บทที่ 818 กลัว

เนื้อเข้าไปในปากของหมาป่า จะให้หมาป่าสุภาพได้อย่างไร เวลานี้แววตาของเสด็จอาเก้าเต็มไปด้วยแสงแห่งอันตราย เฟิ่งชิงเฉินซึ่งกำลังอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เขาได้ทิ้งความกลัดกลุ้มจำนวนมากไว้ด้านหลังของนาง ในตอนที่เฟิ่งชิงเฉินตอบสนองออกมา มือของเสด็จอาเก้าก็ถูไปที่โคนขาของนางแล้ว

“เอ๋ เจ้ากำลังทำอะไร” เฟิ่งชิงเฉินตกใจเป็นอย่างมาก ร้องออกมา ต้องการรุกออกจากเตียงหยก

แต่เมื่อลงเรือของโจรมาแล้ว โจรที่ไหนจะยอมให้เจ้าหนีไปแต่โดยดี เสด็จอาเก้าใช้มือข้างหนึ่งกดนางไว้ อีกข้างหนึ่งลูบไปมาที่ต้นขาของนาง ขณะเดียวกันก้มศีรษะ นำหน้าผากไปสัมผัสกับหลังของเฟิ่งชิงเฉินพร้อมกล่าวออกมาอย่างอบอุ่นว่า “ที่นี่ข้าจะทำอะไรอย่างอื่นได้อีก นอกจากจะทำกับเจ้า?”

เสด็จอาเก้าพูดออกมาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่จริงจัง อารมณ์ในการพูดของเขาไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่ได้สบถหรือดุด่าแต่อย่างใด เขาแค่พูดในสิ่งที่เขาคิด

“เจ้า......อันธพาล” เฟิ่งชิงเฉินครุ่นคิดอยู่นาน นางไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปอย่างไร คำพูดนี้ของเสด็จอาเก้ามันไม่ได้ลึกล้ำแต่อย่างใด นางไม่จำเป็นต้องคิดมากก็สามารถเข้าใจความหมายของมันได้

“ทำกับเจ้า” คำพูดนี้มันเป็นคำพูดที่นางได้ยินบ่อยในค่ายทหาร และมีอีกหลายคำที่หยาบคายกว่านี้ นางคุ้นชินกับพวกมันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อได้ยินเสด็จอาเก้าพูดออกมาในเวลานี้ ร่างกายของนางกลับรู้สึกกระสับกระส่าย

“แม้ข้าจะไม่ใช่สุภาพบุรุษ แต่ข้าก็ไม่ใช่อันธพาล” เสด็จอาเก้าพลิกอยู่บนร่างของเฟิ่งชิงเฉิน ลูบไล้ต้นขาของเฟิ่งชิงเฉิน ทำให้เฟิ่งชิงเฉินสั่นสะท้าน แต่ทุกครั้งกลับหยุดอยู่ตรงโคนขา ราวกับว่าต้องการทรมานนาง

“เจ้าไม่ใช่อันธพาล แล้วเจ้าเป็นอะไร” เฟิ่งชิงเฉินสูดลมหายใจเข้า ต้องการพลิกตัวเพื่อไปเผชิญหน้ากับเสด็จอาเก้า แต่เสด็จอาเก้าไม่ยอม เขาบังคับให้เฟิ่งชิงเฉินเผชิญหน้ากับเขาจากทางด้านหลัง ยื่นมือสอดใต้รักแร้ไปยังหน้าอกของเฟิ่งชิงเฉิน “ข้าคือเจ้าหนี้ มาที่นี่เพื่อรับของขวัญ ในเมื่อข้าเป็นคนรับของขวัญ แน่นอนว่าข้าขอรับมันด้วยตัวเอง”

เฟิ่งชิงเฉินลูบไล้ไปตรงหน้าอกอันนุ่มนวลของเฟิ่งชิงเฉิน ก้มศีรษะลงบนหลังของเฟิ่งชิงเฉินและจูบอย่างละเอียดอ่อนนับครั้งไม่ถ้วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่แผลเป็น เสด็จอาเก้าจูบมันอย่างนุ่มนวลที่สุด

