บทที่ 558 ปลายมีด เฟิ่งชิงเฉินอํามหิตกับตัวเองเหลือเกิน

เหมือนทั้งสองจะนัดกันมาก่อน จังหวะที่เฟิ่งชิงเฉินหันกลับไป เสด็จอาเก้าก็เงยหน้ามาพอดี ดวงตาสองคู่ประสานกัน มีคำพูดมากมายที่สื่อสารผ่านดวงตา ทั้งสองจ้องตากันและกัน ในสายตามีเพียงภาพของอีกฝ่าย......

ฉากที่กำลังเกิดขึ้นนี้ หากบอกว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันคงไม่มีใครเชื่อ เมื่อนึกถึงข่าวซุบซิบที่แพร่หลายก่อนหน้านี้ ทั้งหยุนเซียวและชุยห้าวถิงต่างมองหน้ากันและอมยิ้ม ทั้งคู่เหมือนจะรู้คำตอบแล้ว

ไม่มีลมก็ไม่มีคลื่น ข่าวลือพวกนั้นเห็นทีคงจะเป็นเรื่องจริง ความสัมพันธ์ระหว่างเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่ธรรมดา

ซูหว่านก้มหน้านิ่ง เพื่อเก็บซ่อนแววตาที่ขุ่นเคือง

เฟิ่งชิงเฉิน ทุกอย่างที่เจ้ากำลังครอบครองอยู่ในตอนนี้ มันควรจะเป็นของข้า สักวันหนึ่งข้าจะต้องทวงคืนมาให้ได้

นางกำหมัดซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ เล็บของนางจิกเข้าไปตรงฝ่ามือ แต่นั่นไม่ได้ทำให้นางเจ็บปวด เพราะหัวใจของนางเจ็บปวดกว่าหลายเท่า

หญิงกำพร้าอย่างเช่นเฟิ่งชิงเฉินกลับได้รับความรักจากเสด็จอาเก้า นางเป็นถึงบุตรสาวของฮูหยินเอกตระกูลซู แต่กลับถูกครอบครัวเมินเฉย มองนางเหมือนของซื้อของขาย นางยอมไม่ได้!

เสียงกระแอมดังขึ้น......

ตี๋ตงหมิงกระแอมขึ้น 1 ครั้ง ขัดจังหวะ "การมองตาหวานซึ้ง" ของเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉิน

มันจะมากเกินไปแล้ว มีคนตั้งมากมายอยู่ตรงนี้ แต่เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินกลับทำเหมือนพวกเขาเป็นอากาศธาตุ

ตี๋ตงหมิงมองเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินอย่างถ้วนถี่ มองครั้งแล้วครั้งเล่า เผื่อคนทั้งสองจะรู้สึกขวยเขิน แต่ทว่า......

ตี๋ตงหมิงกลับต้องผิดหวัง เมื่อเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่รู้สึกอะไรเลย ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เฟิ่งชิงเฉินหันมายิ้มให้ตี๋ตงหมิง แล้วหยิบมีดผ่าตัดขนาดใหญ่ออกมาจากน่อง ก่อนจะหันไปพูดกับเจ้าเมืองเย่เฉิง "เจ้าเมืองเย่เฉิง อาวุธเหล่านั้นมีความสำคัญกับข้ามาก ข้าขออนุญาตเก็บมันกลับมาได้หรือไม่"

พูดจบก็ไม่สนว่าเจ้าเมืองเย่เฉิงจะยินยอมหรือไม่ เฟิ่งชิงเฉินเดินไปหาศพแล้วนั่งยองๆที่ข้างศพ

"เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าจะทำอะไรน่ะ? นั่นเป็นการไม่ให้เกียรติคนตายนะ" เจ้าเมืองเย่เฉิงลุกขึ้นยืนแล้วทักท้วงการกระทำของเฟิ่งชิงเฉิน

อานุภาพของอาวุธเหล่านั้น เจ้าเมืองเย่เฉิงประจักษ์มาแล้ว เขาเองก็อยากนำอาวุธเหล่านั้นกลับไปศึกษา ดูว่าจะสามารถผลิตตามได้หรือไม่ มีหรือจะยอมให้เฟิ่งชิงเฉินนำกลับไป แต่ทันทีที่เขาลุกขึ้นยืนก็มีมีดด้ามใหญ่มาขวางหน้าเขาไว้

เขาเคยข่มขู่เฟิ่งชิงเฉินอย่างไร เสด็จอาเก้าก็ใช้วิธีเดียวกัน

มีทหารอยู่ในมือแล้ว ก็ถือว่าเป็นผู้มีอำนาจเด็ดขาด

"เสด็จอาเก้า นี่มันอะไรกัน?" เจ้าเมืองเย่เฉิงโกรธจัด แต่เขาก็ไม่อาจขัดขืน จึงทำได้แค่ค่อยๆนั่งลง

"เจ้าเมืองเย่เฉิงอย่าวู่วามสิ คนตายมาตายที่ตงหลิง คนตงหลิงอย่างข้าต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ต่อให้ตายเป็นสิบ เป็นร้อย หรือว่าเป็นพันคนก็รับผิดชอบได้ทั้งนั้น ข้าไม่รังเกียจหรอกนะหากจะต้องฆ่าคนเพิ่มอีกคน" เสด็จอาเก้าข่มขู่เจ้าเมืองเย่เฉิง หากเขาบุ่มบ่าม เสด็จอาเก้าก็จะสั่งเก็บทหารทั้งหมดที่เขาพามาที่นี่

เฟิ่งชิงเฉินที่กำลังจะควานหาลูกกระสุน เมื่อได้ยินเสด็จอาเก้าพูดเช่นนั้นแล้วก็หัวเราะเบาๆ

ทำชั่วได้ชั่ว ใครกล้ามารังแกนาง คนๆนั้นคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วกระมัง

"จึก......" มีดผ่าตัดปักลงที่รอยแผล เมื่อเฟิ่งชิงเฉินขยับมือ ลูกกระสุนก็กระเด็นออกมา แต่ปากแผลกลับไม่มีเลือดไหล ตัวใบมีดก็แทบมองไม่เห็น

ฝีมือไม่ธรรมดาเลย

ชุยห้าวถิงรู้สึกทึ่ง สายตาที่เขามองเฟิ่งชิงเฉินพลันมีความรู้สึกอื่นๆเพิ่มเข้ามา