บทที่ 580 มักจะมีไม่กี่คนเหล่านั้นที่ต้องการให้ข้าตาย

มักจะมีคนไม่กี่คนเหล่านั้นที่ต้องการให้นางตาย! แต่นางไม่ยอมตาย

ผู้ที่คิดอยากให้นางตายรอดูไว้เถอะ ไม่ใช่พวกเขารอให้นางตาย แต่รอนางมีชีวิตกลับไปคิดบัญชีกับพวกเขาต่างหาก

เฟิ่งชิงเฉินแค่นเสียงและคลี่ชุดกันระเบิดที่อยู่ในมือพลางโยนชุดหนึ่งให้ฝู่หลิน “ไม่อยากตายก็ใส่มันซะ”

แม้ว่าฝู่หลินจะรู้สึกแปลก แต่ท่าทางเคร่งขรึมของเฟิ่งชิงเฉินทำให้เขาไม่ถามอะไรไปมากกว่านี้และเลียนแบบการกระทำของเฟิ่งชิงเฉินถอดเสื้อนอกออกและใส่สิ่งของประหลาดนี้ไว้บนร่างกาย

เมื่อสวมชุดแปลกประหลาดไว้บนร่างกายแล้ว ฝู่หลินรู้สึกว่าทั้งตัวขยับไม่สะดวกและรู้สึกแปลกๆ อย่างที่สุด ตรงนี้ดึงลง ตรงนั้นดึงเข้า

แปลกประหลาดเสียจนทรมาน ฝู่หลินอยากดูว่าเฟิ่งชิงเฉินจะเป็นเหมือนเขาหรือไม่ แต่กลับเห็นว่าชุดประหลาดนี้สวมลงบนตัวของเฟิ่งชิงเฉินอย่างเหมาะเจาะพอดี นางดูเปลี่ยนไป

ชำนาญ เรียบง่ายและเท่ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของทหาร นางยืนอย่างสงบนิ่งราวกับหินผาในราตรีกาล มั่นคงและมากประสบการณ์ บนตัวนางแผ่ความแน่วแน่ไม่ยอมแพ้ออกมาทำให้ผู้คนเชื่อมั่นอย่างไม่อาจอธิบายได้

ฝู่หลินมองอย่างหลงใหล อย่างไรก็ไม่ยอมถอนสายตา เขามองเฟิ่งชิงเฉินจัดสิ่งประดับที่อยู่บนชุดประหลาดแล้วจึงลองทำดูบ้าง แต่ทว่า…

มือและเท้าที่งุ่มง่ามของเขาใช้ไม่ได้เลย ต่อมาเฟิ่งชิงเฉินทนมองไม่ไหวจึงได้ตีมือเขาและช่วยเขาจัดชุดให้เรียบร้อย เพื่อที่จะไม่ให้เขาเป็นตัวถ่วงในขั้นตอนต่อไปของนาง

ฝู่หลินดูเหมือนจะว่าง่าย แต่แท้จริงแล้วเขามีนิสัยถือตัว นอกจากสาวใช้ที่คอยรับใช้ใกล้ชิดแล้ว เขาไม่ชอบเข้าใกล้ใคร แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยามเมื่อเฟิ่งชิงเฉินเข้ามาใกล้เขา เขากลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

บนตัวเฟิ่งชิงเฉินราวกับมีพลังบางอย่างที่ทำให้คนคล้อยตามนางไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ ยามเมื่อนางช่วยเขาจัดเสื้อผ้า เขาไม่รู้สึกถึงความรักละมุนละไมอันใด มีแต่เพียงความปลอดภัยเท่านั้น

เมื่อจัดชุดกันระเบิดเรียบร้อยแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็หยิบกรงเล็บเสือบินที่เหน็บไว้ตรงเอวออกมา “ฝู่หลิน เหยี่ยวของเจ้าฟังคำพูดเจ้าออกใช่หรือไม่?”

