บทที่ 770 แกะอ้วน จับเป็นเสด็จอาเก้า

ในเมื่อสาวงามโผเข้ากอดเขา เสด็จอาเก้าจะปฏิเสธได้อย่างไร เขาพูดอย่างอ่อนโยนว่า "สายลับของซีหลิงนั้นไม่เลวเลย"

“เราถูกจับได้?” เฟิ่งชิงเฉินถามด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาอยู่ที่นี่เพียงวันเดียวก็ถูกค้นพบ แล้วพวกเขาจะแต่งตัวไปทำไม

"อืม"

“ถ้าเช่นนั้นเราต้องเปลี่ยนแผนหรือไม่?”

“ทำไมต้องเปลี่ยนแผน ถูกจับได้ก็คือถูกจับได้” เสด็จอาเก้าเสียบปิ่นให้นางเสร็จก็ดึงมือออก

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ถามอีกต่อไป นางขอให้พ่อค้าเร่นำกระจกทองสัมฤทธิ์มาให้ และมองดูอย่างตั้งใจ แม้ว่าพ่อค้าเร่จะตกใจกับสายตาเย็นชาของเสด็จอาเก้า แต่เขาก็ต้องทำหน้าที่พ่อค้าในการชมเพื่อให้ขายของได้

ตอนแรกเฟิ่งชิงเฉินอยากซื้อ แต่นางมีเงินไม่มากนัก นางก็ไม่ได้พูดอะไร และเสด็จอาเก้าก็พูดขึ้นก่อน “ซื้อเถอะ”

"สายตาเฉียบคมมาก ปิ่นดอกเหมยนี้มีเพียงอันเดียว และนี่เป็นงานแกะสลักที่ดีมาก..."

พ่อค้าเร่คอยแนะนำว่าปิ่นนี้ดีอย่างไร แต่เสด็จอาเก้าขัดจังหวะเสียก่อน: "เท่าไหร่?"

เท่าไหร่?

คนขายตาเป็นประกาย ราวกับเจอแกะอ้วนที่เมื่ออ้าปากพูดก็ถามถึงราคา

คนขายของชำมองไปที่เฟิ่งชิงเฉิน จากนั้นมองไปที่เสด็จอาเก้า จากนั้นเขาก็กลืนน้ำลาย และพูดอย่างกล้าหาญ: "สองตำลึง"

ปิ่นนี้มีค่ามากสุดเหรียญทองแดงสิบเหรียญ และเงินสองตำลึงสามารถซื้อของทุกอย่างในแผงขายของเขาได้

เสด็จอาเก้าเห็นว่าปิ่นนี้ราคาถูกมาก เขาไม่ได้ต่อราคา แต่เมื่อจะจ่ายเงิน เขาก็พบว่า "ไม่ได้นำเงินมา"

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เสด็จอาเก้าก็ลืมเอาเงินออกมาด้วย และเขาก็ยืนอยู่หน้าแผงด้วยความลำบากใจ

นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขากับเฟิ่งชิงเฉินอยู่ด้วยกันบนท้องถนน เขาตั้งใจจะซื้อของให้เฟิ่งชองเฉิน แต่สุดท้าย...

เสด็จอาเก้ามองไปที่ปิ่นปักผมที่เขาปักด้วยตัวเองบนศีรษะของเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าเขาอยากจะดึงออก แต่เขาก็ไม่สามารถให้คนอื่นซื้อได้

เขาไม่มีเงินติดตัวเลย ควรจะแย่งชิงไปเลยดีไหม?

เสด็จอาเก้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่าวิธีนี้เป็นไปได้ ขณะที่เขากำลังจะดึงเฟิ่งชิงเฉินออกไป จู่ๆ เฟิ่งชิงเฉินก็หัวเราะ ดึงมือออกแล้วหยิบกระเป๋าเงินออกมา

“ข้ามี” เมื่อรู้ว่าปิ่นนี้ไม่มีค่ามากมายนัก แต่เสด็จอาเก้าต้องการซื้อมัน เฟิ่งชิงเฉินจึงจ่ายเงินสองตำลึงอย่างง่ายดาย

เงินสองตำลึงสามารถเห็นความลำบากใจของเสด็จอาเก้า มันคุ้มค่ามาก

เสด็จอาเก้าเป็นเจ้าแห่งกลอุบาย แต่ในหลายเรื่องเขาเหมือนคนโง่คนหนึ่ง

คนขายรับเงินด้วยรอยยิ้ม หน้าของเขาบานเป็นดอกเบญจมาศ เขายังคงชมปิ่นปักผมว่าสวยงาม แต่ในใจของเขานั้นแอบด่าลูกค้าโง่สองคนอยู่

ด้วยเหตุนี้เฟิ่งชิงเฉินที่เขาเรียกว่าคนโง่จึงก้าวไปข้างหน้า และพูดกับเขาว่า "จะด่าเราว่าโง่ก็ด่ามาตรง ๆ เจ้าเป็นพ่อค้าที่ไม่มีความซื่อสัตย์ หลอกลวงคน ปิ่นนี้ราคาแค่ไม่เท่าไหร่ เรียกเงินถึงสองตำลึง กล้ามาก”

จากนั้นเฟิ่งชิงเฉินก็เดินออกไป ทิ้งให้พ่อค้ายืนตกตะลึงอยู่หน้าแผงขายของ

ข้าคิดว่าข้าเจอคนโง่ แต่เขากลับกลายเป็นคนฉลาด ทันใดนั้น พ่อค้าเร่ก็พบว่าเงินสองตำลึงในมือของเขาร้อนมาก

เสด็จอาเก้าสังเกตเห็นว่าหูของเขาร้อนมาก เสด็จอาเก้าก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ารู้ว่าปิ่นนี้มีค่าแค่สิบเหรียญ แต่ทำไมเจ้ายังซื้อ”