บทที่ 769 จ้องมองด้วยความผูกพัน ถูกคนสะกดรอยตาม

ยิ่งคิดเฟิ่งชิงเฉินก็ยิ่งรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม นางดึงผ้าห่มออกมา ฝั่งร่างทั้งร่างไว้ในผ้าห่มแล้วม้วนเป็นวงกลม นี่คือตัวอย่างท่าทางของคนที่รู้สึกไม่ปลอดภัย

มือที่ถอดเสื้อผ้าออกของเสด็จอาเก้าแข็งทื่อ ไม่เข้าใจว่าเฟิ่งชิงเฉินเป็นอะไรไป หรือว่านางจะอารมณ์เสียเพราะเรื่องของจั่วอั้น?

ดูเหมือนว่าใช่ เสด็จอาเก้าพยักหน้าด้วยความเข้าใจ แต่ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถอดเสื้อผ้าออกอีกหนึ่งชั้น เช็ดมือและเดินไปข้างเตียง

ร่างกายของเฟิ่งชิงเฉินขดอยู่ในผ้าห่ม บ่งบอกว่าไม่อยากให้เสด็จอาเก้าเข้ามานอนด้วย เสด็จอาเก้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่จริงก็ไม่รู้ว่าทำไมเฟิ่งชิงเฉินจึงสงสัยถึงขนาดนี้ โชคดีที่เขาอาบน้ำก่อนที่กลับเข้ามาในห้อง

เฟิ่งชิงเฉินแสดงให้เห็นว่านางไม่มีความสุขอย่างชัดเจน เสด็จอาเก้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ก้าวก่ายอีกฝ่ายเพื่อสร้างปัญหา กลิ่นเครื่องสำอางและแป้งบนตัวของเขายังคงอยู่อย่างชัดเจน แม้แต่เขาเองก็ไม่ชอบมัน คิดว่าเสด็จอาเก้าก็คงไม่มีทางชอบ เขาจึงรอให้กลิ่นจางลงก่อนแล้วค่อยเข้าไปนอน

ดังนั้นเสด็จอาเก้าจึงยืนอยู่ข้างเตียงเช่นนั้นโดยไม่เคลื่อนไหว

คนทั้งคนยืนอยู่ตรงนี้ ต่อให้เฟิ่งชิงเฉินจะสะกดจิตตนเองให้รีบหลับไป นับแกะเป็นพันตัว แต่ก็ยังไม่สามารถข่มตาหลับได้

แต่ถึงกระนั้นเฟิ่งชิงเฉินก็สั่งตัวเองไม่ให้เคลื่อนไหว และห้ามหันไปเป็นอันขาด ครั้งนี้เสด็จอาเก้าจะต้องอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นนางไม่มีทางหายโกรธอย่างแน่นอน

เสด็จอาเก้าไม่ชอบใกล้ชิดกับผู้หญิง แต่เขาก็เคยสัมผัสตนเองแล้วไม่ใช่หรือ มีหนึ่งก็ต้องมีสอง ใครจะไปรู้ว่ากลิ่นเครื่องสำอางพวกนี้มันมาจากไหน......

เฟิ่งชิงเฉินต้องการคำอธิบาย เสด็จอาเก้าไม่มีทางอธิบายออกมา ทั้งสองคนแข็งทื่ออยู่แบบนั้นทั้งคืน เฟิ่งชิงเฉินนอนอยู่บนเตียงแต่ไม่ได้หลับ เสด็จอาเก้าเองก็ยืนอยู่ข้างเตียงและไม่ได้หลับเหมือนกัน เมื่อถึงวันรุ่งขึ้น ใบหน้าของทั้งสองคนดูไม่ค่อยดีนัก

“ฮึ......”

ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินลุกขึ้นมาและเดินผ่านเสด็จอาเก้า นางหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่สนใจ ไม่สนว่าใบหน้าของเสด็จอาเก้าจะน่าเกลียดแค่ไหน นางตรงไปล้างตัวและทำอาหารเช้า

เมื่อเสด็จอาเก้าลองดมกลิ่นบนร่างกายของตนเอง รู้ว่ามันหายไปจนแทบจะหมดแล้ว เขาจึงรีบไปเก็บข้าวของและรับประทานอาหารเช้ากับเฟิ่งชิงเฉิน

หลังจากเห็นเสด็จอาเก้าไม่มีท่าทีหวาดผวาหรือขาดความมั่นใจในตนเองหลังจากที่กระทำความผิดมา เฟิ่งชิงเฉินขมวดคิ้ว สุดท้ายตัดสินใจถามออกไป เมื่อคืนเนื่องจากเรื่องของจั่วอั้นนั้นสร้างแรงกดดันอย่างมาก ประกอบกับสภาพแวดล้อมซึ่งไม่คุ้นเคย จึงทำให้อารมณ์ไม่คงที่และขาดสติ

หลังทานอาหารเช้าเรียบร้อย เฟิ่งชิงเฉินกระแอมในลำคอ จงใจเอ่ยปากถามเหมือนไม่ใส่ใจ “แฮ่ม แฮ่ม เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?”

“ไปเรือนดอกไม้เพื่อพบใครคนหนึ่ง” เห็นเฟิ่งชิงเฉินพูดเรื่องเมื่อคืนวานขึ้นมา เสด็จอาเก้าพูดออกไปอย่างไม่ร้อนใจ

“เจ้าแพ้กลิ่นหอมไม่ใช่หรือ? ทำไมเมื่อวานถึงได้มีกลิ่นแปลก ๆ ติดตัวเจ้ามา และข้าก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะแพ้แต่อย่างใด” ตอนนี้เฟิ่งชิงเฉินเพิ่งนึกได้อย่างกะทันหันว่า บางที่เสด็จอาเก้าอาจจะไม่รู้ว่าตนเองกำลังโกรธเรื่องอะไร

นางมีความรู้สึกคับข้องใจอยู่ลึก ๆ

ผู้ชายคนนี้เวลาที่ควรฉลาดกลับโง่อย่างบอกไม่ถูก แต่เวลาที่ไม่ควรฉลาดกลับฉลาดจนน่ากลัว

เสด็จอาเก้ารู้สึกโกรธเมื่อนางกับหวังจิ่นหลิงอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไป แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า นางเองก็รู้สึกโกรธเมื่อเห็นเขาอยู่ใกล้กับผู้หญิงคนอื่นมากเกินไปเช่นกัน

ซูหว่าน ฉู่ฉางฮว๋า และอีกหลายคน แม้เสด็จอาเก้าจะไม่ได้ใกล้ชิดกับพวกเขามากนัก แต่......ทั้งสองคนเป็นผู้ที่น่าจับตามองของตำแหน่งพระชายาอ๋องเก้า

นางเองก็รู้สึกกังวล รู้สึกกลัว

เสด็จอาเก้ายังไม่มีพระชายา นางถึงได้อยู่กับเสด็จอาเก้าอย่างสบายใจ หากเสด็จอาเก้ามีพระชายาขึ้นมา แบบนั้นนางควรทำเช่นไร?

นางจะสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ช่างไร้ยางอายเช่นนี้กับเสด็จอาเก้าได้อีกอย่างนั้นหรือ ตนเองจะยอมเป็นมือที่สามผู้น่ารังเกียจได้งั้นหรือ?