บทที่ 675 ปวดใจ เรื่องร้ายที่แพร่งพราย

เซวียนเส้าฉีดื้อรั้น แต่เฟิ่งชิงเฉินดื้อรั้นกว่า

เห็นท่าทางเช่นนี้ของเฟิ่งชิงเฉิน เซวียนเส้าฉีก็เข้าใจแล้วว่าต่อให้พูดอะไรออกไปก็ไม่มีประโยชน์ เฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมรับก็คือไม่ยอมรับ นอกเสียจากจะถูกบังคับให้แต่งงานกับเขา

ได้ยินเฟิ่งชิงเฉินบอกให้ตนเองอยู่ต่อในฐานะแขก เซวียนเส้าฉีเองก็โล่งใจ เขาจะใช้ประโยชน์จากการที่อยู่ในจวนเฟิ่ง เพื่อให้เฟิ่งชิงเฉินยอมแต่งงานกับเขา โดยไม่ยอมจากไปไหน

เฟิ่งชิงเฉิน ข้าเซวียนเส้าฉีจะต้องแต่งงานกับเจ้าให้ได้!

ก่อนหน้านี้ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเฟิ่งชิงเฉิน เขารอมาถึงได้ 18 ปีแล้ว เมื่อรู้ถึงการมีอยู่ของเฟิ่งชิงเฉินแล้ว เขาจะรีบร้อนไปเพื่ออะไร

18 ปียังรอมาได้ ให้เขารออีก 18 ปี มันจะเป็นอะไรไป

เฟิ่งชิงเฉินต้องรู้ว่า นางกำลังรั้งภาระอันยิ่งใหญ่ไว้ในบ้าน นางจะเห็นแก่หน้าแม่แล้วใจอ่อนไม่ได้

ดังนั้นเซวียนเส้าฉีจึงได้อยู่ในจวนเฟิ่ง และหลังจากนั้น......

เรื่องดีไม่มีเขา เรื่องแย่แพร่ออกไปเป็นพันไมล์ ผ่านไปไม่นาน คนบนจวนเฟิ่งต่างรู้ถึงเรื่องคู่หมั้นในวัยเด็กของเฟิ่งชิงเฉิน ตอนนี้เขาได้มาหาเฟิ่งชิงเฉินถึงบ้านเพื่อขอแต่งงาน

ในที่สุดครั้งนี้สายลับก็ฉลาดขึ้น เมื่อได้รับข่าว พวกเขาส่งออกไปทันที ส่วนเรื่องที่จะไปถึงเสด็จอาเก้าเมื่อไหร่ มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา

“เฟิ่งชิงเฉิน คู่หมั้นของเจ้ามาหาเจ้าถึงบ้าน?” คุณชายหยวนซีเองก็รู้เรื่องนี้จากปากของซุนซือสิง จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ทิ้งชุยห้าวถิงไว้ และเดินออกมาพร้อมกัน

เรื่องซุบซิบของเฟิ่งชิงเฉิน ในวันที่หิมะตกจนน่าเบื่อ วันที่ยากจะออกไปด้านนอก เรื่องที่น่าดึงดูดเช่นนี้ พวกเขาจะไม่สนใจได้อย่างไร

“อาจารย์ ท่านมีคู่หมั้นแล้วอย่างนั้นหรือ? เขามาหาท่านเพื่อขอท่านแต่งงานใช่หรือไม่? เขาเป็นใคร? ดีหรือไม่ดี?” คุณชายหยวนซีดูเสียใจ เสียใจที่ต้องสูญเสียดอกไม้อันงดงาม ส่วนซุนซือสิงดีใจมาก เขาดีใจกับอาจารย์ของเขา

เขารู้สึกว่าอาจารย์ควรหาผู้ชายดีๆมาแต่งงาน เพื่อจะได้มีผู้ชายที่คอยอยู่เคียงข้าง ปกป้องนาง รักนาง และปลอบโยนนางเมื่อถูกทำร้าย

ส่วนเรื่องการสูญเสียความบริสุทธิ์ของอาจารย์

หึ.....ชายคนไหนกล้าที่จะดูหมิ่นอาจารย์ของเขา เขาจะแทงให้ตาย และไม่มีวันยกโทษให้

“แฮ่ม พวกเจ้าได้ยินข่าวแล้วอย่างนั้นหรือ ผู้ที่มาคือนายน้อยแห่งเผ่าเสวียนเซียวกง เซวียนเส้าฉี” เฟิ่งชิงเฉินนำมือขึ้นมาไว้บนหน้าผากอย่างไร้กำลัง การนินทาผู้ชายคนนี้มันออกจะดูน่ากลัว

“นายน้อยแห่งเผ่าเสวียนเซียวกง เขามาทำไม? มาหาอาจารย์เพื่อแก้แค้นอย่างนั้นหรือ?” หัวใจอันบริสุทธิ์ของซุนซือสิง เมื่อได้ยินเฟิ่งชิงเฉินพูดเช่นนี้ เขาคิดเชื่อมโยงเกี่ยวกับเรื่องที่เคยเกิดขึ้น และคิดว่าผู้ที่มาอยู่ในฐานะศัตรูกับเฟิ่งชิงเฉิน

คุณชายหยวนซีถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า “เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าฉลาดขนาดนี้ ทำไมถึงได้เก็บลูกศิษย์ที่งี่เง่าแบบนี้มาได้” ทำไมถึงไม่ดูท่าทางและน้ำเสียงของเฟิ่งชิงเฉิน อีกอย่างถ้าหากคนผู้นี้มาเพื่อแก้แค้น เฟิ่งชิงเฉินจะกล้าปล่อยให้คนผู้นี้อยู่ในจวนต่อไปไหม?