“ใช่” ฝู่หลินพอใจกับชุดกันระเบิดที่ถูกจัดเรียบร้อยแล้วมาก แม้ชุดนี้จะแปลกประหลาด แต่เมื่อสวมใส่แล้วกลับทำให้คนยิ่งดูดี เขาไม่อยากถอดเสียแล้ว

“ให้มันนำปลายเชือกอีกด้านหนึ่งไปผูกที่อาคารข้างนอกได้หรือไม่ เอาที่สูงๆ หน่อยและยังต้องสามารถรับน้ำหนักของคนสองคนได้ด้วย” เฟิ่งชิงเฉินหยิบตะขอออกมาเกี่ยวไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่ง

เฟิ่งชิงเฉินดึงเชือกเล็กน้อย เมื่อมั่นใจว่าเกี่ยวไว้ดีแล้วก็กดปุ่มที่เอว เมื่อเห็นเชือกหดตัวทั้งร่างของเฟิ่งชิงเฉินก็พุ่งไปข้างหน้า เฟิ่งชิงเฉินดึงฝู่หลินไว้ ฝู่หลินไม่รู้เรื่องจึงรีบทำใจให้สงบและถอยไปข้างหลัง…

เสียงเปรี๊ยะดังขึ้น กิ่งไม้หักลงตะขอหลุดออกกลับมาที่เอวของเฟิ่งชิงเฉิน หากไม่ใช่ฝู่หลินที่มีปฏิกิริยารวดเร็วจะต้องถูกเกี่ยวจนบาดเจ็บแน่

“สิ่งนี้คืออะไร?” เอาเถอะ ฝู่หลินยอมรับว่าเขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งของประหลาดของเฟิ่งชิงเฉิน

“ของเล็กๆ น้อยๆ ใช้ป้องกันตัวตอนออกจากบ้านเท่านั้นแหละ เจ้าคิดว่าหญิงสาวอ่อนแอเช่นข้าเดินทางตามลำพังจะไม่มีการเตรียมตัวเลยหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินทำท่าราวกับเขาไร้เดียงสาเสียเต็มประดา

“หญิงอ่อนแอ? หากเจ้าเป็นหญิงอ่อนแอ บุรุษทั่วหล้าก็คงไม่ต้องมีชีวิตอยู่กันแล้ว” ฝู่หลินไม่อยากยอมรับว่าสตรีเช่นเฟิ่งชิงเฉินนั้น แม้ไม่มีวิทยายุทธ์ แต่การป้องกันตัวของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

“เดิมข้าก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอ กำลังหรือร่างกายก็เหมือนๆ กับพวกนาง เอาล่ะ เริ่มเถอะ กลิ่นน้ำมันฉุนเช่นนี้ หากยังไม่เริ่มอีก พวกเราก็คงออกไปไม่ได้แล้ว” เฟิ่งชิงเฉินไม่มีอารมณ์ต่อปากต่อคำเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิงกับฝู่หลินและบอกให้เขาหาช่องทางออกไป

แม้จะบอกว่ารอบด้านสี่ทิศล้วนรายล้อมไปด้วยศัตรู แต่ก็มีจุดที่ส่งผลดีและผลร้ายต่อการหลบหนี พวกเขาต้องเลือกจุดที่จะนำตะขอไปเกี่ยวและยังสามารถหลบพ้นจากสายตาของพวกมัน ดีที่สุดคือสามารถออกไปจากเมืองได้ หากถูกขังอยู่ในเมือง พวกนางไม่มีทางรอด

งานี้ย่อมเป็นหน้าที่ของราชันผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องนภา ใต้เท้านกเหยี่ยว เมื่อมันได้รับคำสั่งจากฝู่หลินแล้วก็บินวนอยู่บนฟ้ารอบหนึ่ง จากนั้นก็บินไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เฟิ่งชิงเฉินและฝู่หลินตามไปยังทิศนั้นอย่างไม่มีความลังเลใดๆ

ต้องบอกว่าไม่ว่าจะเป็นเมืองที่ไกลหรือยากจนเพียงใด จวนที่พักอาศัยของขุนนางย่อมไม่แย่นัก จวนเ้าเมืองแห่งนี้ใหญ่เกินไป เฟิ่งชิงเฉินและฝู่หลินยังวิ่งไปไม่ถึงมุมตะวันตกเสียงใต้ก็มีเสียงตูมดังขึ้น… เจ้าเมืองออกคำสั่งให้จุดไฟ!

ธนูไฟราวกับฝนดาวตก มันพุ่งแหวกผ่านความมืดยามราตรีและตกลงบนพื้น น้ำมันและไฟปะทะกันแป๊บเดียวไฟก็ลุก เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นหลายเมตรในชั่วพริบตา จวนเจ้าเมืองเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ไม่มีทางไหนที่ไปต่อได้