บทที่ 757 ไม่อาจรักเขา ยิ่งกว่านั้นยังสูญเสียแรงที่จะรักใครซักคน

หวังจิ่นหลิงพยักหน้า เขาไม่ได้ขู่เฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าข่าวนี้จะยังไม่ได้รับการยืนยันความจริง เป่ยหลิงไม่ใช่คนเดียวที่ถูกล่อลวงด้วยเงินจำนวนมหาศาลนี้ มีคนมากมายในตระกูลหวังที่ถูกล่อลวงเช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะแรงกดดันของหวังจิ่นหลิงสมาชิกของตระกูลหวังก็หมกมุ่นอยู่กับผลประโยชน์ และอาจใช้ประโยชน์จากมิตรภาพระหว่างตระกูลหวังและเฟิ่งชิงเฉิน

ผู้คนตายเพื่อความมั่งคั่ง และนกตายเพื่อความตายการต่อสู้ อำนาจไม่ใช่แค่การต่อสู้ คนจำนวนมากถูกล่อลวงด้วยเงินจำนวนมาก

เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ นางไม่รู้จะพูดอะไร ตอนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากควบคุมพันธมิตรนักฆ่า แต่การควบคุมพันธมิตรนักฆ่าก็ไม่ยากไปกว่าการโค่นล้มก๊ก ๆ หนึ่ง

เมื่อนางได้เจอนักฆ่าโจว่อัน และรู้ถึงค่าหัวการลอบสังหาร นางคิดว่าค่าหัวนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตอนนี้นางคิดว่านางคิดง่ายไป

ค่าหัวที่สูงเสียดฟ้าไม่เพียงดึงดูดนักฆ่า แต่ยังดึงดูดผู้คนนับไม่ถ้วนที่ต้องการเงิน เช่นเดียวกับตระกูลลู่ในตอนนั้นที่ถูกซีหลิงยึดครองเพียงเพราะเงิน

สำหรับคนเหล่านั้น การฆ่านางเป็นเรื่องง่าย อย่างน้อยก็ง่ายกว่าการนองเลือดในตระกูลลู่

หวังจิ่นหลิงรู้ว่าเฟิงชิงเฉินมีแรงกดดัน แต่เพื่อความปลอดภัยของเฟิ่งชิงเฉินเขาต้องเตือนอีกครั้ง " ชิงเฉิน เจ้าต้องควบคุมนักฆ่า มิฉะนั้น เจ้าจะต้องอยู่อย่างหวาดกลัวไปตลอดชีวิต จะแบกรับเงาของการถูกลอบทำร้ายไปตลอดชีวิต”

วันนี้เขาพาเฟิ่งชิงเฉินลงมาจากภูเขา เพื่อให้นางเข้าใจว่าสถานการณ์ปัจจุบันของนางอันตรายเพียงใด หากนางไม่ใส่ใจ นางอาจเสียชีวิตได้

ในช่วงหนึ่งเดือนที่เผ่าเสวียนเซียว เฟิ่งชิงเฉินเป็นอิสระและไม่ถูกผูกมัด แต่นางไม่รู้ว่าโลกภายนอกกลับตาลปัตรเพราะนาง และนักฆ่ากำลังรอคอยนางอยู่ในความมืดเพื่อให้นางปรากฏตัว

ทุกครั้งที่ก้าวออกไป ต้องป้องกันการถูกลอบสังหาร ไปสถานที่ใดต้องส่งคนไปตรวจสอบล่วงหน้า ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินต้องการแน่นอน นางเข้าใจความหมายของ หวังจิ่นหลิงคำพูด แต่...

มันง่ายสำหรับหวังจิ่นหลิงที่จะพูด แต่มันไม่ง่ายที่จะทำจริง ๆ เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจ และไม่ต้องการคุยเรื่องนี้

"ไปดูข้างหน้ากันเถอะ" เสียงการต่อสู้ข้างหน้าหยุดลง และไม่มีนักฆ่าวิ่งเข้ามา ซึ่งหมายความว่าผู้คุ้มกันที่ซ่อนอยู่ของหวังจิ่นหลิงได้รับชัยชนะ

เมื่อรู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินไม่ต้องการพูดต่อ หวังจิ่นหลิงก็พยักหน้า และทำตาม

ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นเลือดก็ยิ่งแรงขึ้นและหน้าตาของเฟิ่งชิงเฉินยิ่งสง่างาม นางรู้ว่าเพราะคนจำนวนมากในจิ่วโจวจะต้องตาย สำหรับคนบริสุทธิ์ เฟิ่งชิงเฉินไม่อยากจะคิด

