บทที่ 683 ใช้ตระกูลชุยมาสนับสนุนไม่ได้แน่

เฟิ่งชิงเฉินได้ยินไม่ผิดไป เสด็จอาเก้าก็ไม่ได้พูดผิดเช่นกัน

หากสตรีผู้นั้นคือเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่านางจะเสียความบริสุทธิ์ก่อนแต่งงาน เขาก็จะแต่งงานกับนาง!

เพียงประโยคนี้ การทะเลาะวิวาทระหว่างทั้งสองก็จบลงโดยไร้เหตุผล ทั้งสองมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล่าวอะไร

ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาปฏิเสธที่จะยินยอมใครก่อน แต่เป็นเพราะพวกเขาทั้งคู่ไม่อยากจะทำลายบรรยากาศอันอบอุ่นนี้ ทั้งคู่อยากหยุดเวลาไว้เพียงแค่นี้

ให้เจ้ามีเพียงข้า และข้ามีเพียงเจ้าในสายตา

ต่อมา ไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้ากอดเฟิ่งชิงเฉินไว้ในอ้อมแขนก่อน หรือว่าเฟิ่งชิงเฉินเอนกายเข้าไปในอ้อมแขนของเสด็จอาเก้าเองกันแน่......

ทั้งสองทะเลาะกันอย่างไร้เหตุผล และตอนจบก็จบอย่างไร้เหตุผลเช่นกัน แต่ทั้งสองคนไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ หลังจากแสดงจุดยืนในใจของกันและกันชัดเจนแล้ว ทั้งคู่ก็รู้สึกพอใจมาก

ใครว่าการทะเลาะกันเป็นเรื่องไร้สาระ หากไม่ทะเลาะกันจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรในใจ และจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายไว้ใจเรามากน้อยเพียงใด

หลังการทะเลาะวิวาทจบลง ทั้งคู่ก็รู้สึกหวานชื่นอยู่ในใจ มีคำมากมายที่จะพูดออกมา แต่...... ไม่มีเวลาแล้ว เสด็จอาเก้าปล่อยมือ ยืนขึ้น แล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้นางอย่างทุลักทุเลด้วยความไม่เคยชิน

มีหลายสิ่งที่เขาต้องการบอกนาง แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาได้เลือกประโยคอันง่ายที่สุดนั้นขึ้นมา "พรุ่งนี้งานในโรงพยาบาลเพื่อประชาชน ข้าจะส่งซูเหวินชิงมาช่วย เจ้าอย่าทำตนเองให้เหนื่อยมากไป”

ดวงตาของเฟิ่งชิงเฉินเป็นประกาย มองตรงไปยังเสด็จอาเก้าและเอ่ยถามอย่างเงียบๆ ว่า เจ้าเห็นด้วยกับแผนที่ข้าบอกงั้นหรือ เจ้าไม่คิดว่ามันอันตรายหรือ?

เสด็จอาเก้าพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและลูบศีรษะเฟิ่งชิงเฉินเบาๆ “ชิงเฉินคือดาวนำโชคของข้า”

อืม...... เฟิ่งชิงเฉินหน้าแดงอย่างเขินอาย เสด็จอาเก้าไม่ได้หยอกล้อนางต่อ เขาจูบหน้าผากนางเบาๆ "พักผ่อนเถิด"

ฝันดี ในความฝันมีได้เพียงข้าคนเดียว!

เสด็จอาเก้าไม่รีรออีกต่อไป เขาก้าวขาเดินออกไปและหายตัวไปในความมืดทันที ปล่อยให้เฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง เนิ่นนานทีเดียวจึงจะได้สติกลับคืนมา นางยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขแล้วหันหลังกลับไปเข้านอน

เมื่อตอนที่นางเลือกจะเป็นสตรีของเสด็จอาเก้า นางก็รู้ว่านางต้องแบกรับอะไรและต้องพบเจอสิ่งใดบ้าง หากนางต้องการอยู่กับเสด็จอาเก้าไปนานๆ ก็จะดื้อรั้นอยู่ด้วยกันทั้งวันไม่ได้ นางต้องทนกับความพลัดพรากจากกันและความเหงา แม้ว่าในใจจะว่างเปล่า แต่......

ที่คิ้วของนางมีความอบอุ่นเล็กน้อย

ดังที่เสด็จอาเก้ากล่าว เฟิ่งชิงเฉินนอนหลับสบายทั้งคืน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้อยู่ในความฝันนาง

หลังจากที่เสด็จอาเก้าออกจากจวนเฟิ่ง เขาก็มาถึงห้องลับของจวนซู ซูเหวินชิงได้รับแจ้งข่าวของเสด็จอาเก้าและรอเสด็จอาเก้าในห้องลับแต่เนิ่นนาน เมื่อเสด็จอาเก้าเข้ามาเขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "เสด็จ......”

