บทที่ 738-2 สงครามเย็น แสร้งทำเจ็บ ใช้ไม่ได้ผลกับข้า

ใครคือผู้ทรยศ?

คำถามนี้ไม่ใช่แค่เสด็จอาเก้าเท่านั้นที่อยากรู้ หวังจิ่นหลิงเองก็อยากรู้เช่นกัน แต่......

เนื่องจากทั้งสองคนอยากรู้ ชุยห้าวถิงจึงไม่มีทางพูดออกมา “เสด็จอาเก้า คุณชายใหญ่ นี่ไม่ใช่หน้าที่อะไรของตระกูลชุย”

แม้ว่าพวกเขาทั้งสามไม่ได้พูดถึงการค้าข้อมูลตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ แต่ในใจของพวกเขาต่างรู้ดีว่า ตอนที่ชุยห้าวถิงพูดถึงเรื่องฮูหยินแห่งผู้นำเผ่าเสวียนเซียวกงและที่มาของนาง เขาก็สามารถพาตัวของหลานอีหลินกลับไปได้แล้ว

“เจ้าพาคนของเจ้ากลับไปได้แล้ว” ไม่อยากพูดเสด็จอาเก้าก็ไม่บังคับ แม้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในทะเลเมื่อสี่สิบปีก่อนนั้นยากจะสืบหา แต่......

ชุยห้าวถิงพูดออกมาชัดเจนถึงขนาดนี้แล้ว หากเขายังสืบหาไม่พบ นั่นก็แสดงว่าเหล่าลูกน้องของเขาไม่มีความจำเป็นต้องอยู่บนโลกใบนี้

“เสด็จอาเก้าเด็ดขาดเสียจริง” ตอนแรกคิดว่าเสด็จอาเก้าจะยอมจ่ายอะไรออกมาสักเล็กน้อยเพื่อแลกกับข้อมูล คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่สนใจมัน

เสด็จอาเก้าเลิกคิ้วขึ้นอย่างเฉยเมย “ตระกูลชุยยังขี้เหนียวเหมือนเดิม” คำพูดนี้ไม่ได้หมายถึงแค่การแลกเปลี่ยนในครั้งนี้อย่างเดียว แท้จริงแล้วมันหมายถึงอะไร คนของตระกูลชุยก็ลองไปคิดเอา

ชุยห้าวถิงยิ้มออกมา ไม่ได้อะไรเสด็จอาเก้ากลับไป ในตอนที่กำลังพาหลานอีหลินกลับ ในที่สุดชุยห้าวถิงก็ได้เห็นเฟิ่งชิงเฉิน “ข้านึกว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้าแล้วเสียอีก”

เห็นเฟิ่งชิงเฉินยังอยู่อย่างปลอดภัย ชุยห้าวถิงตกใจเล็กน้อย จากข้อมูลที่เขาได้มา ไม่ใช่ว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ

ดูจากตอนนี้ รายงานดังกล่าวไม่ค่อยตรงกับความเป็นจริง ดูเหมือนว่ากลับไปคงต้องไปสั่งสอนพวกเขาสักหน่อยแล้ว

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง ข้ายังสบายดี คน......คนที่นางต้องแต่งงานด้วยคือเจ้าอย่างนั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินรู้ถึงความทะเยอทะยานของตระกูลชุย และรักษาความสัมพันธ์ที่เหมาะสมกับชุยห้าวถิง

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในอนาคตพวกเขาจะกลายเป็นศัตรูกัน

“เจ้าพูดถึงแม่นางหลานอย่างนั้นหรือ?” ชุยห้าวถิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เฟิ่งชิงเฉินเป็นห่วงคนที่ไม่รู้จักตั้งแต่เมื่อไหร่

“ใช่” นางรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่หลานอีหลินต้องเจอ หลานอีหลินเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง นางเด็กเกินไปที่จะรับกับเรื่องพวกนี้ ตระกูลชุยช่างซับซ้อนเหลือเกิน

