บทที่ 483 ข่าวลือ เสียพรหมจรรย์ก่อนแต่งงาน

สาวใช้ข้างกายของเฟิ่งชิงเฉิน ส่วนใหญ่ถูกส่งมาโดยหวังจิ่นหลิง ส่วนอีกสี่คน ชุน เซี่ย ชิว ตง นั้นถูกส่งโดยเสด็จอาเก้าแม้ว่าพวกเขาจะภักดีต่อเฟิ่งชิงเฉินก็ตามแต่ก็หลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้

ต่อสู้อะไร? ต่อสู้ไปทำไม?

แน่นอนว่ามันคือการต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดจากอีกฝ่ายหนึ่ง และต่อสู้เพื่อความโปรดปรานของเจ้านาย

เฟิ่งชิงเฉินไม่กลัวคนในจวนทะเลาะกัน นางจึงไม่กังวลว่าพวกเขาจะต่อสู้ การต่อสู้จะทำให้คนเหล่านี้เข้าใจว่าหลังจากเข้ามาที่จวนเฟิ่งแล้ว พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหวัง คนของจวนอ๋องเก้าและคนจาตระกูลหวังต้องกำจัดอคติต่อกัน และรับใช้นางด้วยความซื่อสัตว์

การต่อสู้ครั้งนี้จะมีผลต่อผู้ที่ยืนหยัดและตระหนักถึงสถานการณ์ปัจจุบันเท่านั้น และเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองฝ่ายจะเข้ากันได้โดยไม่มีการต่อสู้

แน่นอน หากทั้งสองฝ่ายทะเลาะกัน และไม่อาจเข้าหากันได้ นางก็จะไม่เลือกที่จะมีคนอยู่ข้างกาย นางจะเลือกอยู่เพียงคนเดียว

เฟิ่งชิงเฉินยอมรับว่านางเป็นคนเย็นชาและอ่อนแอ แต่หากคนรอบตัวนางไม่สามารถทำให้นางรู้สึกสบายใจได้ จะมีประโยชน์อะไรหากนางเก็บพวกเขาไว้

สาวใช้แสนสวยทั้งสี่ได้ยินเฟิ่งชิงเฉินกล่าวก็ไม่ได้แสดงความไม่พึงพอใจใดๆ “ข้าจะต้องอยู่ได้ดังที่คุณหนูคาดหวังแน่นอน"

“ออกไปเถอะ แล้วบอกให้ทงจือและทงเหยามาพบข้า” หลังจากกลับจากวังด้วยขบายเกียรติยศที่สูงส่ง ไม่ต้องคิดเลยว่าข้างนอกจะวุ่นวายแค่ไหน

ตอนนี้นางมืดแปดด้าน หากไม่มีทงจือและทงเหยา นางจะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก ดังนั้นผู้คนรอบตัวนางจึงมีความสำคัญมาก พวกเขาเปรียบเสมือนดวงตาของนาง

“ค่ะคุณหนู” ชุน เซี่ย ชิว ตง ไม่มีท่าทีใดๆ พวกนางออกไปด้วยความเคารพ และวันนี้ก็เป็นวันที่ทงจือและทงเหยาปรากฏตัวครั้งแรกเช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินพึงพอใจในตัวชุน เซี่ย ชิว ตง แต่ทงจือและทงเหยารู้สึกไม่สบายใจ เสด็จอาเก้าส่งคนใช้จำนวนมากมาเพื่อบีบพวกนางอย่างชัดเจน

การเป็นคนของเสด็จอาเก้า คนอื่นๆรวมถึงลูกชายคนโตของตระกูลหวังต้องไม่โจมตีนาง

แม้ว่าทงจือและทงเหยารู้จักเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาก็โอนเอนไปทางหวังจิ่นหลิงไม่มากก็น้อย แต่พวกเขาไม่กล้าแสดง

“ซิ่ว” ทงจือและทงเหยาให้ความเคารพเช่นเคย พวกเขาไม่กล้าแสดงออกถึงความกังวลและความหึงหวง

พวกเขายอมรับการตัดสินใจของเจ้านาย และไม่สงสัยสิ่งใด พวกเขารับได้เฉพาะสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเท่านั้น แม้พวกเขาจะปฏิเสธไม่ได้ แต่เจ้านายมีสาวใช้มากขึ้นก็ดีกว่า

เฟิ่งชิงเฉินรู้ถึงความกังวลของทงจือและทงเหยา นางไม่ได้พูดคำปลอบโยน นางไม่สามารถใช้ทงจือและทงเหยาได้ตลอดไป พวกเขาต้องเข้าใจและยอมรับ ไม่ว่าพวกเขาจะต้องการหรือไม่ก็ตาม

“อธิบายให้ข้าฟังเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้” เฟิ่งชิงเฉินใช้มือข้างหนึ่งพยุงศีรษะของนาง ท่าทางนี้ไม่สง่างาม

ทงจือและทงเหยารู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังจะพูดอะไร และพูดขึ้นทันที "ซิ่ว จวนอ๋องเก้าบอกว่าจะส่ง"คุณหนู"กลับมา แต่เมื่อคืน"คุณหนู" ไม่ได้กลับมาเลย ทุกคนภายนอกรู้ว่าคุณหนูอยู่ที่ตำหนักเสด็จอาเก้าทั้งคืน"

ทุกคนรู้ดีว่าเสด็จอาเก้าจัดฉากขึ้น

“ต่อไป...” แสงเย็นวาบผ่านดวงตาที่สงบของเฟิ่งชิงเฉิน

นางค้างคืนที่จวนอ๋องเก้า ชื่อเสียงของนาง... เดาว่านางคงเสียชื่อเสียง

ในยุคนี้ผู้หญิงไร้ความสามารถได้ แต่ต้องรักษาตัวให้อยู่ในพรหมจรรย์

เมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่โกรธ ทงจือและทงเหยากล่าวต่อว่า "วันนี้ ซิ่วและคุณหนูซูหว่านต้องทดสอบมารยาทในวัง ราชินีกำลังรออยู่ แต่ซิ่วกลับมาก่อนเวลา ว่ากันว่าราชินีไม่พอใจอย่างยิ่ง องค์ชายเสด็จเข้าไปในวังด้วยตราของเสด็จอาเก้า และถ่ายทอดคำพูดของเสด็จอาเก้าให้ราชินี” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ทงจือและทงเหยาหยุดครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเขินอาย

เรื่องอะไร…” เฟิ่งชิงเฉินสงบนิ่ง แต่ใจนางปั่นป่วน เสด็จอาเก้าคิดว่านางไม่มีชื่อเสียงเพียงพอ จึงจงใจสร้างปัญหาให้กับนาง แต่ให้องค์ชายเข้าวังในระหว่างการแข่งขัน

“แค่กแค่ก... องค์ชายทูลว่าเสด็จอาเก้าบอกว่า เมื่อคืนคุณหนูเหนื่อยและลุกจากเตียงไม่ได้ การทดสอบมารยาทในวันนี้จึงขอยกเลิก” หลังจากทงจือและทงเหยาพูดจบ พวกเขาก็ลดระดับลงทันที หน้าตาของพวกนางแดงระเรื่อ

บูม……

หน้าของเฟิ่งชิงเฉินแดงขึ้นทันที