บทที่ 650 ผกผัน ของในโลงศพ

หลังจากที่หวังจิ่นหลิงอธิบายเรียบร้อยแล้ว แม้องค์รัชทายาทจะไม่พึงพอใจ แต่ท้ายที่สุดก็พยักหน้าอนุญาตให้เย่เย่แบกโลงศพเข้ามาด้านใน “ข้าก็อยากจะเห็นนัก ว่าของขวัญของคุณชายเย่ที่อุตส่าห์จะเตรียมมานั่นคือสิ่งใด”

เห็นได้ชัดว่าเนื่องจากคำพูดของหวังจิ่นหลิง องค์รัชทายาทโยนความผิดทั้งหมดไปที่เย่เย่โดยไม่สนใจว่าเฟิ่งชิงเฉินกระทำการไม่เหมาะสม เมื่อองค์รัชทายาทกล่าวเช่นนี้ คนอื่นๆ จึงไม่กล้าพูดอะไร หวังจิ่นหลิงสั่งให้คนรับใช้เดินทางไปบอกเฟิ่งชิงเฉิน

ผู้คนภายในห้องโถงราวกับนัดกันเอาไว้ พวกเขาแต่ละคนตอบรับพร้อมกับคำขององค์รัชทายาทว่าอยากจะเห็นนักถึงของขวัญที่คุณชายเย่จัดเตรียมมา ดังนั้น...... ทุกคนจึงต่อแถวเรียงลำดับจากตำแหน่งงสูงไปต่ำ โดยมีองค์รัชทายาทอยู่ตรงกลาง แล้วเรียงลำดับไปเรื่อยๆ

แม้จะไม่มีคนก้าวออกมาจัดแจง แต่ทุกคนล้วนเป็นผู้เฉลียวฉลาด ลำดับของพวกเขาไม่มีใครยืนผิดที่เลย องค์รัชทายาท ซีหลิงเทียนเหล่ยยืนอยู่ข้างหน้าสุด หนานหลิงจิ่นฝาน ซีหลิงเทียนอวี่ หวังจิ่นหลิง ชุยห้าวถิง และตี๋ตงหมิงถอยออกไปครึ่งเก้า คนอื่นๆ ก็ถอยหลังออกไปอีก......

เฟิ่งชิงเฉินและเย่เย่เดินนำมาข้างหน้า โดยมีชายรูปร่างกำยำแปดคนแบกโลงศพสีดำสองโลงเข้ามา พวกเขายังไม่ทันเดินมาใกล้ องค์รัชทายาทก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “คุณชายเย่ช่างให้เกียรติยิ่งนัก ของขวัญชิ้นนี้ทำให้พวกเราต้องรอที่นี่อยู่เนิ่นนาน”

ประโยคที่กล่าวออกมาโดยไม่มีบริบทอื่น เพียงพอที่จะชี้ให้เห็นว่าองค์รัชทายาทไม่พึงพอใจ

เขาไม่ไว้หน้าเท่าไรนัก เพราะเขาเป็นถึงองค์รัชทายาท ส่วนเย่เย่คือบุตรชายของเจ้าเมืองเย่ แม้รู้อยู่แก่ใจว่าเขาอยู่ในจวนเฟิ่ง แต่กลับกล้าแบกโลงศพเข้ามาทำความไม่สงบ

เฟิ่งชิงเฉินได้ยินดังนั้นก็รู้ได้ว่าหวังจิ่นหลิงได้เกลี้ยกล่อมองค์รัชทายาทเป็นผลแล้ว องค์รัชทายาทจึงจดจำความแค้นนี้ไว้ที่เย่เย่ จึงหันไปทางหวังจิ่นหลิงพยักหน้าเบาๆ เป็นความหมายว่าขอบคุณ

แค่กๆ...... ฝีเท้าของเย่เย่หยุดลง “องค์รัชทายาทกล่าวเกินไปแล้ว เย่เย่ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความไม่พึงพอใจแก่ฝ่าบาท ของขวัญชิ้นนี้เฟิ่งชิงเฉินสั่งให้แบกเข้ามา” เย่เย่กำมือแน่นแล้วเหลือบมองไปทางหวังจิ่นหลิง

เจ้าคนเจ้าเล่ห์!

