บทที่ 482 สาวใช้แสนสวย ในที่สุดเสด็จอาเก้าก็ลงมือ

ไม่รู้?

ถ้าเฟิ่งชิงเฉินเชื่อ นางก็คงจะโง่แล้ว

ผู้ดูแลจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเสด็จอาเก้าทำไปเพื่ออะไร?

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้บังคับผู้ดูแลจวนอ๋องเก้า นางกวาดสายตาไปทางคนที่อยู่ตรงมุมห้องเพื่อค้นหาบางอย่าง เมื่อคนที่อยู่ตรงนั้นเห็นสีหน้าเฟิ่งชิงเฉินพวกเขาต่างหวาดกลัว สายตาของพวกเขาตื่นตระหนก และดูเหลือเชื่อ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้แยกแยะฐานะของตนกับสาวใช้ ในตอนนี้ข่าวที่นางใช้ผู้พิทักษ์เกียรติยศของเสด็จอาเก้าก็แพร่กระจายไปทั่ว

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าทำนั้นมีความหมายว่าอย่างไร แต่นางไม่อาจทนต่อการปฏิเสธได้ นางขยับมือขวาเล็กน้อย และคนใช้ก็ก้าวไปข้างหน้า "คุณหนู ได้โปรดเมตตาข้าน้อยด้วย"

“ไปกันเถอะ” เฟิ่งชิงเฉินสวมชุดโบราณเดินอย่างมีศักดิ์ศรีและสง่างาม เฟิ่งชิงเฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ ภายใต้ความยิ่งใหญ่ของเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาก้มศีรษะลงทีละคนและจ้องมองไปที่ปลายเท้า

ไม่ผิดที่จะบอกว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ด้วยเสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวเฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนจากเด็กกำพร้าเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ทำให้คนธรรมดาหวาดกลัวได้

เฟิ่งชิงเฉินได้เห็นองครักษ์อันเกียรติยศของลุงจักรพรรดิเก้า และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งบนเก้าอี้กี๋ พูดตามตรง แม้ว่าจะดูหรูหราและยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่สะดวกสบายเท่าการที่ได้นั่งบนรถม้าของเสด็จอาเก้า

แน่นอน เฟิ่งชิงเฉินนั่งรถม้าเป็นครั้งคราว นางไม่จู้จี้จุกจิกเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ แต่ในใจนางยังคงคิดถึงสิ่งที่เสด็จอาเก้าทำ

เฟิ่งชิงเฉินเพิ่งนั่งลงเพียงครู่เดียวก็ได้ยินเสียง "ติ๊ง..." ดังมาก รูปแบบพิธีเดินขบวนจัดตามพิธีการ นางออกจากจวนอ๋องเก้าอย่างสง่างาม องครักษ์คอยจัดการกับเส้นทางเดินขบวน ราษฏรคุกเข่า ตะโกนสรรเสริญ

แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่ได้คุกเข่าให้เฟิ่งชิงเฉินแต่เป็นการแสดงออกถึงความเคารพต่อราชวงศ์

เฟิ่งชิงเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้เก๋ง ระหว่างที่นางนั่ง นางคิดถึงความตั้งใจของเสด็จอาเก้าที่ปิดกั้นข่าวสารภายนอก แต่นางไม่รู้ว่าข่าวขบวนเสด็จที่เสด็จอาเก้าเตรียมนั้นถูกแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งชิงเฉินแต่งกายในตามแบบฉบับของจักรพรรดิ ธรรมเนียมเช่นนี้เสด็จอาเก้าหมายความเช่นไร

การแต่งกายนี้หมายความว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นนางสนมที่เสด็จอาเก้ายอมรับ เมื่อนึกถึงข้อเท็จจริงที่ใต้เท้าฝ่ายตรวจการของจักรพรรดิฟ้องเสด็จอาเก้าในข้อหาข่มขืน

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้รู้เรื่องทุกอย่างทั้งหมด ภายใต้การดูแลขององครักษ์ผู้ทรงเกียรติ เฟิ่งชิงเฉินเดินทางไปอย่างไม่มีอุปสรรค และมาถึงลานเล็กๆ อย่างปลอดภัย

ผู้คนในลานเล็กๆ ในเขตตะวันตกได้รับข่าวแล้วว่าสาวใช้และทหารรักษาการณ์นำโดยทงเหยาและทงจือปูพรมแดงเป็นระยะทางสิบกิโลและคุกเข่าลงที่ประตูก่อนเพื่อต้อนรับเฟิ่งชิงเฉิน

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ให้การต้อนรับจากเฟิ่งชิงเฉิน แต่เขาทำสิ่งเหล่านี้เพื่อเกียรติยศ เฟิ่งชิงเฉินรู้เป็นอย่างดี หลังจากลงจากเก้าอี้เก๋งแล้วเฟิ่งชิงเฉินยกมือขึ้นเพื่อให้ทุกคนลุกขึ้น และสาวใช้แสนสวยของจวนอ๋องเก้าก็เข้ามาประคองนาง

ตอนนี้เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่านางเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ของราชสำนัก ไม่ใช่เด็กกำพร้าที่ดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดอีกต่อไป

“คุณหนู ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้” สาวใช้แสนสวยของจวนอ๋องเก้านั้นฉลาดมาก สาวใช้สี่คนรออยู่ข้างหลัง ส่วนอีกสองคนมาคอยปรนิบัติ สาวใช้ตัวน้อยก็ยืนเงียบๆอยู่นอกประตู

หลังจากปลดชุดอันหนักอึ้งแล้วเฟิ่งชิงเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเปลี่ยนเป็นชุดเรียบง่าย เฟิ่งชิงเฉินโบกมือให้สาวใช้ออกไป "พวกเจ้ากลับไปจวนกันได้แล้ว"

สาวใช้แสนสวยทั้งสี่คุกเข่าลงแล้วหยิบกล่องออกมาจากที่ไหนสักซักที่ จากนั้นยื่นให้เฟิ่งชิงเฉิน "คุณหนู เสด็จอาเก้ามอบพวกข้าทั้งสิบแปดคนให้เป็นบ่าวรับใช้คุณหนู มีสัญญาอยู่ในกล่องไม้นี้”

เฟิ่งชิงเฉินตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็สะดุ้งขึ้นอย่างรวดเร็ว นางเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ออกมาและเปิดดู “เสด็จอาเก้ามอบพวกเจ้าให้ข้า?”

เฟิ่งชิงเฉินตัวแข็งทื่อ เสด็จอาเก้าหมายความว่าอย่างไร เขาต้องการอยู่เคียงข้างข้า?

สาวใช้ทั้งสี่ดูเหมือนจะรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังคิดอะไรอยู่ สาวใช้ในชุดสีเขียวสังเกตเฟิ่งชิงเฉินอย่างระมัดระวัง และหลังจากเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้โกรธ นางกล่าวว่า "คุณหนู ถ้าคุณหนูจะตีจะเฆี่ยนพวกข้าก็อยู่ที่คุณหนู ข้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องเก้า"