เมื่อเขาเข้าไปใกล้มากขึ้น นางเห็นศพมากกว่าสิบศพนอนตายอยู่ และทั้งหมดสวมชุดสีดำ เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าคนไหนคือผู้คุ้มกันที่ซ่อนอยู่ของหวังจิ่นหลิง และคนไหนคือฆาตกร

"คนของเจ้ามีผู้บาดเจ็บล้มตายหรือไม่ ?" นางไม่สามารถรู้ได้ ดังนั้นให้ถามโดยตรง

"มีคนเสียชีวิตสามคน" หวังจิ่นหลิงเหลือบมอง และจำทั้งสามศพได้

“สามศพไหนเป็นขอเขา ? ” เฟิ่งชิงเฉินค้นหาบุคคลที่เสียชีวิตเพื่อป้องกันตัวนางท่ามกลางซากศพ

"คนที่มีเครื่องหมายสีแดงเข้มปักที่คอเสื้อคือผู้คุ้มกันตระกูลหวัง" เครื่องหมายสีแดงเข้มปักอยู่ที่คอเสื้อ เจ้าไม่สามารถมองเห็นได้เว้นแต่เจ้าจะดูอย่างระมัดระวัง เฟิ่งชิงเฉินเดินเข้าไปในกองศพและพบผู้คุ้มกันสามคนของหวังจิ่นหลิง

มีศพอยู่บนพื้นทั้งหมด 17 ศพ และ 14 ศพมีบาดแผลถูกแทงที่คอ อาจเป็นเพราะพวกเขากลัวว่าจะมีใครแกล้งตาย

เฟิ่งชิงเฉินยืนอยู่หน้าศพทั้งสามด้วยสีหน้านิ่งเงียบ หันศีรษะไปครู่หนึ่งแล้วพูดกับหวังจิ่นหลิงว่า “ถ้าข้าพูดตอนนี้ว่า ข้าต้องการรวบรวมศพของพวกเขา และฝังอย่างถูกต้อง มันจะดูหน้าซื่อใจคดไหม ? ”

เพียงเพราะนางตั้งใจลงจากภูเขากับหวังจิ่นหลิงตามลำพัง สามวันของชีวิตที่สดใสของนางก็พังพินาศ นางเกลียดตัวเอง

นางตำหนิตัวเอง และรู้สึกผิดเมื่อนางสั่งให้ฆ่าขอทานที่รุมล้อมนาง เพื่อความอยู่รอด เฟิ่งชิงเฉินไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือและฆ่าคนอื่น

“ไม่หรอก” ความคิดแบบนี้ เขาเคยมีมาก่อน เขาเริ่มชินกับลูกน้องที่ยอมตายแทนเขา ต้องรู้ว่า...

การได้ตายแทนนายถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับทาส

“งั้นก็ฝังพวกเขาซะ เราจะปล่อยให้พวกเขาตายในถิ่นทุรกันดารไม่ได้” เฟิ่งชิงเฉินหยิบมีดออกมาจากร่างของนักฆ่า

มีดยังคงเปื้อนเลือด แต่เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจ เขาหยิบมีดแล้วเดินไปที่พื้นราบซึ่งอยู่ไม่ไกล ใช้มีดขุดดิน หวังจิ่นหลิงไม่ได้หยุดนาง และเขาไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเฟิ่งชิงเฉิน แต่เขามองไปที่เฟิ่งชิงเฉินอย่างเงียบ ๆ

ด้วยความเย็นชา และเห็นอกเห็นใจ เฟิ่งชิงเฉินไม่มีความขัดแย้งในตัวเอง ราวกับว่านางเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

ไม่มีอะไรผิดปกติ เวลาแห่งความทุกข์ยากจะถูกเปิดเผย และความสงสารที่มืดบอดจะทำให้ผู้คนรอบตัวนางหมดแรงไปจนตายไม่มีคนบริสุทธิ์ในโลกนี้

การใช้มีดสังหารขุดหลุมบนพื้นราบนั้นช่างโง่เขลาเสียจริง ๆ นับประสาอะไรกับการขุดเป็นเวลานาน มาว่ากันถึง มือที่ถือมีด...

กำด้ามมีดแน่นในสภาพอากาศหนาวเย็น ฝ่ามือของเฟิ่งชิงเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงในไม่ช้า

แน่นอนว่าไม่ควรเป็นคนใจอ่อนเกินไป หรือมีศิลปะมากเกินไป

เฟิ่งชิงเฉินมองไปที่มือสีแดงของนางด้วยความหดหู่...