บทที่ 682 ทะเลาะ เจ้าเห็นข้าเป็นคนเช่นไร

ใบหน้าของ เสด็จอาเก้าเปลี่ยนมืดมนทันที

อะไรกัน คู่หมั้นคู่หมายอยู่ที่นี่ ตัวเขาจึงไม่สามารถแม้แต่จะกอดนางได้?

เสด็จอาเก้ากัดฟันเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างดุเดือด ชายผู้หิวโหยทั้งร่างกายและจิตใจแน่นอนว่าเขาคงอารมณ์ไม่ดี แต่หากเฟิ่งชิงเฉินเพียงออดอ้อนเบาๆ สองสามประโยคเพื่อเอาใจเขา เขาก็จะไม่ถือสานางแล้ว

แต่...... เสด็จอาเก้าลืมไปว่านางคือสตรีของเขา นางคือเฟิ่งชิงเฉิน สตรีที่เหมือนกับเขาซึ่งเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง ไม่อาจก้มศีรษะของนางลงอย่างง่ายดายได้

เฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมแพ้ นางจ้องไปที่เสด็จอาเก้าด้วยใบหน้าโมโห ตาของพวกเขาทั้งสองจ้องมองกัน ดวงตาของทั้งคู่เปล่งประกายด้วยความโกรธ

“เฟิ่งชิงเฉิน!” เสด็จอาเก้าคำรามอย่างไม่พอใจ เขาไม่สามารถแม้แต่จะกอดนางได้ในตอนนี้ นางไม่อธิบายเรื่องคู่หมั้นนั่นก็ยังไม่เท่าไหร่ บัดนี้กลับกล้ามาจ้องมองเขาอีก

เพื่อไม่ให้ตนพ่ายแพ้ เฟิ่งชิงเฉินจึงตะคอกกลับ "ตงหลิงจิ่ว!"

นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง เสด็จอาเก้าเห็นนางเป็นคนเช่นไรกัน แม้นางจะไม่ต้องไว้ทุกข์ แต่ก็ไม่ควรทำตัวบุ่มบ่ามกับนางเช่นนี้ในขณะที่กระดูกของบิดามารดานางยังไม่ทันได้ฝังลงดิน

ทั้งคู่สบตากันไม่มีใครยอมใคร ทั้งสองยังคงกอดกัน แต่ไม่มีบรรยากาศที่คลุมเครือเลยแม้แต่น้อย

กลิ่นเผาไหม้อบอวลไปเต็มห้อง หัวหน้าองครักษ์ได้โบกมือให้คนอื่นถอยออกไป! หากยังอยู่ต่อคาดว่าคงจะโชคร้าย

ทั้งสองคนอยู่ด้วยท่าทางเช่นนี้เป็นเวลานาน จนเฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่านางเริ่มจะเมื่อย และคอของนางก็ปวด ขณะที่นางตั้งใจจะละความสนใจจากชายผู้นี้ที่เพิ่งหนีออกมาจากคุก คิดไม่ถึงว่าเสด็จอาเก้าจะยอมอ่อนข้อให้นางก่อน

“ชองเฉิน......”

เสด็จอาเก้าปรับน้ำเสียงของเขาให้อ่อนลงและกอดเฟิ่งชิงเฉินอย่างนุ่มนวล ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกเห็นใจเฟิ่งชิงเฉิน แต่เพราะเขายุ่งมากและไม่มีเวลาที่จะอยู่กับเฟิ่งชิงเฉินที่นี่มากนัก

กว่าที่เขาจะออกมาได้มันง่ายหรือ เขาไม่ได้เดินทางไปหาหวังจิ่นหลิงกับซูเหวินชิง เขากลับเดินทางมาหาเฟิ่งชิงเฉินโดยตรง แต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นคืออะไร?

เขาเห็นเซวียนเส้าฉีส่งเฟิ่งชิงเฉินกลับมาที่เรือน และเห็นพวกเขาทำท่าทางเหมือนไม่อยากจากกันอยู่หน้าจวน เขาจะไม่โกรธได้อย่างไร

เอ่อ...... เสด็จอาเก้า ตาข้างไหนของท่านมองเห็นเฟิ่งชิงเฉินและเซวียนเส้าฉีทำท่าทางเหมือนไม่อยากจากกันที่หน้าประตู?

ข้าเห็นกับตาตัวเองทั้งสองข้าง ทำไมเล่า? เจ้าคัดค้านหรือ?

มิกล้า มิกล้า แท้จริงข้าก็มีส่วนผิดด้วยเช่นกัน

เสด็จอาเก้ายอมอ่อนข้อให้เช่นนี้ แน่นอนว่าเฟิ่งชิงเฉินก็คงไม่แข็งกระด้างอีกต่อไป แต่สตรีก็มีศักดิ์ศรีในตัวของสตรี จะมาตะคอกหรือเกลี้ยกล่อมตามอำเภอใจมิได้

“อืม” เฟิ่งชิงเฉินตอบด้วยน้ำเสียงอันเบา หน้าของนางยังเชิดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มองไปทางเสด็จอาเก้า เป็นการบอกอย่างชัดเจนว่า เรื่องนี้สามารถเจรจากันได้ แต่ต้องดูที่ท่าทีของเจ้า

อดทน!

