บทที่ 796 พยาน จวนอ๋องเก้าเป็นพยานได้

ขุนนางนางทั้งสามของศาลต้าหลี่สีหน้าดูไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ถูกครอบงำโดยเฟิ่งชิงเฉิน พวกเขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าคำพูดนี้ของเฟิ่งชิงเฉินทำให้พวกเขาต้องแบกรับภาระมากมายแค่ไหน

หัวหน้าฝ่ายคดีอาญาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเข้าใจคำพูดของเฟิ่งชิงเฉิน ตอนนั้นสีหน้าของเขาน่าเกลียดเป็นอย่างมาก ดวงตาแทบทะลักออกมา เขาดูเหมือนคนตาย หากมีเด็กมาเห็นคงรู้สึกหวาดกลัว

หัวหน้าฝ่ายคดีอาญาโกรธจนตัวสั่น ยกมือขึ้นชี้ไปทางเฟิ่งชิงเฉินอยู่หลายครั้งเหมือนต้องการสาปแช่ง แต่ทุกครั้งที่ยกมือขึ้นเขาก็ต้องเผชิญกับดวงตาอันแสนอาฆาตของเฟิ่งชิงเฉิน

เมื่อเห็นดวงตาแห่งความอาฆาตของเฟิ่งชิงเฉิน ถึงกับยกมือไม่ขึ้น หัวหน้าฝ่ายคดีอาญาพึมพำออกมาว่า “เฟิ่งชิงเฉิน เจ้า เจ้า......”

หัวหน้าฝ่ายคดีอาญาเก่งเรื่องการทรมานผู้คน แต่เขาไม่เก่งเรื่องการต่อปากต่อคำ เพิ่งจะพูดขึ้นมา ก็ถูกเฟิ่งชิงเฉินขัดคำพูดอย่างไม่เกรงใจ “ข้าทำไมงั้นหรือ ท่านหัวหน้าฝ่ายคดีอาญาผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าคิดว่าข้าเป็นเหมือนองครักษ์เสื้อโลหิตของพวกเจ้าที่ชอบสร้างความวุ่นวายและใส่ร้ายผู้อื่นอย่างไร้เหตุผลงั้นหรือ ไม่ ข้าเฟิ่งชิงเฉินไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น สิ่งที่ข้าพูดออกมาไปเมื่อสักครู่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าสร้างขึ้นมาเอง แต่ทั้งหมดที่ข้าพูดออกไปล้วนเป็นความจริง และข้าได้เห็นมันด้วยตาของข้าเอง

ไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้นที่เคยเข้าไปในองครักษ์เสื้อโลหิต แม่ของข้าก็เคยเข้าไปในองครักษ์เสื้อโลหิตด้วยเช่นกัน องครักษ์เสื้อโลหิตของพวกเจ้าน่ารังเกียจเพียงใด ข้าก็เห็นมาไม่น้อย หากให้พูดออกมา สามวันก็คงพูดไม่หมด

องครักษ์เสื้อโลหิตของพวกเจ้าเข้ารับตำแหน่งแต่กลับไม่ปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง ไม่เคยคิดจะลงโทษผู้ก่ออาชญากรรมโดยแท้ ร่วมมือกับขุนนางทุจริต กลั่นแกล้งคนดี รังแกประชาชน ไม่ถามถึงเรื่องราวหรือความเป็นมา ลงโทษผู้คนเหมือนผักปลา มันก็ไม่ต่างอะไรกับโจรในเครื่องแบบของตงหลิง อย่างพวกเจ้าเรียกว่ากบฏแผ่นดินยังน้อยไปด้วยซ้ำ!”

เฟิ่งชิงเฉินกล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ พูดด้านมืดขององครักษ์เสื้อโลหิตออกมาอย่างไม่เกรงใจ นางไม่สนใจว่าองครักษ์เสื้อโลหิตจะคิดอย่างไร นางแค่ต้องการทำลายองครักษ์เสื้อโลหิตให้สิ้นซากเท่านั้น

“พูดถูก พูดถูก แม่นางเฟิ่งพูดถูก องครักษ์เสื้อโลหิตชอบรังแกประชาชนอย่างพวกเรา เห็นกันอยู่ว่ามีหน้าที่ตรวจสอบและควบคุมการทำงานของขุนนาง แต่กลับไม่ควบคุม เอาแต่จับประชาชนอย่างพวกเรา” ที่นั่งด้านข้าง ชายชรารูปร่างเตี้ยในชุดคลุมผู้หนึ่งกล่าวออกมา มันเป็นเสียงที่ฟังดูไม่พอใจองครักษ์เสื้อโลหิตเป็นอย่างมาก