ชุยห้าวถิงส่ายหน้า “ไม่ คนที่นางแต่งงานด้วยไม่ใช่ข้า คนที่จะเป็นผู้นำตระกูลชุยในอนาคตไม่มีทางแต่งงานกับทายาทของตระกูลหลาน”

สิ่งที่ชุยห้าวถิงพูดไม่เพียงแต่บอกถึงการกระทำของตระกูลชุย แต่ยังบอกถึงตัวตนของเขาในอนาคต คำพูดนี้เพราะเป็นเฟิ่งชิงเฉินเขาถึงพูดออกมา หากเป็นคนอื่นเขาไม่มีทางพูดออกมาอย่างแน่นอน

ผู้นำตระกูลชุยคำนึงแต่ผลประโยชน์ของตระกูลชุยเท่านั้น ตระกูลของเขาไม่มีทางยอมให้ผู้นำตระกูลแต่งงานกับทายาทตระกูลหลานเพื่อให้กำเนิดบุตร ตระกูลชุยไม่มีทางยอมปล่อยให้ผู้นำตระกูลเพิกเฉยต่อผลประโยชน์ของตระกูลเพราะเด็กที่เกิดขึ้นมา แม้ความเป็นไปได้จะมีแค่เล็กน้อย แต่ก็ถูกปิดกั้นไว้ตั้งแต่แรก

“อ่า......” เฟิ่งชิงเฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

คิดไปคิดมามันก็จริง ตระกูลชุยจะยอมให้ผู้นำตระกูลในอนาคตแต่งงานกับทายาทตระกูลหลานได้อย่างไร หากในอนาคตผู้นำลังเลใจ สิ่งที่ต้องเสียก็คือครอบครัวหรือไม่ก็กองกำลังของตนเอง

“เจ้ารู้จักนาง?” ดวงตาของชุยห้าวถิงเคร่งขรึมขึ้นทันที พูดตามเหตุผล ไม่แปลกที่เฟิ่งชิงเฉินจะรู้ถึงตัวตนของหลานอีหลิน แต่ก็ไม่น่าจะรู้จักนาง และก็ไม่น่าเป็นห่วงนางเช่นนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่หลานอีหลินหนีออกจากบ้าน ก่อนหน้านี้นางอยู่ในตำหนักเล็ก ๆ มาโดยตลอด ไม่เคยพบเจอคนด้านนอก

“ไม่รู้จัก แค่รู้สึกว่านางน่าสงสาร” ใช่ น่าสงสาร หากเกิดเร็วกว่านี้สักร้อยปี หรือไม่ก็เกิดช้ากว่านี้สักร้อยปี นางจะต้องเป็นองค์หญิงผู้สูงส่ง ไม่ใช่เป็นหมากผู้ไร้ค่าเช่นนี้

“น่าสงสารงั้นหรือ? อาจจะใช่......” ชุยห้าวถิงไม่ได้แสดงความเห็นมากมายอะไร เทียบกับคนอื่นของตระกูลหลานแล้ว หลานอีหลินโชคดีกว่ามาก ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยนางก็ยังมีชีวิตอยู่

“ในเมื่อเจ้าสงสารนาง ข้าจะบอกให้คนรับใช้ดูแลนางอย่างดี” ชุยห้าวถิงไม่ได้อยากพูดอะไรมากมายกับเฟิ่งชิงเฉิน แต่ในเมื่อเฟิ่งชิงเฉินพูดออกมาแล้ว เขาก็ต้องให้เกียรติเฟิ่งชิงเฉินสักเล็กน้อย

ความสามารถทางการแพทย์ของเฟิ่งชิงเฉิน เขาเคยเห็นมันกับตา คนแบบนี้ไม่แน่อาจจะมีประโยชน์ในอนาคต

“ขอบคุณมาก”

“ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร หากแม่นางเฟิ่งไม่มีเรื่องอะไรแล้ว งั้นเฮ่าถิงขอตัวก่อน” ชุยห้าวถิงประสานมือโค้งคำนับและจากไปอย่างสง่างาม