บทที่ 623 เสด็จอาเก้ายังไม่ทันออกมา เฟิ่งชิงเฉินก็เข้าไปแล้วหรือนี่

เกิดอะไรขึ้น?

ราชองครักษ์ยิ้มอย่างเยือกเย็นพร้อมมองเฟิ่งชิงเฉินด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร แววตาที่ดูถูกดูแคลน ท่าทางหยิ่งยโส แสดงให้เห็นว่าคนพวกนี้จองหองมากเพียงใด การกระทำเหล่านี้ของพวกเขา เหมือนต้องการนำความอัปยศในอดีตที่นางเคยได้รับกลับคืนมาอีกครั้ง

เห็นดังนี้แล้ว เฟิ่งชิงเฉินรู้แล้วว่าไม่ชอบมาพากล ท่าทางดุดันของพวกเขา ทำให้เฟิ่งชิงเฉินคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่าในแต่ละวัน จะมีสิ่งใดบ้างที่ทำให้ฮ่องเต้ไม่มามัวใส่ใจเรื่องปิ่นเฟิ่งของนาง จนถึงกับต้องส่งราชองครักษ์มาหานางเช่นนี้

เฟิ่งชิงเฉินวิตกกังวล แต่มิได้แสดงออกทางสีหน้า นางยังคงแน่นิ่ง และดูน่าเกรงขาม

"ใต้เท้าทั้งหลาย การบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวถือเป็นความผิด การที่พวกท่านทำการบุกรุกตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

การเจรจาอย่างใจเย็นคงจะไม่ได้ผล ยิ่งคนพวกนี้เป็นคนที่นางไม่รู้จัก ต่อให้นางจะพูดจาดีเพียงใดก็คงไร้ประโยชน์ นางไม่อยากไปแสร้งทำดีกับคนที่ไม่เป็นมิตรกับนาง

เหอะๆ......เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่า หัวหน้าราชองครักษ์ที่มาเมื่อวันก่อน เมื่อได้ยินเรื่องที่ไม่ดีเกี่ยวกับเฟิ่งชิงเฉินเข้าหน่อย ก็ต้องรีบรุดมาทำงานเลยหรือนี่

"แม่นางเฟิ่ง อย่านำเรื่องความผิดมาขู่พวกเราเลย พวกเราไม่กลัวหรอก การที่ข้าต้องมาเหยียบเรือนเล็กที่ซอมซ่อของเจ้าตั้งแต่เช้าตรู่ แน่นอนว่ามันเป็นเพราะหน้าที่ แม่นางเฟิ่งวางใจเถอะ ถึงแม้ว่าประตูบ้านของเจ้าจะถูกข้าพังเข้ามาแล้ว ก็ไม่ต้องทำการซ่อมแซมหรอก เพราะแม้แต่ชีวิตของเจ้าก็คงนำมันกลับมาไม่ได้อีกแล้วล่ะ" หัวหน้าราชองครักษ์แสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม ไม่ต่างจากเพชฌฆาตดีๆนี่เอง

จะมาเอาชีวิตนาง? เหอะ ชีวิตของเฟิ่งชิงเฉินมันเอาไปได้ง่ายๆเสียที่ไหน

"ท่านดูกล้าหาญจริงๆนะ คนที่ต้องการเอาชีวิตของคนที่ชื่อเฟิ่งชิงเฉินมีจำนวนไม่น้อย แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครสมหวังเลย เกรงว่าท่านเองก็ต้องผิดหวังเช่นเดียวกัน" เฟิ่งชิงเฉินไม่แยแสฝ่ายตรงข้าม คนพวกนี้อย่างเก่งก็แค่เป็นสุนัขรับใช้ของเจ้านาย เจ้านายสั่งให้มันไปกัดใครมันก็ต้องไปกัด

หัวหน้าราชองครักษ์ได้ยินเช่นนั้นแล้วก็ขุ่นเคืองยิ่งนัก แต่จะว่าไปที่เฟิ่งชิงเฉินพูดมามันก็ถูก แม้ว่าฮ่องเต้จะไม่พอใจนางมากเพียงใด แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้เลย

หมากที่เล่นจนจบกระดานแล้วจึงจะดูมีมูลค่าเพิ่ม

เหอะ......หัวหน้าราชองครักษ์ทำเสียงเย้ยหยัน พร้อมโต้ตอบอย่างเสียงดังฟังชัด "ข้าไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงตัวเล็กๆหรอกนะ เฟิ่งชิงเฉิน นี่คือราชโองการจากองค์จักรพรรดิ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อจับกุมเจ้า"

พรึ่บ......หัวหน้าราชองครักษ์คลี่กระดาษออกมาตรงหน้าเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินสายตาดี บวกกับเนื้อความบนกระดาษตัวใหญ่ เฟิ่งชิงเฉินมองไกลๆก็เห็นได้อย่างชัดเจน

"อะไรนะ? ท่านกั๋วกงเสียแล้ว?" นาทีนี้ เฟิ่งชิงเฉินไม่อาจใจเย็นได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อวานนี้แค่รถม้าชนกัน เพียงแค่นั้นเขาก็ตายแล้วหรือ ปรักปรำ นี่คือการปรักปรำชัดๆ!