เมื่อมีผู้นำปรากฏตัวออกมา ประชาชนซึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่ก็มีความกล้าขึ้นมาทันตา แต่ละคนตะโกนให้กำลังใจเฟิ่งชิงเฉิน เห็นได้ชัดว่าในสายตาของประชาชน องครักษ์เสื้อโลหิตนั้นน่ารังเกียจแค่ไหน

บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เพียงแค่คำพูดของคนเพียงคนเดียว ทำให้ประชาชนที่เหลือกล้าแสดงความคิดเห็นออกมา ทุกคนต่างสาปแช่งหัวหน้าฝ่ายคดีอาญาไม่รู้จบ

ตงหลิงจื่อลั่วและองค์ชายรองซึ่งซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดแอบชื่นชมเฟิ่งชิงเฉินที่วางแผนได้อย่างแนบเนียน ไม่เพียงแค่เตรียมข้อความในการกล่าวหา แต่ยังเตรียมพร้อมในด้านที่เหลือไว้ด้วย

มีคนเป็นผู้นำในการโห่ร้องด้านล่าง เพื่อให้ทุกคนยืนอยู่ข้างเฟิ่งชิงเฉิน ตราบใดที่เฟิ่งชิงเฉินแสดงหลักฐานการแก้ตัว ต่อให้องครักษ์เสื้อโลหิตแสดงหลักฐานที่ดีกว่า พิสูจน์สิ่งซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานว่าเฟิ่งชิงเฉินนำตัวนักโทษออกไปจากเรือนจำก็ไม่มีทางที่ใครจะเชื่อพวกเขา เนื่องจาก......

องครักษ์เสื้อโลหิตเก่งในเรื่องการสร้างหลักฐานเพื่อทำร้ายคนดี หลักฐานที่องครักษ์เสื้อโลหิตนำออกมาไม่ว่าจะเป็นจริงหรือเท็จ ทั้งหมดจะถูกเฟิ่งชิงเฉินกำหนดว่ามันเป็นเท็จ ถึงเวลานั้นต่อให้มีพยานตัวบุคคลมาก็ตาม พวกเขาก็ไม่มีทางทำอะไรเฟิ่งชิงเฉินได้

ลึกล้ำ น่ากลัวเป็นอย่างมาก

หากไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้าเข้าไปในพระราชวังเมื่อคืนวาน ตงหลิงจื่อลั่วคงคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้และเมื่อวานคงเป็นฝีมือของเสด็จอาเก้า

ตงหลิงจื่อลั่วแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเฟิ่งชิงเฉินซึ่งเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวจะสามารถลงมือได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ความลึกลับในหัวใจ การก้าวเดินของนางเพียงก้าวเดียวสามารถทำให้องครักษ์เสื้อโลหิตถูกย่ำยีและเสียเกียรติเป็นอย่างมาก

ตอนนี้นอกจากจะหาตัวของซุนซือสิงผู้นั้นเจอในจวนของเฟิ่งชิงเฉิน องครักษ์เสื้อโลหิตก็คงไม่มีทางทำอะไรเฟิ่งชิงเฉินได้ ไม่แน่ว่าหากเฟิ่งชิงเฉินบีบคั้นจนตัวตาย นางอาจจะบังคับให้องครักษ์เสื้อโลหิตส่งตัวประกันของนางออกมา

แล้วซุนซือสิงอยู่ที่ไหน?

ตงหลิงจื่อลั่วครุ่นคิด องครักษ์เสื้อโลหิตน่าจะกำลังตามหาคนผู้นี้อยู่ตั้งแต่แรก แต่จะหาเจอหรือไม่นั้น นี่แหละคือปัญหา

มองจากท่าทางอันดุดันของเฟิ่งชิงเฉิน ไม่ต้องคิดตงหลิงจื่อลั่วก็รู้ได้ทันทีว่า เฟิ่งชิงเฉินนำตัวซุนซือสิงไปซ่อนไว้อย่างมิดชิด หากองครักษ์เสื้อโลหิตต้องการตามหาเขา แน่นอนว่าต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก

ห้องพิพากษาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนนั้นพูดคำ คนนี้พูดคำ เหมือนกับการโต้เถียงกันบนท้องถนน ใบหน้าของหัวหน้าศาลต้าหลี่น่าเกลียดกว่าเดิมมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอคดีแบบนี้ในรอบหลายปี ศาลไม่มีอำนาจในการควบคุม ไม่มีอำนาจในการตัดสินคดี