บทที่ 538 เสด็จอาเก้า ฝ่าบาทเลวมาก

เสด็จอาเก้าเข้าไปในห้องและปรามองค์รัชทายาทตงหลิงจื่อลั่ว ซีหลิงเทียนเหล่ยและเย่เย่รวมทั้งคนที่อยู่เบื้องหลังทุกคน ในโรงเลี้ยงสัตว์เขาคือผู้ที่พูดแล้วเป็นคำพูด ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดี เขาสามารถทำให้องค์รัชทายาทออกไปจากที่นี่ก็ยังได้

ซีหลิงเทียนเหล่ยยืนอยู่เงียบๆ ที่มุมๆหนึ่ง และชัดเจนว่าเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่มีใครแข็งแกร่งในสถานการณ์นี้ เสด็จอาเก้าใช้กำลังเข้าควบคุมโรงเลี้ยงสัตว์หลวงแล้ว เข้าจะเอาอะไรมาเทียบกับเสด็จอาเก้า เสด็จอาเก้าบ้าไปแล้ว เขาไม่อาจเทียบกับคนบ้าได้

ตงหลิงจื่อหลัวหลับตา หันหัว อ้าปาก แต่ก็ยังไม่พูดอะไร เมื่อเสด็จอาเก้าพูดอย่างจริงจัง ใครเกลี้ยกล่อมเขาก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าแม่ของเขาจะฉลาดขึ้น และอย่าให้ใครหาหลักฐานได้

องค์รัชทายาทต้องการจะอธิบายสักเรื่องสองเรื่อง แต่เสด็จอาเก้ากลับไม่สนใจเลย สิ่งที่องค์รัชทายาททำลงไป เขาผิดหวังมาก เขาปกป้ององค์รัชทายาทมาหลายปีแล้ว ถือได้ว่าเป็นการตอบแทนพระมารดาขององค์รัชทายาทในครั้งนั้น

เสด็จอาเก้าเรียกคนให้นำเก้าอี้มาให้ เขานั่งตรงกลางห้อง เผชิญหน้ากับเย่เย่ “นายน้อยเย่ ข้ายึดกิจการทั้งหมดในโรงเลี้ยงสัตว์หลวงชั่วคราว เกิดอุบัติเหตุในตงหลิงของข้า ข้าสียใจอย่างสุดซึ้ง แม้ว่านายน้อยเย่จะมีเงื่อนไข ข้าจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อตอบสนองนายน้อย

เสด็จอาเก้าหลับตาแล้วแตะที่พักแขนอย่างสบายๆ ราวกับว่าเขากำลังพูดถึงการค้า

เย่เย่กัดฟัน สถานการณ์ที่ดีถูกทำลายโดยเสด็จอาเก้า ข้อได้เปรียบของเขาหายไปในชั่วพริบตา แล้วเขาจะพูดถึงเรื่องนี้ได้อย่างไร?

เย่เย่หยิ่งผยองเช่นกัน เสด็จอาเก้าแข็งแกร่ง มีอำนาจ และไม่เต็มใจที่จะแสดงความอ่อนแอ เขานั่งตัวตรง "เสด็จอาเก้า ข้าน้อยผู้นี้อยู่ในสวนสัตว์ร้าย และถูกงูหลามกัด ฝ่าบาทจะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร "

เขาพูดถึงในฐานะเมืองเย่เท่านั้น ไม่ใช่ในฐานะเย่เย่ เขาต้องการใช้เมืองเย่กดดันสด็จอาเก้า และให้เสด็จอาเก้าเข้าใจถึงตัวตนและสถานะของเขา

“แน่นอน นายน้อยเย่ต้องการอธิบายอะไร?” เขาไม่รอให้เย่เย่พูด เสด็จอาเก้ากล่าวต่อ “นายน้อยเย่ถูกสัตว์ตัวนั้นกัด ข้าจะมอบสัตว์นั้นให้นายน้อยเย่ ให้นายน้อยเย่จัดการกับมัน มาที่นี่ นำสัตว์ตัวนั้นเข้ามา”

เสด็จอาเก้าเตรียมพร้อมและกล้าที่จะหลอกลวงเขา เขาต้องทำให้เย่เย่จดจำเหตุการณ์ในวันนี้

เสด็จอาเก้าหยิบ "สัตว์ร้าย" ออกมาทีละตัวทำให้เย่เย่หงุดหงิด และผู้ที่ไม่ได้ยินก็คิดว่าลุงจิ่วกำลังพูดถึงเย่เย่ "นายน้อยคนนี้..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาเห็นทหารหลายสิบคนถือกล่องใส่งู เข้าโจมตี ตบ ตบ... ขว้างงูเข้าไปขวางหน้าเย่เย่และสุดท้ายที่เหลืออยู่คือหัวงู

เขี้ยวในปากงูถูกดึงออก ปากของงูอ้ากว้าง ตาของงูเชิดขึ้นราวกับจะเด้งขึ้นกัดในวินาทีต่อมา ภาพนี้ดูน่าสะพรึงกลัว งูเลือดออก กลิ่นเหม็นทะมึน

ความชั่วร้าย……

องค์รัชทายาท ตงหลิงจื่อลั่วและซีหลิงเทียนเหล่ยทนกลิ่นไม่ได้ พวกเขาไม่สนใจภาพลักษณ์ พวกเขาอาเจียนออกมาทันที พวกเขาอาเจียนอยู่นาน สงสัยว่าทำไมเย่เย่ไม่ตอบสนอง ทันทีที่เขามองขึ้นไป เขาเห็นเย่เย่กลอกตาไปมา และทันใดก็เกิดเสียงตุ้บ เขาหมดสติไป...

เฟิ่งชิงเฉินพูดถูก คนที่ถูกงูหลามกัดจะมีเงาด้านจิตใจ เมื่อเห็นงูพวกเขาจะนึกถึงความหนาวเย็น ความไม่เหนียวเหนอะหนะของหนังงู กลิ่นเหม็นของงูและนัยน์ตาดุร้าย