หวังจิ่นหลิงยิ้มขึ้นอย่างไม่ใส่ใจสิ่งใด หากมีความสามารถพอก็เปิดโปงเขาสิ

“เหอะ......!” องค์รัชทายาทส่งเสียงอันเยือกเย็นออกมา เนื่องจากคำนั้นของหวังจิ่นหลิง องค์รัชทายาทจึงได้เดินตรงเข้าไปนั่งในตำแหน่งของตน และไม่อยากเชื่อคำพูดของเย่เย่ หากว่าเย่เย่ไม่บีบบังคับล่ะก็เฟิ่งชิงเฉินจะอนุญาตให้แบกโลงศพเข้ามาด้านในจวนได้อย่างไร?

“ในเมื่อแบกเข้ามาแล้ว คุณชายเย่จงเปิดออกเถิดให้ข้าได้เห็นว่าของขวัญอันพิเศษของคุณชายเย่และน่าแปลกประหลาดนี้คือสิ่งใด” ก่อนหน้านี้หวังจิ่นหลิงกล่าวออกมาว่าในโลงไม้ดูเหมือนมีสิ่งของอยู่ ดังนั้นองค์แล้วจะหายากจึงไม่รีรอให้เฟิ่งชิงเฉินเอ่ยปากก่อน เขาจึงถามขึ้นทันใด

เย่เย่ชะงักลงเล็กน้อย ต่อมาเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นดูไม่พึงพอใจเท่าไรนัก สายตาเหลือบไปมองทางหนานหลิงจิ่นฝานและซีหลิงเทียนเหล่ย เป็นการเอ่ยถามว่า พวกเจ้าสองคนเป็นอะไรไป เหตุใดให้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปเป็นเช่นนี้

องค์รัชทายาทเอ่ยถามขึ้นมาก่อนได้ว่าข้างในโลงสนั่นมีอะไร ทำให้เขาพลาดโอกาสระบายอารมณ์กับสิ่งของที่อยู่ในโลงศพนี้ ของที่อยู่ในโลงศพจะนำไปมอบให้เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้......

หนานหลิงจิ่นฝานและซีหลิงเทียนเหล่ยส่ายหน้าบ่งบอกถึงความขอโทษ พวกเขาไร้ความสามารถ ให้เย่เย่คิดหาวิธีเอง พวกเขาคิดไม่ถึงว่าเฟิ่งชิงเฉินจะให้เย่เย่แบกโลงศพเข้ามาข้างใน และคิดไม่ถึงว่าหวังจิ่นหลิงจะช่วยทำลายชื่อเสียงของเย่เย่แท่นเฟิ่งชิงเฉิน

เรื่องราวดำเนินไปเกินกว่าที่พวกเขาคาดเดาเอาไว้ แม้ว่าผลลัพธ์จะเหมือนกันแต่มองดูก็รู้ว่าเย่เย่กำลังเสียเปรียบ พวกเขาจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย ไม่เช่นนั้นคงจะเปรอะเปื้อนไปด้วยตามๆ กัน

ล้อเล่นหรืออย่างไร การที่ให้เย่เย่ออกหน้านั่นหมายความว่าพวกเขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะให้โยนฟืนเข้าไปในไฟก็พอได้ แต่ให้พอเขาออกศึกเองน่ะหรือ ฝันไปเถิด

ถูกต้องแล้ว เย่เย่ถูกหนานหลิงจิ่นฝานและซิลิงเทียนเหล่ยใช้งาน แต่เขากลับไม่รู้ตัว

เมื่อไม่มีใครช่วย เย่เย่จึงทำได้เพียงต้องพึ่งพาตนเอง เขามองไปทางองค์รัชทายาทด้วยสายตาอันเยือกเย็น เย่เย่พยายามเผชิญหน้าด้วยแรงกดดันของคนทั่วไปแล้วกล่าวอย่างหน้าด้านๆ ว่า “ฝ่าบาทเข้าใจผิดไปแล้ว สิ่งของที่ข้าจะมอบให้คือโลงศพทั้งสองโลงนี้ แต่ของข้างในนั่นข้าไม่ให้”

ว่าอย่างไรนะ?