บทที่ 448 เสียงต่ำ คำถามแรกคือใครเข้าประตูก่อน

ชัยชนะของเฟิ่งชิงเฉินโด่งดังเหนือซูหว่าน ในรอบแรกอาจกล่าวได้ว่าไม่ได้รับความสนใจจากสนามด้านในของวังไปจนถึงถนนทุกคนต่างพูดถึงทักษะของเฟิ่งชิงเฉิน

หลังจากที่หยวนซีออกมาจากวัง เขาได้รับเชิญจากนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนให้ดื่มชา และพูดคุยเกี่ยวกับเขาบังเอิญดื่มมากเกินไป เพื่อเรียนรู้เพลงนี้ เขายินดีที่จะแต่งงานกับเฟิ่งชิงเฉินเป็นภรรยาของเขา

เป็นผลให้เมืองของจักรพรรดิแทบจะระเบิด เฟิ่งชิงเฉินไม่มีอะไรจะเอาชนะซูหว่านในทักษะฉิน แต่การได้รับคำชมจากหยวนซีนั้นเฟิ่งชิงเฉินเป็นคนแรกอย่างแน่นอน

ดังนั้น เฟิ่งชิงเฉินจึงโกรธ คราวนี้ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาว แต่เป็นเรื่องดี

ด้วยคำพูดของหยวนซี ไม่มีใครกล้าสงสัยว่าเฟิ่งชิงเฉินเล่นฉินได้หรือไม่ ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่มีความรอบรู้เหล่านั้น พวกเขาจะเข้าใจว่า เฟิ่งชิงเฉินจะต้องทดสอบทักษะการเล่นหมากรุกกับซูหว่าน และให้เกียรติในการฟังบทเพลง "ทะเลสีฟ้าและท้องฟ้า" เป็นดีที่สุด

ซู่หว่านยังเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟ นางไม่เพียงแต่ยอมรับว่านางไม่เก่งเรื่องการเรียนรู้ แต่นางยังย้ำซ้ำๆว่านางจะไม่เสียใจหากต้องฟังบทเพลง "ทะเลสีครามและท้องฟ้า" อีกครั้ง

ความวุ่นวายภายนอกทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ใช่เพราะจักรพรรดิได้รับข่าว เขากลัวว่าจะมีใครฉวยโอกาสทำลายความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉินและส่งยามไปเฝ้าเขา คนบ้าพวกนั้นคงจะรีบเข้าไปในโรงเตี๊ยม ลานในเขตตะวันตกและบังคับ เฟิ่งชิงเฉินให้พูดถึง "ทะเลสีฟ้าและท้องฟ้า" อีกครั้ง

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้น เมื่อได้ยิน นางก็ด่าหยวนซีในใจ ส่วนซูหว่านนั้นนางเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้หญิงที่แพ้ไม่ได้

แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะยอมรับว่าชัยชนะอย่างไม่ยุติธรรม แต่แล้วการแข่งขันครั้งนี้ไม่ยุติธรรม ทำไมนางจึงควรใช้วิธีการที่ยุติธรรมเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม

เฟิ่งชิงเฉินไม่เสียใจที่นางชนะซูหว่าน สิ่งที่นางเสียใจที่ทำให้หยวนซีกลายเป็นปัญหาใหญ่ หยวนซีเล่นนางเก่งมาก แต่ในความเป็นจริงนางไม่เข้าใจฉินเลย และในไม่ช้านางก็จะถูกถอดออก

“แน่นอน ต้องทำตัวให้ต่ำเข้าไว้”

เฟิ่งชิงเฉินพูดในใจของนางอย่างเงียบๆ และในขณะเดียวกันก็คิดว่าทงจือและทงเหยาดูแลนางอย่างใกล้ชิด คนเหล่านั้นไม่สามารถเริ่มต้นกับนางได้ และพวกเขาอาจโจมตี ทงจือและทงเหยา

เฟิ่งชิงเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและถามว่า "ทงจือ ทงเหยา เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้"

ทงจือและทงเหยาตกตะลึงในตอนแรก พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเฟิ่งชิงเฉินจะถามความคิดเห็นของพวกเขา พวกเขาดีใจอีกครั้ง พร้อมกับถามนางว่าอยากจะเชื่อพวกเขาไหม?

ทงจือและทงเหยารู้สึกตื่นเต้นทันที "：ซิ่ว ... " พวกเขาถามเฟิ่งชิงเฉินด้วยสายตา

สาวใช้ที่ฉลาดมาก เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าและให้คำตอบในเชิงบวก "ทงจือ ทงเหยาพวกเจ้าดูแลข้าเป็นการส่วนตัวเสมอไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าพวกเจ้าเป็นคนใกล้ชิดกับข้ามากที่สุด ข้าเห็นความตั้งใจในสายตาพวกเจ้า และในตำหนักนี้ก็ไม่มีใครที่ข้าจะไว้ใจได้นอกจากพวกเจ้า

แม้ว่าข้าจะปิดบังบางอย่าง แต่ก็เพื่อประโยชน์ของพวกเจ้า ข้าไม่ต้องการให้เข้าไปยุ่งเกี่ยว ข้าหวังว่าเจ้าคงเข้าใจ

“มีบางสิ่งที่ข้าช่วยตัวเองไม่ได้ ข้าต้องการใครสักคนที่อยู่รอบตัวข้าที่ข้าสามารถไว้วางใจด้วยสุดใจ" เฟิ่งชิงเฉินไม่เคยเป็นขุนนางมาก่อนในชีวิตนี้ นางไม่รู้เรื่องของราชวงศ์ แต่นางเข้าใจการใช้พระคุณและอำนาจ

หลังจากที่ทงจือและทงเหยากลับมาจากตระกูลหวัง ทั้งคู่ก็สงบสุขขึ้นกว่าเดิมมาก นางสามารถใช้สองคนนี้ได้อย่างสบายๆ และถ้านางสามารถใช้พวกเขาเพื่อตัวนางเองได้ ไม่เพียงแต่นางมีความสุข แต่จินหลิงก็มีความสุขด้วย

แววประหลาดใจแวบวาบในดวงตาของทงเจือและทงเหยา พวกเขารู้ว่าโอกาสกำลังมาถึง พวกเขายิ้มให้กัน พยักหน้าทั้งน้ำตา คุกเข่าลงด้วยกัน และโค้งคำนับให้เฟิ่งชิงเฉิน “อย่ากังวลเลย” ทงจือและทงเหยาจะไม่ทรยศต่ออาจารย์ ต่อจากนี้ไป ทงจือและทงเหยาจะมีนายเพียงคนเดียวคือซิ่ว”

เฟิ่งชิงเฉินไม่แปลกใจกับคำตอบที่คาดหวัง ในช่วงเวลานี้ นางพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่า และนางมั่นใจว่าทั้งสองตั้งใจแน่วแน่ที่จะติดตามนาง