดิม

เขามาหาเฟิ่งชิงเฉิน จำเป็นจะต้องมีธุระเรื่องราวใดด้วยหรือ? จะต้องบาดเจ็บอย่างงั้นหรือ? ไม่มีเรื่องใดเขาจะเดินทางมาหานางไม่ได้หรือไร?

แค่กๆ ดูเหมือนหลานจิ่วชิงจะลืมไปเสียแล้วว่าทุกครั้งที่ตนเดินทางมาหาเฟิ่งชิงเฉิน หากไม่ใช่เขาที่เกิดเรื่องก็คงจะเป็นเฟิ่งชิงเฉินที่เกิดเรื่อง และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางมาหาเฟิ่งชิงเฉินเพราะมาเที่ยวหาเฉยๆ เขาจะทำให้เฟิ่งชิงเฉินคิดมากไม่ได้เด็ดขาด “หากไม่มีอะไรให้ข้าช่วย แล้วเจ้าเดินทางมาหาข้าทำไม ดูท่าทางเจ้าแล้วเดิมทีคงจะยุ่งเอาควร”

เมื่อเห็นว่าทุกครั้งที่หลานจิ่วชิงบาดเจ็บ แต่เขาก็ไม่อาจพักผ่อนได้อย่างสงบนิ่ง เฟิ่งชิงเฉินจึงรู้ดีว่าหลานจิ่วชิงไม่ใช่คนที่ไม่มีเรื่องจะทำ เขาไม่เหมือนกับหมอ ธรรมดาเช่นนาง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นบุคคลที่มีความสำคัญ

“ข้ายุ่งมากก็จริง” เรื่องนี้หลานจิ่วชิงไม่ปฏิเสธ “แต่ก็ใช่ว่าข้าจะมีเรื่องราวต้องทำทุกวัน อย่างน้อยวันนี้ข้าก็ไม่มีสิ่งใดต้องทำ”

แท้จริงแล้วคืนนี้เขายุ่งยิ่งนัก เพียงแต่เขาไม่อาจจะสงบจิตสงบใจในการจัดการเรื่องราวเหล่านั้นได้ ในสมองของเขาเต็มไปด้วยเฟิ่งชิงเฉิน จึงส่งผลกระทบต่อการทำงานของเขา

แต่ไหนแต่ไรมาเขาเป็นคนที่จัดการเรื่องราวได้อย่างเด็ดขาด ในเมื่อเฟิ่งชิงเฉินส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเขา ดังนั้นเขาก็ควรที่จะลบเงาในใจนี้ออกไป ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงเดินทางมาหาเฟิ่งชิงเฉินเพื่อสนทนาในยามค่ำคืน

“หากไม่มีสิ่งใดก็ดี เพราะว่าช่วงนี้ข้ายุ่งยิ่งนัก ข้าไม่อาจจะเอาเวลามากมายมาช่วยเจ้าได้” เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจออกมา นางกลัวว่าตนจะยุ่งไปเสียทุกเรื่อง และเมื่อถึงเวลาจะทำให้เหนื่อยแทบตาย

“เจ้ากำลังหมายถึงเรื่องการแข่งขันกับซูหว่านหรือ?” หลานจิ่วชิงรู้ดีว่าช่วงนี้เรื่องยุ่งๆ ของเฟิ่งชิงเฉินมีอยู่ไม่กี่เรื่องใหญ่

“ถูกต้อง นอกจากเรื่องนี้ยังมีเรื่องใดที่ทำให้ข้าต้องยุ่งอีก?” หากสามารถเลือกได้ นางยอมไปทำการผ่าตัดศีรษะที่ซับซ้อนยุ่งยากดีกว่า นางไม่อยากแข่งขันกับซูหว่านเลย เพราะมันเป็นการทำลายเซลล์สมองและเสียเวลาของนางยิ่งนัก ที่สำคัญก็คือ......

เปลืองแรงเปลืองเวลาไปแล้ว ก็ใช่ว่านางจะชนะได้

แม้ว่าประโยคเช่นนี้อาจจะทำให้ผู้อื่นดูดี และลดความน่าเกรงขามของตนลง แต่ความจริงก็คือความจริง นางจำเป็นที่จะต้องยอมรับ

“การแข่งขันกับซูหว่าน เจ้ามีแผนการรับมือเช่นไร?” เมื่อได้คำตอบของตนที่อยากได้ หลานจิ่วชิงจึงได้เอ่ยถามเรื่องราวไปเรื่อยเปื่อย เพราะเขาได้ยินว่าก่อนหน้าที่นางจะไล่บ่าวรับใช้ทั้งสองคนไปได้กล่าวเอาไว้ว่านางมีแผนการของตนเองอยู่