บทที่ 535 ความรู้สึกของชายหนุ่ม เสด็จอาเก้าหึง

เย่เย่ได้รับบาดเจ็บเพียงผู้เดียว เขาถูกรายล้อมไปด้วยหมอหลวงสี่ห้าคน ส่วนซูหว่าน ถึงแม้นางจะแค่ตกใจเกินไป แต่นางก็มีหมอหลวงและหมอผู้หญิงสองคนดูแลอย่างไม่ห่าง

ในขณะที่ทหารองครักษ์ทั้งเจ็ดที่ถูกงูกัด และทหารยามสิบห้าคนที่ได้รับบาดเจ็บ มีแค่หมอยาเพียงสามคนคอยทำความสะอาดกแผลให้

เมื่อเห็นว่าหมอยาตัวน้อยกำลังรีบมองหายาและปาดเหงื่อ เฟิงชิงเฉินก็ถอนหายใจและไม่พูดอะไร

แม้มือจะไม่ได้หยิบจับอะไร แต่จริงๆแล้วกำลังมองหาโอกาสในนำยาจากกล่องเครื่องมือแพทย์อันชาญฉลาดออกมา

เฟิ่งชิงเฉินออกมาข้างนอกและยาซ่อนไว้ที่เอว จากนั้นขอให้หัวหน้าทหารรักษาการณ์บอกให้หมอยาตัวน้อยคนนั้นออกไปก่อน นางจะได้ไม่มีอุปสรรคในการช่วยชีวิตคน

หัวหน้าองครักษ์รีบทำตามที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการ หมอยาตัวน้อยไม่เก่งเรื่องการแพทย์แต่กลับมีอารมณ์รุนแรง เมื่อได้ยินดังนั้นก็พุ่งเข้ามาดุว่า “ให้ข้าออกไปเหรอ? ทำไมหล่ะ?” เขาหันกลับมามองตัวเองอย่างจริงจังพร้อมกับบอกว่า ได้ ข้าออกไปก็ได้ หากเจ็บถึงแก่ชีวิตก็อย่ามาโทษข้า และอย่ามาขอร้องให้ข้าช่วย คิดว่าข้าอยากรักษานักหรือ รอความตายไปเถอะ ดูซิว่าพวกเจ้าจะมีชีวิตอยู่จนหมอหลวงมาไหม?"

หัวหน้าองครักษ์เหงื่อออกมาก และขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่ได้ดูถูกหมอยา แต่มีคนที่สามารถถอนพิษงูได้มีเพียงไม่กี่คน

หมอยาตัวน้อยไม่เชื่อ เขาถอนหายใจสองครั้ง สายตาจับจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉินชั่วขณะ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักเฟิ่งชิงเฉิน แต่พวกเขาเห็นชุดที่เฟิ่งชิงเฉินใส่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นคนมีเกียรติ แม้ว่าพวกเขาไม่พอใจ แต่พวกเขาก็ยังเชื่อฟัง

หมอยาตัวน้อยสองคนจากไป ห้องก็เงียบลงทันที องครักษ์ที่บาดเจ็บกำลังนอนอยู่ ซึ่งสะดวกสำหรับเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินถอดยาผูกไว้รอบเอวออกแล้ววางไว้

องครักษ์ตกตะลึงพร้อมกับคิดในใจ เฟิ่งชิงเฉิงเก่งมากที่สามารถนำสิ่งเหล่านี้เข้ามาในเขตวังได้ มันวิเศษมากแสงสีเงินเป็นมีด ดูใบมีดของนางคมมาก

“ไปเอาไวน์ที่แอลกอฮอล์เยอะที่สุดมาสองขวด” เฟิ่งชิงเฉินไม่ปล่อยองครักษ์ทุกคนอยู่ในห้องอีกต่อไป นางสร้างเงื่อนไขต่างๆ โดยให้ผู้ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บทั้งหมดออกจากห้อง และมีเพียงผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้นที่อยู่ในห้อง นางหยิบหลอดเข็มและเซรั่มออกมา ฉีดเซรุ่มให้กับองครักษ์ที่ถูกพิษงู และตรวจสอบบริเวณที่ถูกกัด

“บัดซบ! เป็นไปได้ยังไง?” เมื่อหัวหน้าองครักษ์เข้ามาพร้อมกับขวดไวน์ เขาได้ยินเฟิ่งชิงเฉินสบถ

“คุณเฟิ่ง มีอะไรหรือเปล่า?” หัวหน้าองครักษ์รีบวิ่งไปข้างหน้า

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าหัวหน้าองครักษ์กำลังวิ่งเข้ามา และนางพูดอย่างไม่คิด “เจ้าทำอะไรลงไป เห็นไหมว่าพิษของเขี้ยวงูอยู่ที่บาดเผล เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันอันตรายเพียงใด หากผิดพลาดครั้งเดียวเจ้าจะฆ่าคนตายได้เลย ทำไมเจ้าไม่ระวังเลย เจ้าไม่มีความรับผิดชอบ...” ใครเป็นอาจารย์?

เวลาถัดมาเฟิ่งชิงเฉินกลั้นใจทันที บัดซบ นางพูดจริงอย่างที่ผู้ช่วยศัลยกรรมบอก เฟิ่งชิงเฉินสูดลมหายใจและบอกตัวเองให้สงบลง

ด้วยยาถอนพิษของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยี อาการของผู้ป่วยจะไม่แย่ลงและยานั้นช่วยชีวิตผู้ป่วยได้ แต่พิษที่ขานี้ร้ายแรง เกรงว่า...จะไม่รอด

องครักษ์ผงะ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินพูด แต่เขารู้ว่าเขาทำอะไรผิดและขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่มีเวลาสนใจ "ออกไปนำกล่องยาของข้ามาที่นี่ เอามาเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”

เฟิ่งชิงเฉินนั่งยองนานเกินไปจนขาของนางไม่มีแรงพยุงตัว นางคุกเข่าลงกับพื้นและจับร่างกายส่วนล่างขององครักษ์ไว้แล้วใช้มีดคว้านเนื้อที่ถูกเขี้ยวพิษของงูออก