บทที่ 768 หึง แอบกินก็ต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อย

ชายชราหลังค่อมหมอบลงกับพื้น ไม่มีจิตสังหารหรือการป้องกันตัว แค่เสด็จอาเก้ายกเท้าขึ้นก็สามารถเหยียบอีกฝ่ายจนเสียชีวิตได้ เมื่อรับรู้อย่างแน่ชัดแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรู เสด็จอาเก้าก็ลดการป้องกันของเขาเช่นกัน

“ฝ่าบาท? ฝ่าบาทของเจ้าคือผู้ใด?” เสด็จอาเก้าค้นพบว่ากลิ่นไม่ได้ทำให้เขาอึดอัด แต่กลิ่นนั้นติดเสื้อผ้าและคงอยู่เป็นเวลานาน และเมื่อเข้าใกล้ตัวเขาก็สามารถได้กลิ่นของไม้กฤษณา

ใช่ กลิ่นของไม้กฤษณา กลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นกายของผู้หญิงเป็นอย่างมาก เมื่อได้กลิ่นนี้ก็ทำให้ผู้อื่นรู้ได้ทันทีว่าเขาไปที่ไหนหรือทำอะไรมา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ใบหน้าของเสด็จอาเก้าก็ดำขึ้นมาทันที ในตอนนั้นเขาพอจะรู้แล้วว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร

ชายชราหลังค่อมผมขาวถูกเสด็จอาเก้าทำให้ตกใจ ขานอนลงบนพื้น พูดออกมากับร่างกายที่สั่นเทา “องค์ชายได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ข้าน้อยทำตามคำสั่งของฝ่าบาท ฝ่าบาทตรัสว่าองค์ชายไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าใกล้ ข้าจึงไม่กล้าใช้สาวงามตัวจริง จึงใช้กลิ่นของไม้กฤษณาแทน เพื่อให้คนอื่นเชื่อว่าองค์ชายได้ออกจากเรือนดอกไม้แห่งนี้จริง”

แน่นอน สิ่งที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้คือทำให้ภรรยาขององค์ชายผู้นี้โกรธ คำพูดนี้ไม่กล้าพูดออกมา เกรงว่าจะถูกฆ่าตายตรงนี้

“ฝ่าบาทของพวกเจ้าช่างใจดีเหลือเกิน ฝากบอกเขาแทนข้าด้วย......น้ำใจนี้ข้าได้รับไว้แล้ว แล้วสักวันหนึ่งข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เพื่อเป็นการตอบแทน” ได้ยินชายชราพูดเช่นนี้ เสด็จอาเก้าสามารถมั่นใจได้เลยว่า คนที่ทำเรื่องแบบนี้กับเขาจะต้องเป็นซีหลิงเทียนอวี่

ไอ้สารเลว อยู่ไกลถึงตงหลิงยังไม่วายจะตามรังควานเขา

เสด็จอาเก้าสะบัดแขนเสื้อของเขาและเข้าไปในรถม้าพร้อมกับกลิ่นหอมแปลก ๆ ทั่วร่างกาย ชายชราหลังค่อมผมขาวก้มหน้าลงจนกระทั่งรถม้าของเสด็จอาเก้าจากไป ตอนนั้นเขาถึงลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

“ฝ่าบาทนะฝ่าบาท ท่านมีความจำเป็นอะไรต้องทำเช่นนี้ ข้าต้องยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยท่านจัดการกับองค์ชายผู้นี้ แต่องค์ชายผู้นี้กลับไม่สนใจ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังนึกถึงฝ่าบาทอีกด้วย ฝ่าบาท ขอให้ท่านโชคดี ข้าช่วยท่านได้เพียงเท่านี้”

ชายชราเดินไปที่เรือนดอกไม้อย่างสั่นเทา ด้านนอกของเรือนดอกไม้เต็มไปด้วยคนของซีหลิงเทียนอวี่ ชายชราจึงไม่ต้องกังวลว่าการกระทำเมื่อสักครู่ของเขาจะรั่วไหล