เสด็จอาเก้าสูดหายใจเข้าลึก แล้วพ้นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ลมหายใจนั้นพ่นรดตรงคอของเฟิ่งชิงเฉิน เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกคัน นางขยับร่างกายโดยไม่รู้ตัว ความเย็นชาก่อนหน้าได้ลดลงไปมาก

เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกว่านางใจง่ายเสียจริงๆ เกลี้ยกล่อมได้โดยง่ายดายเช่นนี้

เมื่อเห็นเฟิ่งชิงเฉินอ่อนโยนลง ความเยือกเย็นในดวงตาของ เสด็จอาเก้าก็อ่อนลงเช่นกัน บัดนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ เขาจะไม่ยอมให้คนวุ่นวายเหล่านั้นมาคุกคามตำแหน่งเขาอย่างแน่นอน

“เฟิ่งชิงเฉิน เจ้ากับเซวียนเส้าฉีเรื่องนี้เป็นมาอย่างไร?” เฟิ่งชิงเฉินปฏิเสธที่จะพูด ดังนั้นเขาจึงถามด้วยตัวเอง แม้ว่าจะเสียหน้าเล็กน้อย แต่ก็เป็นวิธีที่เด็ดขาด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสด็จอาเก้าก็เกลียดชังเสด็จพี่ของเขาเหลือเกิน ที่จับเขาขังคุกในเวลานี้ ดูเหมือนว่าแผนสร้างเทพเจ้าของเฟิ่งชิงเฉินจะต้องรีบทำให้สำเร็จแล้ว

เสด็จอาเก้ากำลังสองจิตสองใจ แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้สังเกต เมื่อรู้ว่าเสด็จอาเก้าโกรธเพราะเรื่องนี้ เฟิ่งชิงเฉินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นางคิดว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเสด็จอาเก้าเสียอีก จึงทำให้นางกังวลใจเปล่าๆ

เฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการให้เสด็จอาเก้ารู้สึกไม่สบายใจ จึงอธิบายทันทีว่า "เรื่องของเซวียนเส้าฉีกับข้าเป็นเหมือนที่เจ้ารู้ เขาเป็นคู่หมั้นของข้า แม่ข้าหมั้นหมายไว้ตั้งแต่ตอนที่ข้ายังไม่เกิด ข้าคิดว่าแม่ของข้าคงไม่ได้คิดเป็นเรื่องจริงจัง ไม่เช่นนั้นคงจะไม่มีการสมรสระหว่างข้ากับตงหลิงจื่อลั่ว แต่เซวียนเส้าฉีกลับจริงจังเช่นนี้”

สำหรับการที่เสด็จอาเก้ารู้เรื่องเซวียนเส้าฉีกับเฟิ่งชิงเฉินไม่ใช่แปลกเลย คงจะแปลกกว่านี้หากเสด็จอาเก้าไม่รู้

ผู้คุ้มกันข้างกายนางนั้นคือคนของซูเหวินชิงและหลานจิ่วหลิง อีกทั้งซูเหวินชิงกับหลานจิ่วหลิงเป็นคนของเสด็จอาเก้า ทุกการเคลื่อนไหวของนาง แน่นอนว่าต้องไปถึงหูเสด็จอาเก้า

“เจ้ายอมรับว่าเขาเป็นคู่หมั้นของเจ้า?” เสด็จอาเก้าอยากจะบดขยี้เฟิ่งชิงเฉินให้ตายเหลือเกิน คู่หมั้นอะไรกัน พูดได้สนิทสนมเหลือเกิน

“ข้าจะยอมรับว่าหรือไม่ก็ตาม แต่เรื่องที่เขาคือคู่หมั้นหมายที่มารดาของข้ากล่าวเอาไว้นั้นไม่ผิดแน่ สิ่งนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่อยู่ที่ข้า แต่เป็นที่เขา ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ต้องการให้เซวียนเส้าฉีแต่งงานกับข้า แต่เป็นเพราะเขาอยากแต่งงานกับข้าต่างหาก” ด้วยจี้หยกของทั้งคู่ และความคุ้นเคยและความคิดถึงของเซวียนเส้าฉีเมื่อพูดถึงมารดาของนาง นางไม่มีเหตุผลใดต้องสงสัยเลย

“เจ้าหมายความว่า ตราบใดที่เขายึดมั่นในสัญญาแต่งงาน เจ้าก็จะแต่งงานกับเขา? เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเปลี่ยนจากงานแต่งงานของเขาเป็นงานศพหรือ?” ขนตาเรียวยาวของเขาสั่นเทาเบาๆ ซ่อนความเศร้าโศกและความเข้มงวดในดวงตาของเขาไว้ เผยให้เห็นแต่ความเยือกเย็นและดูถูกเหยียดหยาม