บทที่ 481 ความเจ้าเล่ห์ เฟิ่งชิงเฉินค้างคืนที่จวนอ๋องเก้า

กว่าเฟิ่งชิงเฉินตื่นขึ้นก็เป็นบ่ายโมงแล้ว องครักษ์บอกว่าเสด็จอาเก้ากลับมาที่เมืองแต่รุ่งสาง เฟิ่งชิงเฉินตื่นเมื่อไหร่ก็กลับเมืองเมื่อนั้น

เฟิ่งชิงเฉินพยักหน้าและไม่พูดอะไรมาก หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน นางได้ตรวจร่างกายของซีหลิงเทียนอวี่ก่อนที่จะกลับเมือง

องครักษ์ที่คุ้มกันเฟิ่งชิงเฉินคือคนของกองพลทหารเสินจี พวกเขามีวิธีส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับอย่างเงียบๆ

เฟิ่งชิงเฉินเห็นความสามารถของกองพลทหารเสินจี และไว้วางใจคนของกองพลทหารเสินจีเป็นอย่างมาก เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็ตระหนักว่าก่อนที่นางจะรู้เรื่องนี้นางได้ติดต่อกับกองกำลังที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้

เมื่อนึกถึงความไว้วางใจของเสด็จอาเก้า รวมไปถึงความสงสัยและการถอนตัวของเขาเองครั้งแล้วครั้งเล่า เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเป็นครั้งแรกว่ามันผิดที่นางจะผลักไสเสด็จอาเก้าออกไปอย่างไม่มีเหตุผล

จากการกระทำของเสด็จอาเก้าเมื่อวานนี้ เฟิ่งชิงเฉินมั่นใจได้ว่าเสด็จอาเก้าห่วงใยนาง ถ้าเขาไม่สนใจนางตั้งแต่แรก เขาจะปล่อยให้นางสร้างปัญหาอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไร และเขาจะดูแลนางตอนป่วยอย่างไม่ใส่ใจได้อย่างไร

นางต้องเชื่อใจเสด็จอาเก้าอีกครั้ง?

เฟิ่งชิงเฉินตกอยู่ในห้วงความคิด...

คิดเรื่องนี้มาตลอด จนกระทั่งมีคนจากกองพลทหารเสินจีบอกเฟิ่งชิงเฉิน “คุณเฟิ่ง ถึงแล้ว”

“ถึงแล้ว ที่นี่ที่ไหน?” เฟิ่งชิงเฉินเหลือบมองสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แววตาระมัดระวังวาบวาบขึ้นมาในดวงตาของเขา และก้าวไปด้านข้างเพื่อหาทางออกให้ตัวเอง

ความระมัดระวังทำให้เกิดการตอบสนองอย่างรวดเร็ว กองพลทหารเสินจีแอบชื่นชมในใจ

“สวนหลังจวนอ๋องเก้า” คนของกองพลทหารเสินจีก็เหมือนกับลุงเก้าจักรพรรดิที่เข้มงวด พวกเขาไม่ให้โอกาสเฟิ่งชิงเฉินได้ซักถามเลย ท่ามกลางความสงสัยของเฟิ่งชิงเฉิน คนของกองพลทหารเสินจีก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าคุณหนูเฟิ่งสงสัยเรื่องใด คุณหนูเข้าไปถามท่านอ๋องเก้าได้เลย ข้าเป็นผู้น้อยแค่ทำตามคำสั่ง”

“เข้าใจแล้ว เข้าไปกันเถอะ” เฟิ่งชิงเฉินเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เนื่องจากที่นี่คือจวนของอ๋องเก้า จะไม่มีอันตรายใดๆ เฟิ่งชิงเฉินแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินก้าวเข้าไปในสวนหลังบ้าน สาวใช้แสนสวยสิบแปดคนก็ก้าวไปข้างหน้าและแสดงความเคารพต่อนาง มันค่อนข้างกะทันหัน และสาวใช้แสนสวยทั้งสิบแปดคนนี้ไม่รู้ออกมาจากตรงไหน

โชคดีที่เฟิ่งชิงเฉินสงบนิ่งและเคยเห็นฉากใหญ่ๆ มาก่อน แม้ว่านางจะสะดุ้ง แต่นางไม่แสดงออกมาบนใบหน้าของนาง และยอมรับของขวัญจากสาวใช้แสนสวยทั้งแปดคนนี้อย่างไม่เห็นแก่ตัว

“ลุกขึ้นได้” เสียงต่ำเล็กน้อย เย่อหยิ่งและสูงส่ง ด้วยความเย่อหยิ่งโดยกำเนิด

“ขอบคุณคุณหนูเฟิ่ง คุณหนูเฟิ่ง เราเตรียมน้ำร้อนไว้ที่ลานบ้านแล้ว โปรดอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า”

เฟิ่งชิงเฉินยังคงสวมเสื้อผ้าของเมื่อวานแม้ว่าเสื้อผ้าจะยังสะอาดอยู่ แต่กลิ่นก็มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ เฟิ่งชิงเฉินเห็นการเตรียมการของเสด็จอาเก้า นางก็แอบยกย่อง

แต่ในไม่ช้าเฟิ่งชิงเฉินกพบว่าเสด็จอาเก้านั้นเป็นสุนัขจิ้งจอก เขาสามารถใช้ประโยชน์จากทุกอย่าง

หลังจากอาบน้ำแล้ว สาวใช้แสนสวยก็นำชุดพระราชวังสีทองมาให้เฟิ่งชิงเฉินสวมใส่

เมื่อคุ้นเคยกับการรับใช้แล้ว เฟิ่งชิงเฉินสามารถยืนอยู่ที่นั่นอย่างใจกว้าง

เสื้อผ้าค่อนข้างจะยุ่งยาก จริงๆ แล้วมีมากกว่าหนึ่งโหล แม้ว่าจะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง แต่เฟิ่งชิงเฉินก็ยังรู้สึกร้อนเกินกว่าที่ใส่มัน

“เปลี่ยน” เมื่อเห็นว่าสาวใช้เข้ามา เฟิ่งชิงเฉินก็ขมวดคิ้ว

นางไม่ใช่ต้นสน การใส่เสื้อผ้าทีละชั้นทำให้นางดูเหมือนจะถูกเสื้อผ้ารัดคอตาย

ไม่สิ ทำไมเสื้อผ้าบนร่างกายของนางจึงรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่ราชินีและนางสนมสวมใส่ ดูเหมือนเป็นทางการมาก เฟิ่งชิงเฉินดึงเสื้อผ้าบนร่างกายของนาง และนางมักจะรู้สึกว่าเสื้อผ้าไม่ถูกต้อง แต่นางก็นึกไม่ออกว่ามีอะไรผิดไป

“ท่านอ๋องเตรียมแค่ชุดนี้ไว้เท่านั้น” สาวใช้คนสวยกัดริมฝีปาก และพูดอย่างระมัดระวัง เสด็จอาเก้ารับสั่งให้เฟิ่งชิงเฉินสวมชุดนี้