เฟิ่งชิงเฉินกัดฟัน สายตาของนางเกรี้ยวกราดมาก นางก็นึกสงสัยอยู่ว่ารถม้าที่แล่นมาดีๆทั้งสองคัน จู่ๆจะมาชนกันได้อย่างไร ที่แท้ก็มีคนบงการอยู่เบื้องหลังนี่เอง นางใสซื่อเกินไป คิดว่าเหตุการณ์เมื่อวานนี้เป็นเพียงเหตุบังเอิญ นึกไม่ถึงเลยว่านางจะติดกับของศัตรูเข้าเสียแล้ว

นางมั่นใจในฝีมือทางการแพทย์ของตนเองยิ่งนัก นางเป็นคนวิเคราะห์เก่ง การชนเพียงแค่นั้น ท่านกั๋วกงไม่ได้รับผลกระทบแน่นอน จึงไม่ได้เก็บเรื่องนี้ไปครุ่นคิด นึกไม่ถึงเลยว่า......

การที่รถม้าของท่านกั๋วกงและรถม้าของนางมาชนกัน แม้ท่านกั๋วกงจะไม่ตายก็ต้องตาย ถึงกับเอาชีวิตท่านกั๋วกงมาบีบนางให้จนมุม ถือว่าลงทุนได้ยิ่งใหญ่จริงๆ!

เห็นสีหน้าเฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนไป หัวหน้าราชองครักษ์ก็ยิ่งลำพองใจ "เมื่อวานนี้ หลังจากที่ท่านกั๋วกงกลับจวนไปก็อาการไม่สู้ดี และเสียชีวิตในเวลาต่อมา จากการชันสูตรพบว่า ร่างกายท่านกั๋วกงได้รับแรงกระแทกอย่างหนัก เป็นผลให้หัวใจและปอดฉีกขาดจนกระทั่งเสียชีวิต แม่นางเฟิ่ง เท่าที่ข้าสังเกตเหตุการณ์แต่ละวันของท่านกั๋วกงตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากเหตุการณ์รถม้าชนกันเมื่อวานนี้ ท่านกั๋วกงก็ไม่เคยได้รับแรงกระแทกอย่างหนักจากที่ไหนมาก่อน แม่นางเฟิ่ง เจ้าคือผู้ต้องสงสัยในการสังหารท่านกั๋วกง ฮ่องเต้ทรงร่างราชโองการฉบับนี้ด้วยพระองค์เอง ขอให้เจ้าไปรับโทษ"

หมายความว่า แม้เฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็ได้ฆ่าคนๆหนึ่งไปเสียแล้ว หากไปชนชาวบ้านธรรมดาก็คงไม่เกิดเรื่อง ใช้เงินแก้ปัญหาก็ได้แล้ว แต่ว่านี่เป็นท่านกั๋วกง ความนี้จึงไปถึงฮ่องเต้ ฮ่องเต้ไม่พอใจต่อการจากไปของท่านกั๋วกง จึงมีคำสั่งลงมาเช่นนี้

ฮ่องเต้ขุ่นเคืองเรื่องการเสียชีวิตของท่านกั๋วกง จนไม่รับรู้เรื่องคอขาดบาดตายเรื่องอื่นๆเสียแล้ว ท่านกั๋วกงมาจากไปได้จังหวะเสียจริง

เฟิ่งชิงเฉินหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ หากนางดันทุรังจะแก้ปัญหาในตอนนี้ก็คงเปล่าประโยชน์ ต่อให้นางจะอธิบายจนปากเปียกปากแฉะก็คงไม่มีใครเชื่อนาง ไม่ว่าท่านกั๋วกงจะตายเพราะใคร ในตอนนี้ฮ่องเต้ก็ไม่มีทางปล่อยนางไปแน่นอน นี่คือโอกาสทองในการเอาชีวิตนาง

"ข้าจะไปกับพวกท่านเอง!" วันนี้นางคงหนีไม่พ้นแล้ว เฟิ่งชิงเฉินยกมือขวาขึ้นมาแล้วเอาผมทัดหู เป็นการส่งสารให้สายลับรู้ว่า ในตอนนี้อย่าเพิ่งผลีผลาม

ตราบใดที่เสด็จอาเก้ายังไม่ตาย นางย่อมไม่เป็นไร ในสายตาของฮ่องเต้ นางก็เป็นแค่เพียงหมากตัวหนึ่งที่ฮ่องเต้ใช้ต่อกรกับเสด็จอาเก้า

"เชิญแม่นางเฟิ่งตามพวกเรามาได้เลย" คำพูดนี้ ดูเหมือนจะพูดอย่างดีอกดีใจ ราชองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังก็หัวเราะชอบใจ หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาอย่างกล้าหาญว่า "เคยได้ยินพี่ชายน้องชายของแม่นางเฟิ่งสาธยายว่าแม่นางเฟิ่งดุเหมือนพญาเสือ แต่เท่าที่ข้าเห็นก็คงเป็นแค่นางเสือที่ไร้เขี้ยว ไม่เห็นจะน่ากลัวเลยสักนิด"

"เสืออะไรกัน ก็แค่ผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น จะไปกลัวนางทำไมล่ะ"

"ใช่แล้วๆ แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนมันก็เท่านั้นแหละ ลองฟาดหน้านางสักฉาดสิ เห็นไหมว่านางเชื่อฟังเราแล้ว"

......