ที่จริงเสด็จอาเก้าก็ไม่ได้ไม่สนใจถึงขนาดที่ชายชราผู้นี้คิด อย่างน้อยเขาก็ไม่ชอบกลิ่นที่ติดอยู่บนร่างกายของเขาในตอนนี้ เมื่อถึงโรงเตี๊ยม เสด็จอาเก้าไม่ได้กลับเข้าไปห้องของเขาในทันที แต่ขอให้เจ้าของโรงเตี๊ยมเตรียมเสื้อผ้าและน้ำให้เขาอาบ

แต่หลังจากแช่ตัวไปสักพักกลิ่นหอมบนร่างกายของเขาก็ยังไม่จางหายไปกลิ่น มันแทรกซึมเข้าไปในผิวหนังของเขา ไม่ใช่ยาพิษแต่ไม่สามารถขจัดมันออกไปได้ เสด็จอาเก้ารู้ว่าซีหลิงเทียนอวี่ต้องการจัดการกับเขา แน่นอนว่ามันไม่ใช่สิ่งของธรรมดา กลิ่นนี้เกรงว่าคงไม่มีทางเอาออกได้ในระยะเวลาอันสั้น

เสด็จอาเก้าเปลี่ยนชุดที่เหมือนเดิมทุกประการ จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้อง

เฟิ่งชิงเฉินไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ นางไม่ได้มีนิสัยที่รอเปิดประตูให้คนอื่น นางเข้านอนไปตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเสด็จอาเก้าเปิดประตู เสียงผลักประตูของเสด็จอาเก้าก็ทำให้นางตื่นขึ้นมา

เมื่อฝันดีถูกคนรบกวน เฟิ่งชิงเฉินพึมพำอย่างไม่พอใจ แอบสาปแช่งเสด็จอาเก้าในใจ ไม่รู้จักเดินเบา ๆ หรือไง จะต้องทำให้นางตื่นให้ได้ใช่ไหม ลุกขึ้นมานั่งด้วยความงุนงง แต่เมื่อได้กลิ่นหอมแปลก ๆ นางก็ตื่นขึ้นทันที

“ปะ......” แสงพร่างพราวพุ่งออกมาจากเตียงและห้องก็สว่างขึ้น เท้าของเสด็จอาเก้าแข็งทื่อ รีบนำมือออกมาปิดตาของเขา ในขณะเดียวกันก็กล่าวออกมาว่า “ข้าเอง”

“เสด็จอาเก้า มีเจ้าคนเดียวงั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินถือไฟฉายในมือข้างซ้าย มือขวาถือปืน ซึ่งปืนอยู่ในสภาพพร้อมยิ่ง หากเสด็จอาเก้าตอบสนองช้ากว่านี้ นางคงยิงมันออกไปแล้ว

ไม่แปลกที่นางจะตอบสนองเร็วถึงขนาดนี้ ที่จริงร่างกายของเสด็จอาเก้านอกจากกลิ่นหอมของต้นไผ่แล้ว มันไม่เคยมีกลิ่นอื่นอยู่เลย เมื่อได้กลิ่นอันแปลกประหลาดอย่างกะทันหัน นางก็ตอบสนองทันที

เฟิ่งชิงเฉินวางปืนที่อยู่ในมือลง วางไฟฉายไว้บนเตียง จุดตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะ แสงเทียนสีส้มกะพริบเล็กน้อย ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ห้องสว่างไสวโดยไม่พร่ามัวเกินไป

เฟิ่งชิงเฉินปิดไฟฉาย พบว่ากลิ่นหอมอันแปลกประหลาดนี้มาจากร่างกายของเสด็จอาเก้า ขมวดคิ้ว มือทั้งสองข้างของนางจับไปยังหัวไหล่ของเสด็จอาเก้า จ้องมองอย่างระมัดระวัง ดวงตาอันงดงามของนางเต็มไปด้วยการหยอกล้อ ทำให้เสด็จอาเก้ารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“เสด็จอาเก้า นี่เจ้ากลับมาจากที่ไหน?” เฟิ่งชิงเฉินเลิกการกระทำนั้นของนางทันทีเมื่อรู้สึกได้ รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏออกมาพร้อมกับคำถาม แต่รอยยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เย็นชา มันคือรอยยิ้มแห่งความเสแสร้ง