บทที่ 771 ในที่สุดเสด็จอาเก้าได้กินข้าวฝีมือเฟิ่งชิงเฉิน

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ แต่การเจตนาฆ่าก็เพิ่มมากขึ้น เมื่อเผชิญกับการประชดประชันของเว่ยหัว เสด็จอาเก้าก็ไม่สนใจ และตำหนิเขาในทันที “ใต้ท้าวเว่ยถ่อมตัวเกินไป พูดถึงศักดิ์ศรีของข้าแล้ว จะเปรียบเทียบกับชื่อเสียงอันเน่าเฟะขององครักษ์เสื้อแพรได้เช่นไรกัน”

แม้ว่าองครักษ์เสื้อแพรในซีหลิง และองครักษ์เสื้อแพรในตงหลิงจะเป็นคนสนิทของจักรพรรดิเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีชื่อเสียงที่ดี

สำหรับองค์กรทั้งสองนี้ เว้นแต่จักรพรรดิ คนอื่นต่างหวาดกลัว

การที่เสด็จอาเก้าตำหนิอย่างเปิดเผยไปเมื่อครู่นั้นทำให้ใต้ท้าวเว่ยเกิดความเกลียดชัง เขาวางดาบในมือลง และขู่ว่า: "ขอแค่จับเสด็จอาเก้าแห่งตงหลิงได้ ชื่อเสียงเน่าเฟะแล้วอย่างไรกัน ตงหลิงจิ่ว ใต้ท้าวผู้นี้จะทำให้ฝ่าบาททุกข์ทรมาน"

“จับข้าได้หรือไม่ อยู่ที่เจ้า” เสด็จอาเก้าแสดงความรังเกียจ ในขณะเดียวกันก็ยกย่องจักรพรรดิแห่งซีหลิงสำหรับการกระทำที่ยอดเยี่ยม การจับเขาทั้งเป็นมีประโยชน์มากกว่าการฆ่าเขา

"เสด็จอาเก้า ฝ่าบาทคิดว่าตัวเองสูงเกินไปหรือเปล่า ข้าจะจัดการฝ่าบาทเอง ฝ่าบาทคิดว่านี่คือตงหลิงที่ฝ่าบาทจะทำอะไรก็ได้หรือ? วันนี้ข้าจะให้ท่านเห็นว่าองครักษ์เสื้อแพรของซีหลิงทรงพลังเพียงใด "เว่ยหัวดึงดาบอย่างไม่มีการเตือนล่วงหน้า

เว่ยหัวกระโดดขึ้นอย่างปราศจากลูกเล่น มีเพียงพละกำลังและความเร็วเท่านั้นที่ถือดาบในมือทั้งสองข้างแล้วฟันจากบนลงล่าง

เขาต้องการจับเป็นเสด็จอาเก้า แต่การกระทำครั้งนี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า ถ้าเสด็จอาเก้าไม่หลบ เขาก็จะตาย

หุหุ... พลังงานของดาบตัดผ่านความว่างเปล่า เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกเพียงว่ามีพลังที่แข็งแกร่งพุ่งเข้าหานาง ทำให้นางไม่สามารถขยับได้...

ให้ตายเถอะ คู่ต่อสู้แข็งแกร่งมากจริง ๆ

แววตาของเฟิ่งชิงเฉินดูกังวล นางกัดฟันกรอด พร้อมทั้งแฝงด้วยรัศมีกดขี่ นางยกปืนในมือขึ้น และพยายามยิงคู่ต่อสู้ แต่การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้เร็วเกินไป

เสด็จอาเก้าจดจ่ออยู่กับสิ่งสองสิ่ง เขาเกรงว่าเฟิ่งชิงเฉินได้รับผลกระทบจากพลังงานดาบของเว่ยหัว ดังนั้นเขาจึงรีบผลักเฟิ่งชิงเฉินไปด้านหลัง "ระวัง"

"บูม..." เฟิ่งชิงเฉินถอยหลังไปหนึ่งก้าว กระสุนผิดวิถีไปหน่อย นางยิงไปโดนกำแพงจนประกายไฟพุ่ง

เมื่อเฟิ่งชิงเฉินยืนหยัดได้ เสด็จอาเก้าก็ชักดาบที่เอวของเขาออกมาแล้ว และสกัดการโจมตีของเว่ยหัว "เพ้งงง..."

เว่ยหัวเกิดความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าการฝีมือของเสด็จอาเก้าจะสูงขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เขากล้ามาที่ซีหลิงคนเดียว

โอกาสมาแล้ว!

เฟิ่งชิงเฉินไม่มีเวลาซ่อนปืน นางยิงปืนใส่เว่ยหัว เว่ยหัวเพิ่งเห็นประกายไฟที่กระพริบบนผนัง และรู้ว่าควรระวังอาวุธที่ซ่อนอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉิน แม้ว่าการเคลื่อนไหวของเขานั้นรวดเร็ว แต่การเคลื่อนไหวของเฟิ่งชิงเฉินเร็วกว่า

"ปั้ง ปั้ง..." เฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจว่านางจะหมดกระสุนไปเท่าไหร่ นางยิงปืนใส่เว่ยหัวอย่างต่อเนื่อง

"ปั้ง ปั้ง..." กระสุนสามในห้านัดโดนหัวไหล่ของเว่ยหัว เฟิ่งชิงเฉินพอใจมาก นางพูดกับเสด็จอาเก้าอย่างเย็นชาว่า : "ช่วยข้าป้องกันด้วย"

“ได้” เสด็จอาเก้าตอบอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้เฟิ่งชิงเฉินคล้ายกับตอนที่นางบัญชาการรบในวัง สงบ เยือกเย็น ไร้อารมณ์ ไร้ความลังเล ราวกับเครื่องจักรที่มีเป้าหมายที่จะทำลายคู่ต่อสู้

“จัดการ ฆ่าผู้หญิงซะ เก็บเสด็จอาเก้าไว้ก่อน” เว่ยหัวที่กำลังบาดเจ็บรีบออกคำสั่ง

“รับทราบ”

ผู้ที่มาที่นี่ในวันนี้ล้วนเป็นขององครักษ์เสื้อแพรฝีมือดี จุดประสงค์ของพวกเขานั้นง่ายมากนั่นคือการจับเสด็จอาเก้า หากครั้งนี้หลุดมือไป ครั้งต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะจับได้ตอนไหน