บทที่ 449 รองรับอารมณ์ ธรรมชาติของมนุษย์

อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องของการเข้าไปทีละคน เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจ นางจงใจก้าวถอยหลังและปล่อยให้ซูหว่านเข้าไปก่อน แต่ซู่หว่านไม่เต็มใจ นางจงใจยืนที่ทางเข้าเพื่อรอ

เกมหมากรุกยังไม่เริ่ม แต่สงครามได้จุดประกายขึ้นแล้ว

“เฟิ่งซิ่ว” ซูหว่านมีรอยยิ้มที่สงวนไว้บนใบหน้าของนาง ดูเหมือนว่านางจะฟื้นจากการโจมตีของเมื่อวาน มีเพียงนางเท่านั้นที่เข้าใจความจริง

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่สุภาพของซูหว่าน เฟิ่งชิงเฉินก็รู้สึกขบขัน พยักหน้าเล็กน้อย และเรียก "ซูซิ่ว"

“เมื่อวานข้าได้ยินมาว่าจวนของเฟิ่งซิ่วงดงามมาก จึงกังวลว่าเฟิ่งซิ่วจะพักผ่อนได้ไม่ดี วันนี้เมื่อข้าเห็นเฟิ่งซิ่วอารมณ์ดี ข้าก็โล่งใจ”

คำพูดที่ประชดประชันของซูหว่าน คนที่อยู่เบื้องหลังพอที่จะเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ยินและพยักหน้า “ขอบคุณซูซิ่วสำหรับความเป็นห่วงที่มีต่อชิงเฉิน ชิงเฉินนอนหลับสบายมาก แม้แต่การแต่งหน้าหนักก็ปกปิดไม่ได้ ใบหน้าซีดเซียวของซู่ซิ่ว เมื่อคืนข้าหลับสบายดี หวังว่าซูซิ่วจะพักผ่อน กินอิ่มนอนหลับให้สบายเพื่อให้จิตใจแจ่มใส”

คิ้วและตาของ เฟิ่งชิงเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แววตาที่ทำให้ข้ามีความสุขเมื่อเห็นว่าคุณทำตัวไม่ค่อยดี

รอยยิ้มบนใบหน้าของซู่หว่านหยุดนิ่งครู่หนึ่ง แต่กลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว "เฟิ่งซิ่วพูดเล่นไป ข้านอนหลับดี แต่เฟิ่งซิ่วหน่ะสิดูผอมลงมาก"

“ดวงตาของซูซิ่วไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นอย่าลืมหาหมอเมื่อมองย้อนกลับไป” เฟิ่งชิงเฉินขี้เกียจเกินกว่าจะไปกับซู่วานเพื่อทำให้น้ำลายเสียที่นี่ นางจึงยกมือขึ้น “ได้โปรด”

“เฟิงซิ่วสุภาพและแขกรับเชิญก็ขึ้นอยู่กับเจ้าบ้าน เฟิงซิ่วเชิญคุณก่อนดีกว่า” มารยาทยังเป็นหนึ่งในมารยาทของผู้หญิงทุกคน ซูหว่านตัดสินใจเดินไปต่อหน้าเฟิ่งชิงเฉิน แต่นางยังคงรู้มารยาทที่ถูกต้อง น่าเสียดายที่ซูหว่านลืมไปว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่เคยเป็นผู้หญิงตามประเพณี

เฟิ่งชิงเฉินลืมตาขึ้น และเห็นผู้นำหุบเขา และกลุ่มของเขาเดินไปทางด้านนี้ เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่าผู้ตัดสินในวันนี้คือผู้นำหุบเขา ราชบัณฑิตยสถานและก้าวถอยหลังไปสามก้าวและพูดเบาๆว่า "ซูซิ่ว กล่าวถูก ข้าเป็นทั้งแขก และเหมือนเจ้านาย เชิญผู้นำหุบเขา"

ผู้นำหุบเขาของราชบัณฑิตยสถานเป็นสถานที่ของปราชญ์ที่มีชื่อเสียงในแผ่นดินจิ่วโจว เช่นตระกูลหยาน ตระกูลนักปราชญ์วังล่าง

ตระกูลเหยียนมอิทธิพลมาก และมีตำแหน่งสำคัญในโลกวรรณกรรม พวกเขาถือว่าเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญวรรณกรรมที่ดีที่สุดในแผ่นดินจิ่วโจว

“คุณเหยียน” เฟิ่งชิงเฉินและซูหว่านทำความเคารพพร้อมๆกัน โบกมือทักทาย แต่คุณเหยียนไม่มองหน้า แต่หยุดจริงๆ ทุกคนจึงปิดประตู

คุณเหยียนมีเคราสีขาว ท่าทางมากความรู้และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นของหนังสือ เมื่อมองแวบแรก เขาดูเหมือนนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่ หลังจากพยักหน้าให้ซูหว่าน คุณเหยียนหันไปมองเฟิ่งชิงเฉิน ด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสัย กล่าวว่า " คุณหนูเฟิ่งเล่นบทเพลง "ทะเลสีครามและท้องฟ้า" จนทำให้คุณหยวนซีไม่มีวันลืม?

“เฟิ่งชิงเฉินเห็นคุณเหยียน เขาดังเกินไป และชิงเฉินเล่นเพลงที่หยวนซีลืมไม่ได้” คนเก่งไม่มา เห็นได้ชัดว่านางโกรธมากจนปฏิเสธหยวนซี และนางไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่านางแตกต่างจากหยวนซีอย่างไร

คุณเหยียนลูบเคราและพยักหน้า “เป็นการดีสำหรับคนหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์และการเรียนรู้ อย่าเย่อหยิ่งจองหอง เนื่องจากคุณหนูมีพรสวรรค์ด้านศิลปะฉิน อย่าเสียมันไปง่ายๆ”

เอ่อ...นางไม่มีพรสวรรค์เลย เฟิ่งชิงเฉินดุนายหยวนซีอีกครั้งในใจ แต่กลับยิ้มอย่างสุภาพ “ขอบคุณ”

“ในเมื่อคุณหนูเรียกข้า งั้นมากับข้า” คุณเหยียนเดินไปที่ประตู เมื่อเฟิ่งชิงเฉินได้ยินก็เดินตามไป

นางลืมไปว่าถึงแม้ผู้รู้หนังสือชอบที่จะกอดกัน แต่พวกเขาก็เย่อหยิ่งและหยิ่งผยอง แต่พวกเขาก็ปกป้องข้อบกพร่องของพวกเขาด้วย