บทที่ 532 ความร่วมมือ ทำไมคนที่ตายไม่ใช่เฟิ่งชิงเฉิน

หู๊ว... องค์ชายถอนหายใจ ทำจิตใจให้สงบ แล้วมองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างรวดเร็ว "ชิงเฉิน เจ้าไปดูได้หรือไม่?"

สำนักหมอหลวงอยู่ห่างจากโรงเลี้ยงสัตว์มากเกินไป ดังนั้นพึ่งพาเฟิ่งชิงเฉินจึงเป็นการดีกว่าที่จะพึ่งพาหมอหลวง แต่องค์รัชทายาทก็รู้ช่องว่างระหว่างเฟิ่งชิงเฉิน เย่เย่และซูฆว่าน ในเวลานี้เฟิ่งชิงเฉินยากที่จะช่วย

นอกจากนี้ จะไม่เป็นไร ถ้าไม่ยุงกับงู เมื่อถูกพิษแล้วรักษาไม่หาย เฟิ่งชิงเฉินจะถูกเมืองเย่เฉิงเกลียดชัง องค์รัชทายาทไม่แน่ใจนักว่าเฟิ่งชิงเฉินจะช่วยได้หรือไม่ แต่เขาไม่ขอให้เฟิ่งชิงเฉินสัญญา "ข้าทราบ ข้าบอกได้เพียงว่าจะพยายามอย่างเต็มที่ ท้ายที่สุดพิษงูจะมากหรือน้อยต้องดูอีกที ให้คนไปเอากล่องยามา”

เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่างูนั้นมีพิษแน่นอน และหากถูกงูพิษกัด อาการของเย่เย่อาจจะแย่

“ตกลง งั้นไปกัน” องค์รัชทายาทเห็นด้วย “ไปกันก่อน นายน้อยเย่เป็นททายาทของเจ้าเมืองเย่ ดังนั้นจะไม่มีข้อผิดพลาด” องค์รัชทายาทกลัวว่าเฟิ่งชิงเฉินจะไม่เต็มใจทำอย่างดีที่สุด ดังนั้นเขาจึงพูดเพื่อเป็นการบอกใบ้อย่างรวดเร็ว

“ข้าไปด้วย” ตงหลิงจื่อลั่ว ซีหลิงเทียนอวี่กล่าวพร้อมกัน ขณะที่หยวนซีส่ายหัว “ข้าไม่ไป”

“ตกลง” องค์รัชทายาทเห็นด้วย เฟิ่งชิงเฉินทำหน้าบึ้งและไม่พูดอะไร เดินตามไปยังที่เกิดเหตุอย่างเงียบๆ

ซีหลิงเทียนเหล่ยจงใจก้าวถอยหลังไปยังเฟิ่งชิงเฉิน และพูดข้างๆหูเฟิ่งชิงเฉิน “ชิงเฉิน เจ้าต้องแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไปช่วยผู้ที่ต้องการทำร้ายเจ้า”

รู้สึกไม่สบายใจ แน่นอนว่านางหวังว่าปัญหาของซูหว่าน และเย่เย่จะหายไป

แต่สิ่งนี้เกี่ยวข้องอะไรกับซีหลิงเทียนเหล่ย

เฟิ่งชิงเฉินหยุด เงยศีรษะขึ้น สบตากัน แววตาเกิดประกายไฟลุกโชน...

ซีหลิงเทียนเหล่ยจะรู้อะไรไหม เฟิ่งชิงเฉินลืมตาขึ้นแล้วพูดอย่างเฉยเมย "องค์รัชทายาทเหล่ยคิดมากเกินไปแล้ว นายน้อยเย่และข้าไม่มีความเกลียดชังต่อกัน องค์รัชทายาทและนายน้อยเย่มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด และองค์รัชทายาทควรจะกังวลอย่างมากเกี่ยวกับความปลอดภัยของนายน้อยเย่สิเพคะ”

“ข้าและนายน้อยเย่แค่ผู้ที่ร่วมมือด้วยกัน หากเทียบกับนายน้อยเย่แล้ว ข้าอยากจจะร่วมมือกับเจ้ามากกว่า ซีหลิงเทียนเหล่ยดูเหมือนจะไม่ได้ยินการเสียดสีในคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน เขาเดินไปข้างหลัง

“ขอบพระทัย องค์รัชทายาทสำหรับความหวังดี ชิงเฉินทำตามจริยธรรมและความสามารถของหมอ” เฟิ่งชิงเฉินรู้ดีว่าคนเหล่านี้ไม่ได้เห็นแก่นาง แต่เห็นแก่เสด็จอาเก้า หวังจิ่นหลิง และอวี่เหวินหยวนฮั่ว

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินงงงวยคือ ซีหลิงเทียนเหล่ยจำเป็นหรือไม่ที่จะต้องเอาชนะนาง เว้นแต่หวังจิ่นหลิงและอีกสองคนมีอิทธิพลในตงหลิง และอวี่เหวินหยวนฮั่วก็ไม่ได้รับผลกระทบ

“ชิงเฉิน ข้าจริงจังนะ เจ้ามีความสามารถไหม? เจ้าควรพิจารณาอย่างรอบคอบ หากเจ้าตกลง ข้าจะมอบฐานะใหม่ให้แก่เจ้า ซีหลิงเทียนเหล่ยบอกเป็นนัยกับเฟิ่งชิงเฉินว่าสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เครือข่ายของเฟิ่งชิงเฉิน แต่เป็นตัวของนางเอง

“ขอบพระทัย องค์รัชทายาทสำหรับความรักที่มีต่อข้า ชิงเฉินจะพิจารณามันอย่างจริงจัง” เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

ซีหลิงเทียนเหล่ยกล้าหาญมากจนกล้าที่จะเอาชนะนางต่อหน้าองค์ชายตงหลิงจื่อลั่ว

“ชิงเฉิน เจ้าคุยอะไรกับเทียนเหล่ย?” แน่นอนว่าองค์ชายสนใจการกระทำของเฟิ่งชิงเฉิน และเมื่อเขาเห็นเฟิ่งชิงเฉินก้าวไปข้างหน้า เขาก็แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ

เฟิ่งชิงเฉินกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “องค์รัชทายาทเหล่ยเชิญชิงเฉินไปเยี่ยมซีหลิง และกำลังแนะนำธรรมเนียมของซีหลิงให้ชิงเฉินทราบ”

เสียงไม่ดัง แต่ก็เพียงพอแล้วที่ทั้งสี่คนจะได้ยิน และซีหลิงเทียนเหล่ยตอบอย่างสุภาพมาก “องค์ชาย ท่านรู้ไหมว่าข้ากำลังเลือกนางสนมจากสี่อาณาจักร”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะมองเฟิงชิงเฉินอย่างเสน่หา ทำให้เฟิงชิงเฉินรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว