บทที่ 531 เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าทำใช่ไหม?

"เกิดเรื่องแล้ว"

ชว๊าป.......องครักษ์ดึงกริชและมีดออกจากเอวพร้อมกันด้วยท่าทางเคร่งขรึม แต่พวกเขาดูเหมือนไม่หวั่นไหว พวกเขาปกป้องเฟิ่งชิงเฉินที่อยู่ตรงกลางด้วยความเร็วสูงสุด

ภารกิจของพวกเขาในวันนี้คือปกป้องเฟิ่งชิงเฉิน ตราบใดที่เฟิ่งชิงเฉินไม่เป็นไร พวกเขาก็จะไม่เป็นไรเช่นกัน

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมาและเดินตามเสียง มองไปในทิศทางนั้น...เยี่ยม ยางเดาว่างูน่าจะแอบเข้าไปในบริเวณที่ซูหว่านอยู่ได้สำเร็จ

เห็นได้ชัดว่าซูหว่านโชคไม่ค่อยดีนัก และนางก็ถูกงูค้นพบอย่างรวดเร็ว

เกิดเสียงดัง ควันดำลอยขึ้นจากท้องฟ้า ตามด้วยเสียงฝีเท้าคน

“คุณหนูซู มีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณหนูซู” องครักษ์โล่งใจมาก

มีอะไรเกิดขึ้นกับซูหว่าน ยังดีกว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าชาย

“ไปดูกันเถอะ” นางเดินออกมาจากพื้นที่ล่าสัตว์เพียงเพื่อคอยดูความสนุกสนาน นางจะพลาดโอกาสนี้ไปได้อย่างไร

"นี่มัน..." องครักษ์อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก และในเวลานี้ เขาก้าวไปข้างหน้าเหมือนคนโง่

แน่นอน เฟิ่งชิงเฉินรู้ดีว่า หากไม่มีเหตุอะไรแล้วองครักษ์วิ่งไปข้างหน้า นั่นแสดงว่ากำลังสร้างปัญหาให้องครักษ์ นางจึงอธิบายทันทีว่า "มีบางอย่างผิดปกติกับซูหว่าน และอยู่นี่เราไม่ปลอดภัย เรามีเพียงสิบคนเท่านั้น และถ้าเราเจออันตรายจริงๆ เราจะหยุดมันได้ไม่นาน ทำไมพวกเจ้าไม่ไปหาเจ้าชายและลั่วอ๋อง"

“คุณหนูเฟิ่งพูดถูก ไปกันเถอะ”องครักษ์พยักหน้า ไม่น่าแปลกใจที่เสด็จอาเก้าตกหลุมรักนาง อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็ค่อนข้างกล้าหาญและไม่กลัวอันตราย

ทันทีที่เฟิ่งชิงเฉินและองครักษ์ปรากฏตัว องค์ชายก็ตะโกนอย่างมีความสุข “ชิงเฉิน เจ้าไม่เป็นไรนะ”

ตงหลิงจื่อลั่ว ซีหลิงเทียนเหล่ย และหยวนซีถูกล้อมรอบด้วยทหารรักษาพระองค์ ทั้งหมดราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม เมื่อพวกเขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินปรากฏขึ้น พวกเขาก็ชี้มีดไปที่นาง นางเดินเข้าไปข้างหน้าช้าๆ

“ข้าเพิ่งออกมาจากพื้นที่ล่าสัตว์ตอนได้ยินเสียงจากที่นั่น ข้ากลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้น” เฟิ่งชิงเฉินชี้ไปที่ที่ซูหว่านอยู่ เมื่อเห็นว่าเย่เย่หายตัวไป แววตาเยาะเย้ยของนางก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

นางแน่ใจว่าเย่เย่ต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางไม่รู้ว่าเย่เย่จะแสดงออกย่างไรเมื่อเห็นงูหลามตัวนั้น

“ไม่เป็นไร ปล่อยให้นางเดินมา” องค์ชายโบกมือ เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วอ้าปากค้าง สีหน้าซีดจาง อกสั่นอย่างรุนแรง

คนของเขามารายงานว่าพบสัญญาณอันตราย แต่เฟิ่งชิงเฉินสบายดี อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับซูหว่าน

ร่างกายเช่นนี้จะเป็นจักรพรรดิได้อย่างไร เฟิ่งชิงเฉินมองอย่างเห็นอกเห็นใจ แต่ทันทีที่นางหันศีรษะไป นางก็เห็นลั่วอ๋อง ซีหลิงเทียนเหล่ย หยวนซีกำลังพิจารณาดวงตาของนาง แววตาพวกเขากำลังบอกว่า เฟิ่งชิงเฉินทำอะไรก็ซูหว่านหรือเปล่า?

ซีหลิงเทียนเหล่ยถามโดยตรงว่า "เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับซูหว่าน?"

“องค์ชายเหล่ย ฝ่าบาทถามแปลกจริง” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างโกรธจัด และเหลือบมองที่ตงหลิงจื่อลั่วและหยวนซีในเวลาเดียวกัน

“แปลกตรงไหน ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ทำไมเจ้าต้องโกรธขนาดนั้น? เรื่องนี้เป็นเรื่องของความผิดชอบชั่วดี” ซีหลิงเทียนเหล่ยเคาะโต๊ะเพื่อคลายความวิตกกังวล

เย่เย่เข้ามาตั้งนานแล้วแต่ยังไม่มีใครออกมา ดูเหมือนซูหว่านกำลังเดือดร้อน

“แล้วมันผิดหรือ องค์ชายช่างน่าขันยิ่งนัก ต่อให้อยากจะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่ใช่ข้าแน่นอนที่จะรู้สึกผิด อย่าลืมว่าข้าเพิ่งจะรู้ว่าสถานที่แข่งขันเปลี่ยนเป็นโรงเลี้ยงสัตว์ก็เมื่อชั่วโมงที่แล้ว และข้ารู้ตอนที่จักรพรรดิส่งสารมาให้ ข้าไม่มีแม้แต่เวลาเตรียมตัว ทุกอย่างที่ข้าใช้ทางวังจัดเตรียมให้ อ้อ...ลืมไป หอกข้ายังอยู่ เสียดายไม่มีเลือด เฟิ่งชิงเฉินบอกเป็นนัยว่าซูหว่านเตรียมตัวมาอย่างดี และเห็นได้ชัดว่านางรู้กฎของการแข่งขันมาเป็นเวลานาน และมีเพียงผู้ที่รู้กฎเท่านั้นที่จะสามารถใช้กฎได้