บทที่ 795 ไร้ยางอาย เฟิ่งชิงเฉินไร้ยางอายยิ่งกว่าองครักษ์เสื้อสีโลหิตอีก

ตราประทับของเสด็จอาเก้าเทียบเท่ากับเสด็จอาเก้ามาด้วยตนเอง ศาลต้าหลี่กล้าดีอย่างไรที่ให้เฟิ่งชิงเฉินคุกเข่า

แน่นอนว่า สิ่งที่เฟิ่งชิงเฉินกระทำนั้นไม่มากเกินไป นางมองหัวหน้ากองคดีอาชญากรรมอย่างเหยียดหยาม เจ้าหน้าที่ศาล รวมถึงขุนนางสายขวากระซิบกันเบา ๆ ว่า เฟิ่งชิงเฉินจะไม่ได้ชนะเพียงแค่ยกแรก แต่นางจะชนะในยกต่อ ๆ ไปด้วย

พวกเขาทั้งสองโกรธจนแทบจะกระอักเลือด แต่พวกเขาไม่อาจบังคับให้เฟิ่งชิงเฉินคุกเข่าลงได้ แต่ก็ไม่อยากให้เฟิ่งชิงเฉินมีท่างพึงพอใจ พวกเขาเหมือนนัดกันไว้แล้ว และพร้อมที่จะหันหลังกลับ

ศาลต้าหลี่พิจารณาตราประทับ และให้คนส่งคืนเฟิ่งชิงเฉิน เจ้าหน้าถือตราประทำเสด็จอาเก้าอย่าระมัดระวัง ในแววตาของเฟิ่งชิงเฉินเต็มไปด้วยความพอใจ จากนั้นนางก็นำตราประทับใส่ลงในกระเป๋าและถาม "ใต้ท้าว ข้าได้ยินว่าท่านส่งคนไปที่จวนเฟิ่งเพื่อเชิญข้ามาที่ศาล ไม่รู้ว่าเชิญมาด้วยเรื่องอะไร ข้าเฟิ่งชิงเฉินเป็นโจทก์ ใต้ท้าวให้คนไปนำตัวข้ามา จะไม่เกินไปหน่อยหรือ"

เฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมรับความผิดที่องครักษ์เสื้อสีโลหิต และสิ่งที่จวนซุ่นหนิงก่อขึ้น และในขณะเดียวกันคำพูดของนางได้เตือศาลต้าหลี่แล้ว

ศาลต้าหลี่กระแอมเสียงเตือนเฟิ่งชิงเฉินให้ระวังเพราะนี่คือศาล เขาคือผู้ที่มีอำนาจในการตัดสินคดี เฟิ่งชิงเฉินยิ้ม ก้มศีรษะเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่านางจะไม่ล้ำเส้น

บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีกลับมาเป็นปกติ ศาลต้าหลี่ก็กลับมาเป็นปกติเช่นกัน และเริ่มได้พิจารณาคดี และคนแรกที่เขาถามก็คือเฟิ่งชิงเฉิน

เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของศาล ศาลต้าหลี่จึงถือค้อนไว้ในมือ และก่อนที่จะถามคำถาม เขาตั้งใจทุบค้อน จากนั้นจึงพูดด้วยใบหน้าที่เที่ยงธรรม "เฟิ่งชิงเฉิน องครักษ์เสื้อสีโลหิตบอกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเจ้าบุกรุกคุกเพื่อนำตัวซุนซื่อสิงออกไป มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือไม่ ?”

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางจึงส่ายหัวและปฏิเสธ "ไม่มีเรื่องเช่นนี้อย่างแน่นอน"

เฟิ่งชิงเฉินดูสงบราวกับว่านางไม่ได้ทำอะไรเลย

เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย ไม่ได้ละเมิดกฎหมายอย่างแน่นอน นางคิดว่ากฎหมายเป็นแค่เรื่องไร้สาระ ถ้ากฎหมายควบคุมนางได้จริง ๆ นางคงตายไปนานแล้ว

เฟิ่งชิงเฉินไม่ยอมรับว่านางบุกเข้าไปในคุกเพื่อชิงตัวผู้ต้องหาเมื่อคืนนี้ แล้วเมื่อคืนนี้นางอยู่ที่ไหน?

คำถามนี้ไม่ได้มีแต่ศาลต้าหลี่เท่านั้นที่อยากรู้ ตงหลิงจื่อลั่วและองค์ชายรองก็อยากรู้เช่นกัน

"เฟิ่งชิงเฉินเมื่อคืนไม่อยู่ที่จวน เจ้าไปไหน ? ทำไมวันนี้ไม่อยู่ที่จวน ? " ศาลต้าหลี่กล่าวแล้วมองไปที่เฟิ่งชิงเฉิน

เฟิ่งชิงเฉินดูเขินอาย และนิ่งเงียบเป็นเวลานาน ราวกับว่านางไม่ต้องการตอบ

มีปัญหา

หัวใจของทุกคนเต้นราวกับฟ้าร้อง พวกเขามองไปที่เฟิ่งชิงเฉินทีละคน ศาลต้าหลี่รออย่างใจจดใจจ่อ กระตุ้นเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เฟิ่งชิงเฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ใต้ท้าว คำถามนี้ข้าต้องตอบหรือ ? "

"แน่นอน……"

ก่อนที่ศาลต้าหลี่จะพูดจบ เขาก็ถูกหัวหน้ากองคดีอาชญกรรมแทรกขึ้น "เฟิ่งชิงเฉิน หยุดเสแสร้งที่นี่ เจ้าตอบคำถามนี้ไม่ได้เลยหรือ ? เมื่อคืนเจ้าพาคนรับใช้ไปชิงตัวที่จวนองครักษ์เสื้อสีโลหิต กำแพงคุกที่นั่นมีรอยแตกนั่นเป็นหลักฐานชั้นเยี่ยม”

หัวหน้ากองคดีอาชญากรรมชี้จุดด้วยความสั่นเทา

？