บทที่ 540 การกลั่นแกล้ง รสชาติของความอัปยศ

“อ๊าก…” เย่เย่ตัวสั่น พูดอย่างกัดฟันว่า “เสด็จอาเก้าทำอะไรน่ะ?”

เย่เย่อยากดึงผ้าห่มขึ้นมาเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น แต่พบว่าผ้าห่มนั้นเปียกและเย็นยะเยือก เขาต้องการกอดตัวเองเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น แต่ก็พบว่ามือซ้ายอ่อนแรงจึงต้องหดตัวอย่างหนาวเหน็บ เขาใช้แขนโอบร่างกายและถูเบาๆเพื่อทำให้ร่างกายอุ่นขึ้น

ซีหลิงเทียนเหล่ยทนไม่ไหว กำลังจะถอดเสื้อคลุมของเขาให้เย่เย่ห่ม แต่เสด็จอาเก้าเตรียมพร้อมแล้ว และเขาก็ดีดนิ้วและองครักษ์ก็ถือเสื้อคลุมผ้าฝ้ายคลุมตัวให้เย่เย่

เดิมทีเย่เย่ต้องการจะผลักมันออกไป แต่ทันทีที่สวมเสื้อโค้ทบุนวม เย่เย่ก็รีบเอาเสื้อคลุมคลุมตัวของเขาเพื่อให้ได้รับความอบอุ่น

นี่คือสิ่งที่เสด็จอาเก้ามอบให้แต่เขาไม่ต้องการ แต่ด้วยสถานการณ์นี้เขาไม่อาจเย่อหยิ่งได้ เย่เย่จึงต้องหุบปากลง

สูงส่ง สูงส่งจริงๆ

ซีหลิงเทียนเหล่ยชื่นชมเสด็จอาเก้ามาก เสด็จอาเก้าทำทุกอย่างอย่างไม่มีความผิดพลาด เขาจึงให้ความเคารพ และไม่มีอะไรจะพูดหากเขาต้องประสบความสูญเสียครั้งใหญ่

วันนี้เย่เย่ดูเศร้าสลด และเขาช่วยเย่เย่ไม่ได้ ตอนนี้เขาหวังว่าจักรพรรดิแห่งตงหลิงจะได้รับข่าวและรีบมา

ตอนนี้คนเดียวที่สามารถปรามเสด็จอาเก้าได้ก็คือจักรพรรดิแห่งตงหลิง!

ในที่สุดเย่เย่ก็สงบลง และมีแรงที่จะพูด "เสด็จอาเก้า อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไป รังแกเมืองเย่นั้นไม่ง่าย"

ในฐานะลูกชายคนเดียวของเจ้าเมืองเย่ เขากำลังจะตาย และเจ้าเมืองเย่จะอยู่อย่างไม่สงบสุข

“นายน้อยเย่ ไม่ต้องกังวล กับข้าสามาส่งท่านกลับไปที่เมืองเย่ในสภาพดีอย่างแน่นอน ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล นายน้อยเย่ให้ข้าส่งมอบสิ่งของให้ ข้าก็ได้ส่งมอบแล้ว?ไม่พอใจหรือ?"

หากเจ้าจริงจังเจ้าก็แพ้ไป

เย่เย่โกรธอย่างไร้เหตุผล ไม่ต้องพูดถึงฝ่ายตรงข้ามของเสด็จอาเก้า

“บอกข้าที นี่มันเป็นการสารภาพอะไรกัน แค่ซากงูเนี่ยนะ คำสารภาพแบบนี้คืออะไร? เสด็จอาเก้าอย่ารังแกคนอื่นมากไป คิดว่าคนของเมืองเย่ง่ายที่จะรังแกหรือ” เย่เย่หลับตาลง ไม่กล้าไปดูศพงู เพราะหากเป็นลมอีกก็จะหน้าเสีย

ชายผู้สง่างามถูกทำให้ตะลึงสองครั้งด้วยความตายเพียงครั้งเดียว

“ชาวเมืองเย่กำลังถูกรังแก ข้านายน้อยเย่คนนี้ก็เช่นกัน งูนี้เป็นฆาตกรที่ทำร้ายนายน้อยเย่ ข้ามอบมันให้นายน้อยเย่เพื่อทให้นายน้อยเย่ระบายความโกรธ นายน้อยไม่พอใจหรือ?”

แน่นอน ไม่ว่านายน้อยเย่จะไม่พอใจหรือไม่ เข้าจะให้คำอธิบายที่น่าพอใจแก่ท่านในวันนี้ นายน้อยเย่โปรดวางใจ ข้าได้สั่งปิดโรงเลี้ยงสัตว์หลวงและตรวจสอบแล้ว เจ้าจะพอใจอย่างแน่นอน“ ถ้าไม่พอใจก็จะจัดการจนพอใจ

เสด็จอาเก้ายิ้มเบาๆ และเหลือบมองซีหลิงเทียนเหล่ย พร้อมคำเตือนในดวงตาของเขา เขาไม่รู้ว่าซีหลิงเทียนเหล่ยกำลังคิดอะไรอยู่

รอจักรพรรดิมาเหรอ และเมื่อจักรพรรดิได้รับข่าวของโรงเลี้ยงสัตว์หลวงแล้ว จักรพรรดิต้องมาที่โรงเลี้ยงสัตว์ หากแต่วันนี้จักรพรรดิยุ่งมาก และเขาอาจจะไม่ได้ในเวลากลางคืน

ถ้าจะรอจักรพรรดิมาก็คงรอหลายวัน คนในโรงเลี้ยงสัตว์ลหลวงทั้งหมดต้องใช้เวลากับเขาที่นี่ ไม่ต้องกิน ไม่ต้องนอน เพราะเขาไม่อนุญาต

สีหน้าของเย่เย่น่าเกลียด ริมฝีปากของเขาซีดจางเหมือนคนตาย เมื่อได้ยินคำพูดของเสด็จอาเก้าดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “ถ้าไม่ตามเรื่อง ไม่สอบสวน นายน้อยคนนี้จะไม่ลำบาก และตอนนี้นายน้อยก็คงจะออกจากวังแล้ว”

พูดจบ เย่เย่ยกผ้าห่มขึ้นและกำลังจะลุกจากเตียง แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น ขาของเขาก็อ่อนลง ถ้าซีหลิงเทียนเหล่ย ไม่รีบจับเขา เขาจะกระโดดเข้าไปในกองซากงู.

“เย่เย่ เจ้า...” ทันทีที่ซีหลิงเทียนเหล่ยแตะตัวเขา เขาก็ตกใจกับอุณหภูมิสูงในร่างกายของเย่เย่