ไร้ปัญญาสิ้นดี! ซุนซือสิงผู้นี้นอกจากความรู้ทางด้านการแพทย์แล้ว ซุนซือสิงไม่มีความสามารถอะไรเลย ไม่รู้ว่าถ้าหากไม่มีการคุ้มครองจากเฟิ่งชิงเฉิน เขาจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบนี้ได้หรือไม่

“ข้าพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ?” ซุนซือสิงก็ยังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าคุณชายหยวนซีกำลังด่าตนเองว่าโง่ จึงรีบหันหน้ามาหาเฟิ่งชิงเฉินทันที

“ไม่ เจ้าพูดถูกแล้ว แต่เขาไม่ได้มาเพื่อทำการแก้แค้น แต่มาเพื่อทวงหนี้จากข้า” ในใจของเฟิ่งชิงเฉินคิดจริงว่าเซวียนเส้าฉีมาทวงหนี้นาง

คำพูดที่เขาเคยพูดกับแม่ของนางเอาไว้ตอนอายุสามขวบ เขายังสามารถจดจำได้อย่างชัดเจน ไม่รู้แม้ว่านางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่กลับรอนางมาถึง 18 ปี เมื่อรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่ เขาก็รีบมาขอแต่งงานถึงบ้านโดยไม่มีการตรวจสอบแต่อย่างใด

เรื่องแบบนี้ คนทั่วไปสามารถทำได้อย่างนั้นหรือ

คนที่แม่ของนางมองคนไม่ผิดจริงๆ ขนาดอายุเพียงแค่สามขวบ คำพูดกล่อมเด็กกลับทำให้เด็กคิดว่าเป็นความจริง

“ทวงหนี้? หนี้อะไร? อาจารย์ไปติดหนี้อะไรเขา? แผ่นเงินงั้นหรือ? เป็นหนี้เขาจำนวนเท่าไหร่? ข้ายังพอมีอยู่บ้าง เป็นสิ่งที่พ่อแม่ของข้าทิ้งไว้ให้......” เป็นหนี้ แน่นอนด้วยความสามารถของซุนซือสิงคงคิดได้แค่เรื่องของเงินทอง จึงรีบเอ่ยปากให้ความช่วยเหลือเฟิ่งชิงเฉินทันที

คุณชายหยวนซีรับไม่ไหว เขาหยิบพัดในมือออกแล้วทุบหัวของซุนซือสิง “จะใช่แผ่นเงินหรือไม่ คนเขามาทวงหนี้ถึงบ้าน ในตอนนั้นอาจารย์ของเจ้าไปติดหนี้เขาไว้ ตอนนี้เขามาทวงถึงบ้าน ต้องการให้อาจารย์ของเจ้าใช้คืน”

คำพูดนี้ของคุณชายหยวนซีนั้นถูกต้อง แต่ทำไมถึงฟังดูเคอะเขิน?

เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองไปยังคุณชายหยวนซี พูดขู่ออกมาว่า “คุณชายหยวนซี ท่าทางของท่านเสียสติของท่านเมื่อวานนี้ ดูเหมือนว่าข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรท่าน?” คิดจะมาพูดเหน็บแนมนาง ทำไมถึงไม่ดูก่อนว่าตนเองนั้นดีพอหรือยัง

สิ่งที่เจ้าทำเมื่อวานนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องตลก

เอ่อ……

“เฟิ่งชิงเฉิน เรื่องนี้......เรื่องนั้น เรื่องนั้นมัน ถึงเวลากินยาของห้าวถิงแล้ว ข้าขอตัวก่อน” คุณชายหยวนซีเจ็บจากภายใน แต่เขายังคงต้องรักษาภาพลักษณ์ของไท่ซือ ยิ้มอย่างสง่างาม ในตอนที่หันและเดินจากไป ยังต้องเดินอย่างสง่างามเพื่อไม่ให้เฟิ่งชิงเฉินหัวเราะเยาะ

เยี่ยม ฆ่าจิ้งจอกเฒ่าและเหลือไว้เพียงหมูโง่ๆที่ไร้ซึ่งกำลังตัวหนึ่ง

“ซือสิ พรุ่งนี้พวกเราจะทำการเปิดโรงหมอ เจ้าเตรียมงานที่รับมอบหมายเรียบร้อยแล้วหรือยัง? ทางด้านคุณชายชุย เจ้าเตรียมการไว้แล้วหรือยัง? วันที่หิมะตกหนักขนาดนี้ ภาระงานของเจ้าต้องลำบากมาก เจ้าจะต้องป้องกันความหนาวเย็นเพื่อไม่ให้เป็นหวัด” เฟิ่งชิงเฉินอนุญาตให้ซุนซือสิงมอบหน้าที่ดูแลชุยห้าวถิงให้กับใครอื่น

ดูจากคำพูดของนางแล้ว คนที่นางไว้ใจมีแค่ซุนซือสิง แต่ความหมายที่แอบแฝง นางอยากใช้โอกาสนี้ให้ซุนซือสิงได้ทำความรู้จักกับชุยห้าวถิง

หลังชุยห้าวถิงพักรักษาตัวจนหายดีแล้ว จำเป็นต้องออกไปจากจวนเฟิ่ง ถึงเวลานั้นถ้าหากพวกเขาต้องการไปพบกับคุณชายชุย มันคงยากกว่าตอนนี้มาก จึงจำเป็นต้องฉวยโอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์อันดี ไม่อย่างนั้นจะเป็นการเสียโอกาส