บทที่ 739 ขัดแย้ง การโกหกคือความสามารถ

ที่ไม่ถามเฟิ่งชิงเฉินแบบซึ่งหน้าก็เพราะกลัวนางคิดว่าตนเองไม่เชื่อใจนาง ถามแบบซึ่งหน้ามันก็เป็นการทำร้ายอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือไง

เขาเชื่อนาง แต่แค่อยากรู้มากกว่าว่านางมาจากไหน นี่มันไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาคิดไว้ ทั้งหมดล้มเหลวไม่เป็นท่า

มือสังหารโจ่วอัน!

เมื่อนึกถึงคนที่ทำแผนของเขาฟัง เสด็จอาเก้ามีความคิดอยากจะฆ่าคนขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของโจ่วอัน เฟิ่งชิงเฉินไม่มีทางสังเกตเห็นแน่นอน

และในตอนนี้เฟิ่งชิงเฉินหยุดลงอย่างกะทันหัน เปลวเทียนสลัว เฟิ่งชิงเฉินก้มหน้าลง เสด็จอาเก้าไม่เห็นการแสดงออกของเฟิ่งชิงเฉิน รู้เพียงแค่......

นางไม่ได้ตอบเขากลับมาเหมือนปกติ แต่นำจดหมายไปเผา ตอนที่เปลวไฟลุกติดบนจดหมาย เสด็จอาเก้าพบว่ามือของเขามีเหงื่อไหลออกมา

เฟิ่งชิงเฉิน เจ้าช่างโหดร้ายเหลือเกิน!

และสิ่งที่โหดร้ายกว่านั้นก็คือ หลังจากนางเผาจดหมายเป็นอันเรียบร้อยแล้ว แม้แต่เศษขี้เถ้ายังถูกเป่าออกมาด้านนอกหน้าต่าง จากนั้น......นางปิดหน้าต่างและนอนหลับอย่างสงบ ค่ำคืนที่แสนดี เสด็จอาเก้าทำหน้าที่แทนสายลับ ยืนอยู่ในค่ำคืนอันมืดมน และโกรธอยู่ทั้งคืน

ในตอนที่ฟ้าสว่าง เสด็จอาเก้าทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงกลับไปห้องของตนเองแต่โดยดี ตอนนี้เฟิ่งชิงเฉินกำลังอยู่ในอารมณ์โกรธ เขาซึ่งเป็นฝ่ายผิดจึงทำได้เพียงปล่อยไปตามอารมณ์ของเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น

เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงไม่ได้รีบเดินทางแต่อย่างใด แต่อาศัยอยู่ในลานเล็ก ๆ แห่งนี้ แม้เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

เสด็จอาเก้าและหวังจิ่นหลิงนิ่งเงียบ ไม่ไถ่ถามถึงเรื่องแม่ของนางแต่อย่างใด ไม่ใช่ว่าต้องการให้นางพูดออกมาด้วยตัวเอง นางไม่สามารถฝืนธรรมชาติได้ มาดูกันว่าใครจะหัวแข็งกว่ากัน

เสด็จอาเก้ารอมาหลายวัน และไม่ได้รอให้เฟิ่งชิงเฉินเป็นคนมาถามเขาเอง เขาเขียนจดหมายส่งไปอย่างละเอียดอ่อน และรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ไปถามหวังจิ่นหลิง เสด็จอาเก้าก็รู้สึกสบายใจเล็กน้อย