ซูเหวินชิงลังเลเมื่อเขาจะเอ่ยปากเรียกเสด็จอาเก้า ทันใดนั้นเสด็จอาเก้าก็เอ่ยขัดจังหวะเขาขึ้นว่า "ธัญพืชที่จำเป็นสำหรับทำโจ๊กจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือไม่? เจ้าจะขนส่งอาหารไปยังสถานที่ต่างๆ ในวันที่หิมะตกได้อย่างไร?"

เขาใช้เวลากับเฟิ่งชิงเฉินมากเกินไป จึงไม่มีเวลาคุยกับซูเหวินชิงเท่าไร

“ข้าได้คำนวณเมล็ดพืชและวางแผนการขนส่งแล้ว คราวนี้พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบกว้างขวางมาก ยกเว้นพื้นที่ทางตอนใต้ของเจียงหนาน เมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติหิมะไม่มากก็น้อย ข้าทำการคำนวณไว้คร่าวๆ เมล็ดพืชที่เราจัดเก็บสามารถอยู่ได้นานถึงครึ่งเดือน และหากเรานำมันฝรั่งกับมันเทศออกมาด้วย ก็สามารถอยู่ได้นานประมาณหนึ่งเดือน

ข้ามีเมล็ดข้าวที่เก็บไว้ในแต่ละเมือง เราสามารถใช้เมล็ดพืชเหล่านั้นเพื่อบรรเทาภัยพิบัติไปก่อน เมล็ดพืชในท้องถิ่นเหล่านี้สามารถอยู่ได้นานสามสี่วัน ข้าจะขนส่งส่วนที่เหลือจากพื้นที่เจียงหนาน แต่หิมะตกหนักเหลือเกิน แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งและไม่สามารถเดินทางโดยน้ำได้ คาดว่าเส้นทางบกจะช้ากว่าเดิมมาก"

“ตอนนี้จะให้มันฝรั่งและมันเทศปรากฏออกมาไม่ได้ ขั้นแรกให้ใช้เมล็ดพืชที่เก็บไว้สำรองก่อน หากไม่พอก็เอาเสบียงทหารไปใช้เสีย ปีนี้หิมะตกหนัก ปีหน้าจะได้ผลผลิตมากมายอย่างแน่นอน ปีหน้าเราจะไม่ขาดธัญพืช หากอาหารไม่พอให้บอก อวี่เหวินหยวนฮั่วให้เขาเอามันฝรั่งและมันเทศไปใช้ ให้พี่น้องทหารทนอยู่สักพัก”

เมื่อมันฝรั่งและมันเทศเผยแพร่ออกไปแล้วได้รับความนิยม ชาวจิ่วโจวทั้งหลายจะไม่ต้องกังวลกับความหิวอีกต่อไป ผลผลิตของทั้งสองสิ่งนี้ต่อพื้นที่หนึ่งหมู่นั้นสูงมาก เสด็จอาเก้ารู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

เขาส่งเสริมพืชผลทั้งสองนี้แน่นอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ซึ่งตอนนี้เขาต้องพึ่งพาสองสิ่งนี้เพื่อเลี้ยงทหารของเขาและให้พวกเขาสนับสนุนกองทัพที่ใหญ่โตนี้อย่างเพียงพอ

“ตกลง” ซูเหวินชิงพยักหน้าแล้วกางแผนที่ออก เขาชี้ไปยังเมืองซึ่งใกล้กับพื้นที่ประสบภัยมากที่สุด “ข้าจะส่งอาหารจากเขตทหารซูโจวและชิงโจว เจ้าคิดว่ามันเป็นไปได้ไหมจิ่วชิง?”

“หากเจ้าเดินทางโดยทางบกจะใช้เวลาอย่างเร็วที่สุดห้าหรือหกวัน หากมีหิมะอยู่บนถนน เจ้าจะไม่สามารถเดินทางได้เลย เสบียงอาหารในท้องถิ่นของเจ้าจะไม่พอสำหรับเวลาห้าวัน แผนการที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าวถึงทั้งหมดนั้นขึ้นอยู่กับการบรรเทาภัยพิบัตินี้ หากการบรรเทาภัยพิบัติไม่บรรลุผลตามที่ต้องการทุกอย่างก็เสียเปล่า” เสด็จอาเก้าไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ แต่นี่คือความจริง

การโฆษณาชวนเชื่อที่เฟิ่งชิงเฉินกล่าว มีพื้นฐานมาจากหลักฐานว่าเขาต้องการทำเรื่องสำคัญนี้ให้ทุกคนรู้จัก และการบรรเทาภัยพิบัติเป็นเหตุการณ์สำคัญ หากไม่สามารถบรรเทาภัยได้ ทุกสิ่งอย่างก็ไร้ความหมาย

ในการบรรเทาภัยพิบัติครั้งนี้ พวกเขาต้องลงทุนไม่น้อย ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีอาหารเพียงพอ ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อของภัยพิบัติทุกคนต้องเอ่ยชื่นชมวิธีนี้เท่านั้น สิ่งที่เขาทำ ทุกคนจึงจะยกย่องในทางที่ดี แม้ว่าเขาคิดจะยึดครองใต้หล้า แต่ก็ทำเพื่อประชาชน