บทที่ 534 ไปให้พ้น รอให้คุกเข่าอ้อนวอนข้า

“ชิงเฉิน นายน้อยเย่เป็นอย่างไรบ้าง?” องค์รัชทายาทถามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเฟิ่งชิงเฉินกำลังกดแขนของเย่เย่

เฟิ่งชิงเฉินยกแขนเช็ดเหงื่อบนหน้าผากนางพร้อมกับเพื่อสูดหายใจ “ไม่ต้องกังวล ฝ่าบาท นายน้อยเย่จะไม่ตาย”

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้พูดถึงยาถอนพิษ ผู้บริสุทธิ์แต่มีความผิด เมื่อเห็นว่าองครักษ์ปฏิเสธที่จะใช้ยาถอนพิษ นางก็รู้ว่ายาถอนพิษไม่เพียง "มีค่า" แต่มีค่ามาก

องครักษ์ก็ฉลาดมากเช่นกัน พวกเขาไม่ได้พูดถึงการถอนพิษในประโยคเดียว อย่างไรก็ตาม ในใจของพวกเขา พวกเขาแอบอิจฉาคนที่ถูกงูกัด เพราะคนเหล่านั้นโชคดีที่ได้กินยาถอนพิษจากปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยี

“ได้ยินชิงเฉินกล่าวเช่นนี้ ข้าก็โล่งใจ” องค์รัชทายาทให้เฟิ่งชิงเฉินเป็นผู้รับผิดชอบ หากเย่เย่มีจุดแข็งสามจุดและจุดอ่อนสองจุด นั่นหมายความว่าการรักษาของเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ผล

ตงหลิงจื่อลั่วเหลือบมององค์รัชทายาทอย่างดูถูก เขาดูถูกพฤติกรรมขององค์รัชทายาทอย่างไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลยแม้แต่น้อย จะเกิดเป็นองค์ชายได้อย่างไร

เฟิ่งชิงเฉินช่วยเขาหลายครั้ง แต่เมื่อมีอะไรเกิดขึ้น เขายังผลักเฟิ่งชิงเฉินออกไป และเรียกจักรพรรดิผู้โหดเหี้ยม ในความเป็นจริง เขาเย็นชาและเห็นแก่ตัว ใครจะกล้าตายแทนเขา

เฟิ่งชิงเฉินเข้าใจและไม่พูดอะไร นางรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าองค์ชายเป็นหมาป่าตาขาวที่ไม่รู้จักพอ และพึ่งพาตัวเองมากกว่าองค์รัชทายาท

เมื่อองค์รัชทายาททำดีที่สุดแล้ว เขาจะพึ่งพาตัวเอง แต่ถ้ามีปัญหาเพียงเล็กน้อย องค์รัชทายาทจะผลักตัวเองออกไปโดยเร็วที่สุด แม้ว่าเฟิ่งชิงเฉินจะช่วยเขาก็ตาม

องค์รัชทายาทเห็นว่าบรรยากาศไม่เหมาะสม และรู้ว่าเขามาเกินไป เขามองด้วยความอับอาย เมื่อเห็นซูหว่านนอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซ้ายที่บวมแดง เขาก็หันไปถามเสียงดัง “ชิงเฉิน เกิดอะไรขึ้นกับซูหว่านซิ่ว?”

เฟิ่งชิงเฉินไม่สนแม้แต่จะเงยหน้า นางก้มศีรษะลงและตอบว่า "อย่ากังวล ซูหว่านซิ่วเพิ่งหมดสติไปเพราะตกใจ ส่วนรอยตบบนใบหน้าของซูหว่านซิ่ว ข้าตบนางเอง นางมึนงงเมื่อเห็นใครซักคน บอกว่าอีกฝ่ายเป็นงู ห้ามใครเข้าใกล้นางและนายน้อยเย่ เพื่อช่วยนายน้อยเย่ให้ทันเวลา ข้าต้องตบนางโดยหวังว่าจะปลุกนางให้ตื่นจากภวังค์นั้น แต่น่าเสียดายที่ได้ผลไม่ค่อยดีนัก"

เฟิ่งชิงเฉินอธิบายด้วยเสียงสูงเพื่อไม่ให้ตงหลิงจื่อลั่วและซีหลิงเทียนเหล่ยไม่ได้คิดมาก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินพูดนั้นสมเหตุสมผล นอกจากนี้ เฟิ่งชิงเฉินมีองครักษ์อยู่ด้วยมากมายที่นี่ แน่นอนนางไม่สามารถโกหกได้

“ไม่เป็นไร” องค์รัชทายาทเข้าใจ และไม่ถามต่อ

หากไม่มีอุปกรณ์ช่วยเฟิ่งชิงเฉิน การรักษษมีข้อจำกัด หลังจากบ่มพิษออกจากแขนของเย่เย่แล้ว นางขอให้องค์ชายพาคนออกไป และขอให้หมอหลวงรักษาเขาโดยเร็วที่สุด

องครักษ์รีบพาเย่เย่ไปที่พระราชวังใกล้กับสวนสัตว์ที่สุด ทหารที่บาดเจ็บและองครักษ์ที่ถูกงูพิษกัดก็ถูกส่งตัวไปเช่นกัน เมื่อหมอหลวงมา พวกเขารีบไปที่ห้องของเย่เย่

ทันใดนั้นเย่เย่ก็ตื่นขึ้น เขายังสะลึมสะลือ เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่ข้างเขา เขาก็ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "เฟิ่งชิงเฉิน ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ ข้าอยากฆ่าเจ้า อยากจะฆ่าเจ้าให้ตาย"

เย่เย่ผลักเฟิ่งชิงเฉินออกไปด้วยมือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้สังเกต เดินเซถอยหลังและล้มลงกับพื้น แค่นี้ยังไม่พอ มือขวาของเย่เย่ยังปัดไปมา ป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้ และตะโกนใส่เฟิ่งชิงเฉิน "ไปให้พ้นเฟิ่งชิงเฉิน ให้ผู้หญิงเลวคนนี้ออกไป ข้าไม่ต้องการเห็นนาง ไปให้พ้น ให้นางออกไปจากที่นี่"

เย่เย่มีเหตุผล และไม่ได้บอกว่างูหลามควรกัดเฟิ่งชิงเฉินกลับไล่ตามซูหว่าน

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้เตรียมตัวว่านางจะโดนผลักล้ม และนางก็เขินอายอย่างยิ่ง ไม่มีสักคนเดียวที่เอื้อมมือไปช่วยนาง พวกปล่อยให้นางนั่งบนพื้นเพียงลำพัง