บทที่ 767 กลิ่นไม้กฤษณา ข้าไม่รังเกียจที่จะช่วยเจ้า

ผู้อาวุโสหยินหลี่เป็นปรมาจารย์หมากล้อม หากต้องการชนะจำเป็นต้องเล่น “แปลก” ใช้ประตูทางข้าง หมากที่เสด็จอาเก้าใช้ในวันนี้คือหมากที่เฟิ่งชิงเฉินใช้ตอนที่เจอกับซูหว่านในตอนแรก

ครึ่งแรกของเกมดูธรรมดาแต่ส่อถึงความลึกลับ ไม่เพียงแค่ทำลายโครงหมากของฝ่ายตรงข้ามอย่างชาญฉลาด แต่ยังทำให้อีกฝ่ายคาดเดาถึงหมากตนเองไม่ได้ด้วย

วิธีที่แปลกประหลาดและดูยุ่งยาก มันแตกต่างจากหมากของผู้อาวุโสหยินหลี่ที่เล่นเป็นเชิงหมากล้อมอย่างสิ้นเชิง แต่มันมีประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้เล่นหมากล้อมที่นับจำนวนการเดินหมาก แน่นอนว่าวิธีการนี้สามารถใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น หากถูกคนเห็นแล้วมันจะไม่สามารถนำมาใช้ได้อีก

หมากของเสด็จอาเก้านั้นเป็นหมากใหม่ เหมือนกับสัตว์ประหลาดที่ปิดทางหนีของตนเองไว้ด้านหลัง สู้ด้วยการคำนวณจากที่หมากดำนั้นมากกว่าหมากขาว เท่านี้ก็สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้

ต้องรู้ก่อนว่าหมากล้อมมีทั้งหมด 361 ตัว สีขาว 180 สีดำ 181 เสด็จอาเก้าให้ผู้อาวุโสหยินหลี่เป็นฝ่ายเล่นก่อนและใช้สีดำ นั่นไม่ใช่เพราะว่าเสด็จอาเก้าให้เกียรติหรือเคารพอีกฝ่ายแต่อย่างใด เสด็จอาเก้าเขาไม่มีคุณธรรมเช่นนั้น

ในตอนช่วงท้ายของเกม แม้จะไม่ได้สัมผัสหรือรู้จักกันอย่างใกล้ชิด แต่จากสิ่งที่เสด็จอาเก้ามอบให้เขา ผู้อาวุโสหยินหลี่สามารถมองออกว่าเสด็จอาเก้านั้นเป็นคนแบบไหน

ความโอหัง ความจองหอง และความเย่อหยิ่งไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่สำคัญคือเสด็จอาเก้ามีทักษะและพรสวรรค์ในการสนับสนุนความเย่อหยิ่งของเขา บุคคลเช่นนี้มีค่าควรแก่การฝากทรัพย์สินและชีวิตของเขาไว้

แน่นอน ไม่ว่าจะคุ้มค่าหรือไม่ก็ตาม เขาไม่มีทางเลือก เขาต้องเดิมพัน

ผู้อาวุโสหยินหลี่ไม่ปิดบังความชื่นชมในตัวของเขาที่มีต่อเสด็จอาเก้า หากต้องการให้เขาแสดงความสามารถของตนเองออกมา เขายินดีจะให้ความร่วมมือ ผู้อาวุโสหยินหลี่เลิกอ้อมค้อม เขาถามออกไปโดยตรง “เสด็จอาเก้า เจ้าอยากให้ข้าทำอะไร”

เสด็จอาเก้าคาดไว้ว่าความตรงไปตรงมาเช่นนี้จะสามารถสร้างสะพานได้ง่ายกว่า แต่ซีหลิงเทียนอวี่

เสด็จอาเก้าไม่ได้พูด เขานำนิ้วมือจุ่มลงไปในน้ำแล้วเขียนบนโต๊ะว่า “อัครมหาเสนาบดี”

“เจ้าต้องการให้ข้าจัดการโจ่วอันฟู่?” โจ่วอันฟู่ อัครมหาเสนาบดีแห่งซีหลิง เป็นชายที่องค์หญิงแห่งซีหลิงชื่นชม และเป็นคนที่ลดทอนอำนาจของผู้อาวุโสหยินหลี่