หันหลังให้เสด็จอาเก้า มองไม่เห็นและไม่รู้ว่าเสด็จอาเก้ากำลังทำอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป ทำให้เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกไม่สบายใจพร้อมคาดหวังในเวลาเดียวกัน ความกังวลใจและความรู้สึกดังกล่าวทำให้นางตื่นเต้นได้ง่ายขึ้น

เสด็จอาเก้า เห็นว่าผิวของเฟิ่งชิงเฉินแดงก่ำด้วยความหลงใหลและความปรารถนา ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนลงมาก เขาไม่ทรมานเฟิ่งชิงเฉินอีกต่อไป เสด็จอาเก้าบีบกลีบดอกไม้ใต้ร่างของนางเบา ๆ และในไม่ช้าก็มีน้ำผึ้งไหลออกมาจากกลีบดอกไม้ในร่างของนาง

ภายใต้บรรยากาศเช่นนี้ ภายใต้การเย้ายวนของเสด็จอาเก้า หากไม่รู้สึกหวั่นไหวหรือเคลิ้มตาม แบบนั้นเจ้าก็คงมีปัญหาทางด้านอารมณ์และความรู้สึก

ไม่ว่าเบาหรือหนัก ตื้นหรือลึก ร่างทั้งร่างของเฟิ่งชิงเฉินราวกับเป็นอัมพาต ดวงตาของนางพร่ามัว เฟิ่งชิงเฉินพยายามดิ้นรนอย่างเหนื่อยหอบ แต่มันไม่ใช่การปฏิเสธ มันคือความต้องการที่มากกว่าเดิม

ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้กันมาสักระยะ ทักษะของเสด็จอาเก้าไม่ได้ถดถอย แต่มันกลับมีความพัฒนาขึ้นเป็นอย่างมาก ประกอบกับสภาพแวดล้อมในบ่อน้ำพุ เฟิ่งชิงเฉินไม่สามารถหลบหนีจากกรงเล็บของเสด็จอาเก้าได้ นางทำได้เพียงปล่อยให้เสด็จอาเก้าทำในสิ่งที่เขาต้องการเท่านั้น

เสด็จอาเก้าไม่ใช่คนใจร้อน ต่อให้เขาร้อนรนแค่ไหนเขาก็ไม่เคยมองข้ามความรู้สึกของเฟิ่งชิงเฉิน เขามักจะนึกถึงเฟิ่งชิงเฉินอยู่เสมอ ต้องการให้นางรักและมีความสุขกับเขามากขึ้นไปอีก

เสด็จอาเก้าพยายามเล้าโลมเฟิ่งชิงเฉินอย่างเต็มความสามารถ เพื่อให้นางมีอารมณ์ และยอมรับตนเองได้มากขึ้น นิ้วของเสด็จอาเก้าลูบไล้อยู่ด้านนอก วาดเป็นวงกลม แต่ก็ยังไม่ได้ใส่มันเข้าไป ทำให้ขาของเฟิ่งชิงเฉินกางออกเล็กน้อยอย่างมีความหวังโดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัว

“ชอบหรือไม่?”

“อ่า ชอบ......” เฟิ่งชิงเฉินนอนคว่ำอยู่บนเตียงหยก นางหายใจลำบาก ประกอบกับสิ่งซึ่งเสด็จอาเก้าทำกับนางตอนนี้ ทำให้นางยิ่งพูดไม่ชัดเข้าไปใหญ่

เสด็จอาเก้าพอใจกับการแสดงออกของเฟิ่งชิงเฉินในเวลานี้เป็นอย่างมาก เขาชอบเห็นเฟิ่งชิงเฉินไร้เรี่ยวแรง ไร้ซึ่งกำลังขัดขืนภายใต้ร่างกายของเขา มีเพียงสิ่งสิ่งนี้ของเฟิ่งชิงเฉินเท่านั้น เฟิ่งชิงเฉินถึงสามารถทำให้เขาบ้าคลั่งได้

“ต้องการมากกว่านี้ไหม?”