“ไม่ ข้าหวังว่าผู้อาวุโสจะมาแทนที่เขา” จัดการกับโจ่วอันฟู่ไม่จำเป็นต้องให้ผู้อาวุโสหยินหลี่ลงมือ ผู้ที่เอาแต่เล่าเรียนศึกษาตำรา แต่กลับสามารถขึ้นมาถึงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีได้ จะต้องมีจุดที่ไม่สะอาดอยู่มากมาย

ตราบใดที่ฮองเฮาและซีหลิงเทียนอวี่เคลื่อนไหว แม้จักรพรรดิจะไม่ยินยอมที่จะเปลี่ยนอัครมหาเสนาบดีก็เป็นไปไม่ได้ อีกอย่างโจ่วอันฟู่เป็นอัครมหาเสนาบดีมานานถึงขนาดนี้ จักรพรรดิซีหลิงก็ไม่ค่อยพอใจกับเขาเท่าไหร่ เมื่อมีเหตุผลที่ดีให้กับจักรพรรดิสักหนึ่งข้อ แน่นอนว่าจักรพรรดิจะต้องยอมเปลี่ยนอัครมหาเสนาบดีคนใหม่อย่างแน่นอน

หัวใจของผู้อาวุโสหยินหลี่สั่นไหว ดวงตาที่สงบนิ่งของเขาก็มีประกายแวววาว

ไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถปฏิเสธความยั่วยวนของอำนาจได้ แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเขาแล้ว อย่าว่าแต่เป็นอัครมหาเสนาบดีเลย แค่เป็นตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งที่มีอำนาจยังเป็นไปไม่ได้

ผู้อาวุโสหยินหลี่ระงับความลังเลในหัวใจของเขา พูดในเชิงปฏิเสธตนเองออกมา “ท่านอ๋องกำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม หรือว่าท่านอ๋องไม่รู้ว่าจักรพรรดิไม่พอใจตระกูลหลินของข้ามากแค่ไหน จักรพรรดิจะยอมให้ข้าเข้าไปรับใช้ในพระราชวังได้อย่างไร”

เสด็จอาเก้ารู้ว่าผู้อาวุโสหยินหลี่ถูกล่อลวง จึงเกลี้ยกล่อมเขาด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ตอนนั้นก็คือตอนนั้น ตอนนี้ก็คือตอนนี้ สถานการณ์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากถูกทอดทิ้งมานานหลายปี ตระกูลหลินยังรักษาตัวอยู่ได้อย่างปลอดภัย หากผู้อาวุโสหยินหลี่สามารถทำให้จักรพรรดิเห็นความจงรักภักดีของตระกูลหลิน และความช่วยเหลือที่มีต่อราชสำนัก การที่ตระกูลหลินจะผงาดขึ้นอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

ทุกอย่างในโลกล้วนขึ้น ๆ ลง ๆ หัวใจของจักรพรรดินั้นเป็นสิ่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้มากที่สุด ยี่สิบปีที่ผ่านมาจักรพรรดิเพียงแค่ไม่สนใจตระกูลหลิน เขาไม่ได้มีอคติกับตระกูลหลินแต่อย่างใด แม้เรื่องสั่งให้แต่งงานกับน้องสาวตนเองจะเป็นความน่าอับอายของผู้อาวุโสหยินหลี่ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังเหลือทางออกให้กับตระกูลหลินเสมอ

“ไม่ยากงั้นหรือ? หากไม่ยากทำไมตระกูลหลินถึงได้ตกต่ำถึงขนาดนี้ ทำไมชายชราคนนี้ถึงหดหู่ใจ ท่านอ๋อง ด้วยอายุของข้าในทุกวันนี้ มันไม่ง่ายเลยที่จะได้เป็นอัครมหาเสนาบดี” ผู้อาวุโสหยินหลี่ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนกับเสด็จอาเก้า สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นชีวิตของเขาไม่ต่างอะไรกับตายไปแล้ว เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเสด็จอาเก้าจะช่วยเหลือเขา

เสด็จอาเก้าหัวเราะอย่างเยือกเย็น “หากผู้อาวุโสหยินหลี่ผู้อาวุโสคิดว่าตนเองไม่สามารถทำได้ งั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะให้ความช่วยเหลือ”